Bazen çocuklar kurtarırlar bizi kaybolmaktan

BİZ yetişkinler zannediyoruz ki çocuklar büyükler olmadan yaşayamaz, yiyemez, içemez, uyuyamaz, başa çıkamazlar hayatın zorluklarıyla... Biz hep çocukları koruyup kolladığımızı zannediyoruz. Yanılıyor olabilir miyiz?

*

Çocuklar, dünyaya geldikleri, hayatımıza girdikleri andan itibaren çepeçevre sararlar bizi bembeyaz kokularıyla. Temizlenir, paklanır onlar sayesinde karışmış hayatlarımız. Çocuklar kötü ihtimallerden, karmaşık düşüncelere dalıp gitmekten, hayata sırtını dönmekten korurlar insanı. Sadece var olarak. Sevindikleri, gülebildikleri, hayretler içinde kaldıkları ufacık şeylerle aydınlatırlar hayatı. Bakıp da göremeyen, dinlese de duyamayan yorulmuş, bezmiş yetişkinlere yolunu gösterirler mucizelerin. Çocuklar kurtarırlar bazen anne babalarını kötü yollardan, insanlardan, birbirlerinden...

*

Uzay doğduğundan beri iki kere sinemaya gittim... İkincisi geçen hafta izlediğim "Can" filmiydi... Antalya ve Sundance Film Festivallerinden ödüller almış bu film son zamanlarda seyrettiğim en etkileyici yapımlardan biriydi. Ben film eleştirisinden anlamam; izlediklerimi ancak bana yaptığı etkiyle değerlendirebilirim. İşte "Can" yukarıda yazdığım duyguyu içime dolduran, taşıran bir işti...

Hikâye kaçarak evlenip İstanbul'a gelmiş bir çiftle başlıyor. Birlikte mutlu görünen bu çift bir türlü çocukları olmadığı için doktorlara gider ve adamın kısır olduğunu öğrenir. Adam yıkılır; bu adam için "erkek" olmaması anlamına gelmektedir... Acele para biriktirilir, düzenlemeler yapılır; kadının karnına bağlanan yastık; birkaç tekinsiz adamla görüşmeden sonra yeni doğmuş bir bebeği alırlar... Adam ele güne "erkek" olduğunu ispat edebileceği bir kanıtı var diye ağzı kulaklarında; kadın her türlü anaç duygudan uzak, istemediği, "başkasının bebeği"yle baş başa depresyonda... Ana baba olmanın uzaktan pek de gözükmeyen zor yanları en sevgili çiftlerin bile ilişkilerini sorgulamalarına yol açar; hele bir de sevgi ve istek yeterli değilse o zaman işler daha da sarpa sarar. Adam bir sıkıntı anında kapıyı çeker ve gider. Kadın istemediği bir çocukla, işsiz, tanımadığı bir şehirde kalıverir... Çocuktan kurtulmanın çeşitli yollarını dener; cami avlusu, tren garı ama yapamaz, her seferinde vazgeçer. Bir şekilde yıllar geçer... Çocuk denen yaratık öyle esnek bir yapıya sahiptir ki bukalemun gibi büyüdüğü şartlara göre rengini alır. Suskun bir anneyle susar, yalnızlığa alışkınsa kendini oyalar, sevilmemeye bile alışır garipsemez... Onun normali budur...

İşte bu garip ana, oğlan ve onları terk edip giden adamın hikâyesi "Can". Bir çocuğun sessizliğinin, varlığının, sevgisinin iyileştirici, koruyucu gücünün öyküsü... Anne rolündeki Selen Uçer ve Can rolündeki Yusuf Berkan Demirbağ'ın oyunculukları övülmeye değer.

*

Filmden çıktıktan sonra göğsüme bir ağırlık çöktü... Denize ulaşana kadar yürümek ve sahilde bir banka oturup yüklendiklerimi boşaltmak istedim... Bir de evde bekleyen diz boyundaki miniğe; onun evi dolduran beyaz kokusuna koşmak istedim. Küçücük haliyle beni nasıl tehlikelerden koruduğunu ona anlatmak, sayesinde hayatıma giren binlerce küçük mucizeye teşekkür etmek istedim. İşte böyle bir film... (Bu hafta 11 Mayıs Cuma günü vizyonda)

Hamile aranıyor

SEVGİLİ Okurlarım... Doğum destekçiliği eğitimi almaya başladığımı anlatmıştım size... Ödevlerim pek çok; bir yandan sayfalarca kitap okumam, bir yandan elimde tuttuğum buzlarla acıya karşı tepkilerimi kontrol altında tutmayı öğrenmem, bir de önümüzdeki ay gerçekleşecek bir doğuma gözlemci olarak katılmam gerekiyor... Eğitmenimiz Julia'nın paylaştığı üzere doğum sırasında ortamda bulunan soğukkanlılığını koruyan bir gözlemci, doğumu kolaylaştırabiliyormuş. Denen o ki; gözlemci köşesinde oturmuş misal örgüsünü örerken onun bu kadar sakin olduğunu gören anne adayı kendini güvende hissediyormuş... Deneyip göreceğiz.

Mayıs, haziran aylarında bebeğine kavuşacak anne adaylarından mail bekliyorum.