Dünya Kupası ilk maçında Avustralya’ya 2-0 yenilen Milliler hepimizi fazlasıyla üzdü.
Umutluyduk. Türk Milli Takımı grup aşamalarında iyi sonuçlar almıştı.
Milletçe gururlandık.
24 yıl sonra bir kez daha bu büyük organizasyonda yer almak ülkemiz için geç kalmış bir başarıydı.
Önemli yıldız oyunculara sahiptik.
Arda, Hakan, Kenan Avrupa futbolunun yıldızları arasına girmişti.
Deniz ve Can gibi gençler performansları ile dikkat çekiyordu.
Bireysel olarak fazlalıklarımız vardı.
Bu nedenle Avustralya maçının favorisiydik.
Yalnız ülkemiz de değil, Avrupa’nın bir çok önde gelen spor yorumcuları Türkiye’yi favori gösteriyordu.
Maç heyecanı sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Türkiye’nin her yanında hissediliyordu.
Meydanlar kurulan dev ekranların karşısına binlerce sporseveri toplamıştı.
Bir pazar sabahı milyonlar ekran karşısındaydı.
Nefesler tutulmuş, hepimiz sahada forma giymiştik sanki.
Kanada’dan gelecek gol haberini bekliyorduk.
Olmadı.
Avustralya 2 golle tüm umudumuzu boşa çıkardı.
Hayal kırıklığı yaşadık.
Oyuncularımız beklentilerin altında kaldı.
Rakibimiz kalabalık savunma yaptı. Yakın oynayarak, oyun kurmamızı engelledi.
Uzun boylu stoperleri geçemedik. Aralarında kaybolduk.
Israrla kenarları kullanmak istedik. İyi kapattılar.
Hava toplarını alamadık. Şut çektik. Duvar gibi defanstan döndü.
Teknik direktör Monttella, oyuncular kadar kötü performans gösterdi.
2-0 yenikken yaptığı değişiklikler yadırgandı.
Deniz ve Can’ı değerlendirebilirdi.
Rakibi iyi analiz etmediğimiz ortaya çıktı.
İki kontra atağa müdahale edemedik. Kolay goller yedik.
Avustralya Milli Takımı Teknik Direktörü Tony Popoviç bizi iyi tanıyor.
Dersine çalışmış. Daha önce Karabükspor’u çalıştırması bunun somut örneği.
Şimdi, ikinci maça çıkacağız.
California eyaletinin Santa Clara kentinde.
Cumartesi günü Paraguay ile oynayacağız. Yine sabahın ilk ışıklarıyla ekran karşısındayız.
Avustralya maçı ders olsun.
Umudumuz sürüyor…