Üzgünüm ama 14 yaşında yetişkin olunmaz
ÖNCE e-posta geldi, sonra da bizzat telefon etti Sayın İbrahim Okur. Yani Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu 1. Daire Başkanı. Dün bu köşede yayınlanan yazıma katılmadığını, kendilerinin de tecavüzcü ile evlenilen günlere geri dönmek istemediğini belirtti. Uzun e-postasının en can alıcı bölümünü paylaşmak isterim öncelikle:
"Sayın Gülşan,
17.09.2011 tarihli Habertürk Gazetesi'ndeki köşe yazınızda eksik bilgilendirmeye dayalı yanlış değerlendirmeler yapıldığını görmemiz sebebiyle aşağıdaki açıklamanın yapılmasına ihtiyaç duyulmuştur.
1- Ülkemizin özellikle Doğu ve Güneydoğu bölgelerinde 15 yaşından küçük kızların yine çoğunlukla kendi yaşlarına yakın erkeklerle davullu zurnalı evlendirildikleri, bu gayri resmi evlilikten çocuk sahibi oldukları ve bunun savcılık tarafından öğrenilmesi üzerine de erkek ve ailesinin ağır ceza mahkemelerinde yargılanıp ceza aldığı, bu kez 15 yaşını doldurmadan evlenen kızın, çocuğuyla birlikte bakıma muhtaç kaldığı gerçeği karşısında, bu gibi durumlarda cezanın indirilmesi veya eski 434. madde benzeri bir düzenleme ile cezanın kaldırılması suretiyle bu konuda ortaya çıkan mağduriyetin engellenmesi önerilmiş, böylece sosyal bir yaranın tedavi edilmesi istenmiştir. Grup çalışmalarının hiçbirinde tecavüzcü ile evlenilmesinin veya 15 yaşından küçük mağdurun tek başına rızasının cezasızlık sebebi sayılması gündeme gelmemiştir.
2- Yine ruh sağlığı bozulmuştur raporundan vazgeçilmesi talebi de mağdur aleyhine değil lehine olacak şekilde gündeme getirilmiştir. Şöyle ki; grup önerilerinde 15 yaşından küçük mağdurun cinsel bir saldırıya maruz kalması halinde ruh sağlığının bozulacağı rapor gerektirmeyecek kadar açık olduğundan bu hususta ayrıca rapor almak için zaman kaybedilmesin, ruh sağlığının bozulduğu kabul edilerek ceza verilsin denilmiştir."
Mektup, hâkimlerimizin asla dün bizim hem manşet haberimizde hem de benim köşemde yazılan şeyleri düşünmeyeceğini uzun uzun anlatan satırlarla devam ediyor. Prensip olarak hâkimler ve savcılarımızın eski TCK'ya dönmek istemiyor olması önemli ama ne yazık ki birinci maddede söylediklerine katılmam imkânsız. Çünkü çocukların, İbrahim Bey'in söylediği gibi tüm köyün haberi olarak evlendiriliyor olmaları onların birer çocuk olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Ve olası bu tür bir düzenlemenin sadece kırsal kesim için yapılması mümkün değil.
Yasalar önünde eşit olma ilkesi gereği öyle bir yasanın ardından çocuk gelinler, çocuk anneler patlaması yaşamayacağımızın garantisini kimse veremez. Evlilik, anne babaların aile meclisinde karar verip iki çocuğu buna alet etmeleri kadar basit bir kavram değildir. Biz ki alkol satın alabilme yaşını 24'e çıkarmayı tartıştık geçen aylarda, şimdi nasıl oldu da evlilik yaşının 15 yaş altına indirilmesini tartışılabilir buluyoruz anlamıyorum.
Bu da tecavüzcünle evlen demenin bir başka yoludur. Resmi olarak evlenmesi imkânı bulunmayan çocukların evlendirilmesi çocuk istismarıdır. Üzgünüm ama bir bölgenin gerçeği deyip, bu işe yeltenen anne babalar hapis yatmasın diye minik minik çocukların hayatlarının kararmasına göz yumamam!
Taksim'i kapatmadan bir tartışsak mı?
İLK bakışta kesinlikle çok doğru bir karar gibi görünüyor Taksim'in trafiğe kapatılacak olması. Günlük kullanımda oradan otomobille geçmenin kimseye pratik bir faydası yok. Üstelik hem metro hem de İstiklal Caddesi yaya trafiği çok rahatlar bu kararla. Ama trafiğe kapatıldığında nasıl bir meydan yapılacağı konusunda bir uzlaşma sağlamamız gerektiğini düşünüyorum.
İstanbul'un kültürel kimliğine en büyük katkılardan birini yapan Taksim yapılacak bu meydan için acele etmeden sakin sakin tartışmamız gerek. Belki kentin tarihi dokusunu göz önüne alarak tasarlatmalıyız, belki art deko tarzı bir şeyler çizdirilebilir önemli mimarlarımıza. Ama ne yaparsak yapalım bu işi aceleye getirmeyelim.
Çünkü İstanbul algısını çok değiştirecek bir hareket bu. Lütfen onu sağından solundan yolların girip çıktığı bir beton yığınına dönüştürmeyelim. Ve Taksim'in ruhunu ıskalamayalım.
Lütfen...
Kaytan bıyıklarını sürsem nerelerime
NEDENDİR bilmem aklıma başlıktaki türkü geldi bir anda. Aslında sebepsiz bir an değildi. Melih Gökçek'in Ankara'nın logosu kedi olsun ısrarıyla ilgili bir haberdi okuduğum. Efendim Danıştay'dan çıkan ve Ankara'nın eski logosu olan Hitit Güneşi'ne dönmesini kibarca rica eden mahkeme kararını pek takmayan Sn. Gökçek, uzlaşmacı kişiliğinin bir yansıması olarak yeni bir atak yapmış ve herkesin gönlü olsun diye logoya bıyık çizmiş.
Hayır Hitit Güneşi'ne çizmemiş. Hitit Güneşi'nden iki sonra, camili logodan bir sonra geliştirdiği Cats müzikalinden hafifçe aparttığı kedili logoya bıyık çizmiş. Ve Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi'nde "bıyıklı kedi"den oluşan yeni logo, oyçokluğuyla kabul edilmiş. Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek, meclis toplantısında yaptığı konuşmada, Danıştay'ın Ankara'nın amblemine ilişkin verdiği karara anlam veremediğini söylemiş.
Anadolu'da ilk kurulan uygarlıklardan biri olan ve binlerce yıl önce tasarlanmış özgün bir eseri logo yapmaktan ısrarla imtina eden ve sıradanlığın sınırlarında gezen uyduruk bir kedi resmine bıyık çizerek yenilik yaptığını düşünen birinin anlam verememesi doğal tabii. Umarım kediyi Hitit Güneşi'nden kaçma aracı olarak gören Sn. Gökçek, safkanlığını yitirme tehlikesiyle karşı karşıya bulunan Ankara kedisine de canı gönülden sahip çıkar ve böylece kedili logoya neden kafayı bu kadar taktığına hep beraber anlam verebiliriz.
Not: Neden bu başlık derseniz, bu kadar saçma ve gereksiz bir inadı anlatırken bari neşeli bir türkümüzü analım dedim:)