Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin

        Tatil dönüşü yılın ilk iş günü. Arkadaşlarımı, kedilerimi, ofisimi özlemişim. Gerçi topu topu dokuz gün ayrı kaldık ama karlar altındaki İstanbul ve Burgazada başka bir diyar gibiydi. Adnan Menderes Havaalanında uçaktan indiğimde sanki Mars’tan dönmüş gibiydim. Yolculuk yapmayı seviyorum. Otobüs, uçak, otomobil fark etmiyor. Ama mümkün olsa her yere trenle giderim. Artık soyları tükenen buharlı lokomotifleri çok severim. Neyse konuyu dağıtmamakta yarar var. Dedim ya yılın ilk iş günü, tatilden de döndük, sonra lafı toparlayamamak da var.

        Kar, kış kıyamet yüzünden dönüş hayli maceralı da olsa gidiş çok rahattı. Gerçi uçaklarda koltuk araları bu kadar sıkışık, yolcular bu kadar kalabalık ve insanlar bu denli vurdumduymaz olmasalar her şey daha güzel olabilirdi. Ama sonuçta rötarsız bir şekilde İstanbul’a vardım. Havataş Otobüsü sanki beni bekler gibiydi, biner binmez hareket etti. Aynı şans Kadıköy’de ada vapurunda da yüzüme güldü. Neredeyse hiç beklemeden vapura bindim. Vapur beklemek pek sorun olmaz diye düşünebilirsiniz ama Kadıköy’de ada vapurlarının hareket ittikleri iskelenin bekleme salonunu on dakika önce açıyorlar.

        YİYECEK GETİRİYORLAR

        Onca insan soğukta yağmurda dışarıda bekliyor. Şikayet etseniz, ‘geçin yan tarafta bekleyin’ diyorlar ama yan taraf o denli kalabalık ki bu her zaman mümkün olmuyor. Bu yüzden Kadıköy’e varıp da iskeleyi açık bulunca nasıl sevindim anlatamam. İstanbul beklediğimden soğuktu ve aklı havada bir İzmirli olarak atkım, berem, eldivenlerim valizdeydi. Burgazada’ya varmak her zaman yolculuğun en keyifli anı oluyor. Vapur önce Kınalı’ya uğruyor. Kış aylarında iskelede onlarca kedi bekliyor. Vapurdan inenler kedilere yiyecek getiriyorlar. Onlar da saatini bildikleri vapurları iskelede sakince bekliyor. Burgazada İskelesinde dünya güzeli iki kedi ve Ada’nın soylu köpeği Paşa karşıladı beni. Kediler o denli güzel ki bakmaya kıyamazsınız.

        Biri bol tüylü, duman ve beyaz karışık koyu mavi gözlü bir oğlan. Diğeri yine bol tüylü sırtı portakal rengi, karnı beyaz sürmeli bir kız. Kendilerini sevdiriyorlar ve iltifat edince kibarca miyavlıyorlar. Sırnaşmak, arsızlık yapmak filan yok.

        YAŞ MAMA SATIYOR

        Aslında Burgazada kedi köpek cenneti gibi. Her adım başı mama ve su kapları var. Beş kişiden üçünün elinde mama torbaları. Ada’nın iki bakkalı ve bir marketi kaliteli kuru ve yaş mama satıyor. En güzeli de yazlık evlerin bahçelerinde, pencere önlerinde naylonla sarılmış kedi evlerinin bulunması. Ada’da oturanlar soğuk ve karlı gecelerde çevrelerindeki kedi ve köpekleri evlerine alıyor zaten. Kardeşimin oturduğu üç katlı evin girişi Belma Sultana ait.

        Hiç miyavlamayan, mamasını önüne bekleyen bir güzellik Belma Sultan. Alt katın kapalı balkonunda ise iki köpek ve bir kedi, mamalarını, sularını, yataklarını paylaşarak kardeşçe yaşıyor. İnsanlar düşmanlığı anlatmak için kedi-köpek gibi derler ya, Burgazada’da durum tam tersi. Kedi- köpek tabiri dostluğu tanımlıyor bu adada. İnsanlar arasındaki bitmeyen düşmanlığı tanımlayacak yeni terimler türettik son yıllarda. Masum hayvanları düşmanlığımıza alet etmemek gerek.

        Diğer Yazılar