Yavuz Semerci

Erdoğan haklı (mı?)

BAŞBAKAN Tayyip Erdoğan’ın, sivil toplum örgütlerinin kadın temsilcilerine yaptığı konuşmanın her cümlesinin altına imzamı atarım. Ruhu olan, özgürlükçü, insanı ve birey haklarını merkeze alan sivilleşmiş bir politik söylemi dile getiren bir Başbakan gerçeği karışımızda duruyor...
Bu ülkenin yakıcı sorunlarını dile getiren, konuşan, tartışan, çözüm yolları arayan hangi insan, Erdoğan’ın “Her sorunu masaya yatıralım, her meseleyi konuşalım, müzakere edelim, istişare edelim” sözlerine karşı çıkabilir ki?
Ya da “Öyle ki bu ülkede yıllar boyunca nice kavramlar, nice kelimeler tabulaştırıldı. Hatta düpedüz yasak ilan edildi. Bunlar özgürce yazılamadı, çizilemedi, eleştirilemedi” sözlerine yalan diyebiliriz?..
Buna rağmen “bir şey”, belki de refleks haline gelmiş ve derinlerime işlemiş bir düşünce tarzı (ya da kalıbı) Erdoğan’ı samimi bulmamı engelliyor...
Erdoğan’a ve hükümete (ağırlıklı olarak demokratik açılım konusunda elbette) haksızlık mı yapıyoruz diye sorguluyorum çoğu zaman. Hükümete karşı önyargılı olabilir miyim?
Belki öyleyim.

Tatildeydim. Hangi gün hatırlamıyorum.
Ertuğrul Özkök köşe yazısında, Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ’un, MHP çizgisindeki Yeni Çağ temsilcisiyle yaptığı görüşmeyi işlerken Yeni Çağ Gazetesi için, “AK Parti hükümetlerine muhalefet edebilen birkaç gazeteden birisi” değerlendirmesini yaptı.
Muhalefet eden değil, edebilen vurgusu önemsiz bir ayrıntı mı?
Türkiye’nin en büyük birkaç gazetesinden biri olan Hürriyet’i yıllarca yönetmiş bir kişi, açık bir şekilde “hükümete muhalefet edemediklerini, etme gücü bulamadıklarını” bundan daha nasıl anlatabilir?
Kamuoyunu aydınlatma, bilgilendirme görevini yeterince yapamadığını itiraf edenlerin ülkesinde, Başbakan Erdoğan’ın özgürlükçü konuşması, bu nedenle beni mutlu etmeye yetmiyor...
İşadamı, gazeteci, avukat, hâkim ve pek çok sivil toplum kuruluş yöneticisi, takip edildiği ve dinlendiğine yönelik korku yaşarken, Başbakan’ın, “Özgürlükleri genişletiyoruz” sözlerini alkışlamakta tereddüt ediyorum.
Neyle suçlandıklarını bile bilmeden, hükümete komplo kurma fikriyle birkaç yıldır içeride yatanların var olduğunu hatırlayınca, Erdoğan’ın “İnsan kutsaldır, insanın hakları, özgürlükleri, fikirleri, değerleri de kutsaldır” sözleri gözlerimi yaşartmıyor...
Erdoğan yine aynı toplantıda, “Bu ülkede ölen herkesin bu ülkenin evladı olduğu” gerçeğini haykırdı ve analar ayağa kalktığında terör belasından kurtulma şansı yakalayacağımızı söyledi. Aklıma ise BDP’nin, yakalanan PKK’lılara işkence yapıldığını ileri süren açıklamalarına gösterdiği tepki geldi. Hangi cüretle böyle bir CD hazırlarlarmış!
Kötü yola düşenlerin, yanlış yola girenlerin etkisiz kılındıkları andan itibaren “insanca muamele” görmeye hakkı olduğu ve bu konuda kimden gelirse gelsin tüm şüpheleri araştırmak yerine, tepki gösterenlerin “evlat” vurgusu inandırıcı olabilir mi?
PKK’ya evlat kaptırmış ve evladını PKK kurşunu ile kaybetmiş gözü yaşlı iki anayı “şiddeti durdurmalıyız” noktasında birleştirme fikrini kim reddedebilir ki?
Ama yetmiyor...
Çünkü icraat, sözlerden daha çok iş görüyor.