Gece yatmak bilmiyorum sabah kalkmak bilmiyorum
Geçen gün...
Uyandım. Kalkmak istemiyorum. Kaç gündür böyle. Gece uyuyamıyorum zaten. Sabaha karşı sızıyorum biraz. Ama kalkıp işe gitmem lazım.
Yüzümü yıkayıp kahvemi koydum. Gazetelere bakasım yok. "Hadi Hande, senin işin bu". Gazeteleri didik didik etmem lazım. Ama bu aralar gazete okumanın da keyfi yok ki. İş icabı işte...
Kahvemi içerken düşünüyorum: Nereden gideceğim? Hangi yol açık? Bilgisini alayım. Barikat ya da polis var mı? Olay çıktı mı? Harbiye güvenliyse sorun yok. Hayatımda daha önce sadece trafikle ilgili olarak düşündüğüm yollar, bugün gözümde büyüyor da büyüyor...
Ne giyeceğim? Elbise, olmaz. Etek, ı ıh. Şu elbiseyi giyersem topuklu giymem lazım, olmaz.
Topuklularla koşamam. Düşersem diye etek ya da elbise de olmaz. Geçir kotu, giy spor ayakkabıyı. Maskem yanımda mı? Tamam. Hadi bakalım, uzatma. Bugünlerde böyle işte...
GAZDAN KAÇARKEN BİLE KİBAR
Yolda düşünüyorum: Yanımdan geçen çocuklar ne güzel. Hepsi eli yüzü düzgün, iyi aile çocukları. Gezi Parkı'na gidiyorlar. Elleri kolları dolu. Sular, sandviçler, poğaçalar, simitler... Eminim çantalarında hayatları boyunca hiç yakından görmedikleri gaz maskeleri var. Talcid'li sular... Ama bunlar kendilerini korumayı bilmez ki. Girdikleri tek dövüş, evde kulaklarını takıp kolalarını yudumlarken oynadıkları bilgisayar oyunları. Gezi Parkı'na gitme sebepleri de biraz bu değil mi? "Parkın yerine AVM olmasın" derken dönüşen bir istekler zincirlemesi... "Kaç çocuk yapacağıma, alkol tüketip tüketmeyeceğime, hayat biçimime, cinselliğime, inancıma, özelime kimse karışmasın. Başkalarına gösterdiğim saygıyı ben de göreyim"... Kendileri gibi düşünen ne çok insan olduğunu görünce de bir arada kalmak istediler. İşte şu an da o ortak isteğe, hayale gidiyorlar: Gezi Parkı'na. Ellerinde tek bayrak var: Türk bayrağı. Siyasi figürleri aralarında istemiyorlar ama kimseye de "git" demiyorlar. Bu çocuklar iyi aile çocuğu. Polisin biber gazından kaçarken bile birilerine çarpınca "Ahh pardon!" diyen çocuklar. Güleyim mi ağlayayım mı.
HER ZAMANKİNDEN GÜZELİM
Kendi ellerime bakıyorum, ojelerim soyulmuş. Manikür yaptırmayalı, daha doğrusu elimle ayağımla filan ilgilenmeyeli haftalar oldu. Bir de dün fark ettim, zaten çok sevmem ama artık hiç makyaj yapmıyorum. Öyle bakımsızım ki. Ama kendimi her zamankinden güzel hissediyorum. Sanırım bu yeni bir şey!
İşe geliyorum. İşimi yapıp çıkacağım. Ama aklım Gezi Parkı'nda, parktan yükselen sese kulak tıkayan, aşağılayan, zulmedenlerde... Gazla, fışkırtılan suyla, ezmeye çalışanlarda, kibirle çatılan kaşlarda... Derken sloganları duyuyorum. Haah ben de "bizimkiler bugün gecikti" diyordum. Geldiler kapıya, slogan atmaya. Bizde bütün duygular karman çorman... Bu da geçecek.
BURADAN İYİ ŞEYLER ÇIKACAK
Twitter'a giriyorum. "Her kafadan bir ses korosu" Twitter'da, sanki herkes konuşup anlaşmış gibi aynı ifadeler var. Ülkesi ve geleceği için ümitlenen, mutluluk duyan insanların cümleleri bunlar. "Demek ki bizim çocuklardan umut var. Bir de eylem yapmayı, demokratik haklarını ve yükümlülüklerini adam akıllı öğrenseler. Ha gayret siyasete bulaşsalar..." Evet bazen bazıları haddini aşıyor, kaş yaparken göz çıkarıyor ama bak Allah aşkına, mizahlarındaki zekâya inceliğe bak. Parkta dinsizi dincisi, ulusalcısı solcusu, GS'lisi Fenerlisi, zengini fakiri yan yana omuz omuza... Önce tanışıyorlar, sonra dinliyor, anlıyor, sarılıyorlar. Bu nesilden kötü bir şey çıkar mı? Asla. Bunların hepsi mi "marjinal"? Olabilir mi? Onlar marjinalse ben de marjinalim. En azından olmak isterim.
NOT: Bu notlar günlüğümden filan değil. Zaten günlük sevmem. Olsa da bunlardan çok daha fazlasını yazardım. Sadece değişen hayatımdan bir kesit. Senin, onun, benim hayatlarımızdan...
Ve hep dediğim gibi, kalkan parmağımı mazur görün ben bir ablayım :) Lütfen şimdi herkes daha çok okusun, çalışsın, üretsin. "Daha iyisini istiyorum" diyen herkes elini taşın altına koysun. Hadi!