ÖNE ÇIKANLAR
SON DAKİKA

 Aristokrasinin Büyük Buhran dönemi arifesindeki ‘temelli çöküşü’nü perdeye aktaran, tiyatro estetiği ile yoğrulmuş ‘kostümlü’ filmlerin bir yenisi. Jodie Markell bu durumdan ‘Fransız Şiirsel Gerçekçiliği’ne uygun bir stil, Douglas Sirk filmlerinden beslenen bir hikaye çatısı ve Tennessee Williams’ın senaryosundan yola çıkan diyaloglar çıkarınca bir bakıma günümüze uygun bir ‘hal’ yaratmış. Bu noktada da “Kayıp Elmas”ın en büyük kozu Bryce Dallas Howard’ın ‘güneyli’ aksanıyla ve makyajıyla yakaladığı performans.

keremakca@haberturk.com

19. yüzyılın sonundaki ‘sınıfsal yozlaşma’ya tabi, aristokrasiden burjuvaziye geçiş aşamasındaki sınıfı biliriz. Son derece yukarıdan bakan, ikiyüzlü, gösterişli ve ukala bir tavırla bu durumu lehine çevirmeye çabalayan bireylerden oluşur. Burada da Tennessee Williams gibi genelde banliyö yaşamında gördüğümüz üst-orta sınıfla uğraşan bir 20. yüzyıl yazarının kaleminden 1920’ler resmi masaya yatırılmış.

 

Douglas Sirk ile akraba bir Tennessee Williams metni

 

“Kayıp Elmas”ın (“The Loss of a Teardrop Diamond”, 2008) ana meselesi, Büyük Buhran dönemi öncesinde bir burjuva kadını ile onun kendisine ‘eskort’luk yapmasını istediği bir çiftçinin arasında oluşan ‘aykırı ilişki’. Aslında tiyatro yazarının Kızgın Damdaki Kedi (Cat on a Hot Tin Roof), Arzu Tramvayı (A Streetcar Named Desire), Yaralı Kadın (Sweet Bird of Youth) gibi eserlerinden çok Douglas Sirk’in “All That Heaven Allows”unu (1955) hatırlataran bir ‘sınıfsal sansür’ meselesi mercek altına alınmış burada.

 

Oyuncu Jodie Markell ise bu ilk yönetmenlik denemesinde ‘eli yüzü düzgün’ bir şey çıkartmayı becermiş. En azından günümüz pencerersinden bakınca Oliver Parker gibi ‘teatral’i harekete geçiren demode yönetmenlerin üzerinde bir duruş sunuyor “Kayıp Elmas” orası kesin.

 

Kendine has tiyatro estetiği ile Howard’ın başrol performansından güç almış

 

Markell belki de görüntü yönetmeni ve kurgucunun profesyonelliğiyle kendine özgü bir tiyatro estetiği oturtmuş. 2.35:1’de Renée Clair’in arka plan kullanma zekasına yanaşarak 1930’ların Fransız Şiirsel Gerçekçiliği akımını çağrıştırmış. Özellikle iki sahnede ‘seyirci’ye doğru konuşmayı devreye sokan ve arkadaki ışığın sönmesiyle veya müzikal performansla hareketlenen bu durum genelde ‘prodüksiyon kalitesi’ne sırtını yaslamış.

 

Yönetmenin Bryce Dallas Howard’ın ‘Amerika’nın güneyine uygun’ ya da ‘Memphis’ aksanından ve karakter portrelemesinden güç alarak kalkındığı söylenebilir. Ona Ann-Margret ile Ellen Burstyn de eklenince üzerine yapacak fazla bir şey kalmamış. Sadece Chris Evans için ‘hali ortada’ diyebiliriz.

 

Bu oyunculardan güç alan eserin, ‘kayıp elmas’ peşindeki sınıfsal ahlak, bastırılmışlık, suçlama ve ırkçılık meselesini masaya yatırdığı görülebiliyor. Bu da bir sınıfsal kaosu incelemeye sunmuş. Son 20 dakikadaki parti sahnesinin bu ‘sosyetik’ sınıfın yalanlarını ortaya çıkarması da aslında önemli bir hareket. Zira günümüzde artık böyle filmlerin eskidiğini görmüşken buradaki zengin-fakir ilişkisinin dengeli ama anlamlı halinin altının doldurulması başlı başına takdir edilmesi gereken bir süreç.

 

Künye:

 

Kayıp Elmas (The Loss of a Teardrop Diamond)

Yönetmen: Jodie Markell

Oyuncular: Bryce Dallas Howard, Chris Evans, Ann Margret, Ellen Burstyn, Jessica Collins

Süre: 98 dk.

Yapım yılı: 2008

 


 

  • Bryce Dallas Howard
  • Chris Evans
  • Kayıp Elmas
  • Kerem Akça

SEN DE DÜŞÜNCELERİNİ PAYLAŞ!
2000
Kalan karakter : 2000