Bekir Coşkun

Gazze’de çocuk olsam...

YAKILMIŞ-yıkılmış Gazze’de bir çocuk olsam...

Televizyondaki-radyodaki haberlerden bir geminin bana çikolata getireceğini duysam...

Belki yanında şeker...

Belki bir oyuncak...

Hadi hiçbirisi olmadı, sadece gemiden bize “yardım” getiren insanların indiğini görsem... Çocukluktur bu; sadece koşsam, sadece ortalık şenlense, sadece öylesine durduğum yerde zıplasam...

Beklesem...

Gözüm ufukta...

Üzerinde muhtemelen çikolata, şeker, oyuncak kutuları ile bir gemi olsa aklımda...

Ve de evdekileri mutlu edecek makarna, pirinç, un, tuz...

İçim içime sığmasa, arada bir koşu eve gidip, sonra gemiyi kaçırmamak için son hız geri iskeleye koşsam...

Gazze iskelesine otursam...

Ve bir haber gelse; gemileri askerler durdurdular, girip ambarları bastılar, içindeki insanların kimisini vurdular...

Muhtemelen şişman kaptanı bağladılar...

Kırıldı, döküldü, darmadağın oldu şekerler, oyuncak kutuları, demek ki gelmeyecek çikolatam...

Ağlardım...

Benim üzerimden oynanan büyük ve kanlı oyunun farkında olmadan...

Bir tarafın benim çikolatamla bir “ambargoyu delmek” peşinde olduğunu... Öte tarafın ise benim çikolatamı “ambargoyu delen tehdit” saydığını hiç düşünmeden...

Çikolatamın bir silah gibi kullanıldığını anlamadan...

Beni bahane ederek; aptallık ile ahlaksızlığın savaştığını aklıma bile getirmeden...

Benim ve çikolatamın aslında  hiç kimsenin umurunda bile olmadığını bilmeden...

İçinde belki çikolata olacak geminin niye öyle ortalığı ayağa  kaldırarak ve âlây-ı vâlâyla yola çıktığını... Ve sonra niye silahlarlabombalarla durdurulduğunu bir türlü anlayamadan...

Sadece ağlardım...

Gazze‘de bir çocuk olsam...

bcoskun@htgazete.com.tr