İhsan Bal

Karanlıkta ne olduğu kimin umurunda?

KARANLIKTA ne olduğunu merak ederiz ama onunla yüzleşmekten nedense sürekli korkarız. Gerçeğin ta kendisinin, tüm çıplaklığıyla karşımıza çıkması durumunda bizi huzursuz edeceği kaygısı içimizi kemirir. Çoğu defa karanlıklar aydınlığa dönsün hayaliyle yaşarız ama kendi ürettiğimiz sanal gerçekliklerin yıkılmasından da korkarız. Zihinsel konforumuzun yok olması riski bize sürekli fren yaptırır.
Hani çoğu defa "Evet, bu sefer yapacağım" deyip cesaretini toplayan âşığın sevgilisiyle karşılaştığında dilinin tutulması gibi bir şey.
Kim bilir belki başka nedenleri de vardır. Ama son on yıllık deneyim açıkça gösteriyor ki Türkiye'de karanlıkların aydınlığa çevrilmesinde ciddi sorunlar var.
Cumartesi günkü Milliyet Gazetesi'nin manşeti, "Yeşil dosyası raftan indi" şeklinde idi. Hani şu dillere destan, meşhur, karanlıkların karanlık katili Yeşil... Emin olunuz, rafa aynen iadesi için çaba sarf edecek birçok insan var aramızda.
Ayhan Çarkın, "Cinayetleri şuralarda ben işledim" diyor, ama olayın derinlemesine aydınlanması için büyük bir kamuoyu desteği ve medya duyarlılığı oluşamıyor. Neredeyse adama deli muamelesi yapılacak. Danıştay'ı basan Alparslan Arslan'a da yarı deli muamelesi yaptık, hatta yemeyip içmeyip aleyhinde ifade veren gizli tanıkları elbirliğiyle deşifre ettik.
Belki de bir tuğla çekildiğinde her şeyin başımıza yıkılacağından korktuk. Kim bilir belki de topraktan çıkan kemikler ulusal gururumuzu incitti!
Velhasıl tuhaf bir ruh haleti içerisindeyiz. Oysaki bu tür süreçleri başarıyla yürüten ülke örnekleri var. İtalya hem Gladio'yu hem de şike davalarını bize de örnek teşkil edecek şekilde yönetti. Ancak bu yönetimin temelinde olan hukuka inanmışlık, karanlığı aydınlatma iradesi ve gerçeklerle yüzleşme cesareti, ikircikli, sinsi ve şeytani planlara teslim edilmedi.
Juventus gibi dev bir kulüp suç işlediğinde küme düşürüldü. Kulüp yöneticileri kendilerini kurtarmak için milyonlarca taraftarını kullanma yoluna gitmedi.
Nedense yapılması gerekeni yapmamakta ısrar etmek, dolambaçlı yollar arayarak sorunları daha çözümsüz hale getirmek gibi bir huy geliştirdik.
Federasyon karar verecekmiş.
Hayır, mahkemeyi bekleyeceklermiş.
Yok, Meclis'ten yeni bir kanun çıkacakmış.
Olmaz canım, bunların hepsi Fenerbahçelileri perişan etmek için kurgulanmış komplolarmış.
Her şey bu kadar karışık olmak zorunda mı? Hayır.
Ama gerçeği görmek isteyen kim?
Hukukun uygulanmasını isteyen kim?
Dokunulmazlara dokunulmasını isteyen kim?
Karanlığın aydınlatılmasını isteyen kim?
Bence asıl sorular bunlar. Ayrıcalıklı olanlar ayrıcalıklarından asla ödün vermek istemiyorlar.
Bu ülkede hâlâ köylü Mehmet'i, oduncu Ahmet'i, kasap Şükrü'yü gönlünüze göre yargılayabilirsiniz.
12 Eylül, Susurluk, 28 Şubat, faili meçhuller, şike... Buralarda ise sadece karartma uygulanır, komplonun rahatlatıcılığı içerisinde yol alırsınız.
Aydınlık Türkiye mi? Dürüstçe hukuka sahip çıkıp gerçeklerle yüzleştiğimizde ulaşacağımız vatan...