BABIALİDEKİ İZMİRLİ GAZETECİLER NE YER NE İÇER?

ERTUĞRUL ÖZKÖK: Dinç Bey İstanbul nezdindeki İzmir Feldmareşali gözükse de asıl büyük İzmirli Özkök’tür. Dinç Beyin aksine Ertuğrul hem zekidir, hem de akıllıdır. Aklını da rüzgâr sert estiğinde rüzgârın üstünden aşıp gitmesiyle gösterir. Kimisi bunu bir ihanet bir döneklik olarak görür, ben “akıl” olarak görürüm Ertuğrul köşe yazısının ömrünün bir günlük olduğunu bilecek ve bunu önemsemeyecek kadar anlamıştır bu mesleği. Daha da ötesi kariyerden gazeteci olmamasını içime sindirebildiğim tek gazetecidir. Bu da Özkök zekâsıyla mümkün olduğu kadar, evinde Tansu Özkök gibi ‘ pillar of wisdom” bir eşle mümkün olabilmiştir.

YAVUZ ONURSAL: Adı gibi onurlu bir İzmirlidir. SHOW TV’de iken haber sonunda Menderes için yaptığım bir analizden sonra beni arayarak hıçkıra hıçkıra ağlamasını hiç unutmam. Bu duygusallık tipik bir İzmirli hasleti değildir, mutlaka bir şark kanı karışmıştır bu yürekli adama. Göreceksiniz Sabah’ın bu ara döneminden onuruyla, şerefiyle çıkacaktır.

FATİH ÇEKİRGE: İzmirliliğin tüm genlerine sahiptir. Ama bunun da sakıncası yoktur. Babıâli’de çeşitli gen özelliklerine sahip gazetecilere da ihtiyaç vardır. O kadar İzmirlidir ki, mezarlıklar onun bir daha asla Doğan grubuna dönemeyeceğini düşünenlerle doludur. Habertürk’deki programı da en çok izlenen programlarımızdan biridir.

YILMAZ ÖZDİL: Babıalide en beğendiğim gazetecilerden birisidir. Ama biz şarklı gazetecilerde olan ve İzmirlilerce alay konusu edilen “bağlılık, duygusallık, sadakat” gibi kötü alışkanlıkların hiç birisine sahip değildir. İçimden zaman zaman “keşke bu çocuk Malatyalı, Maraşlı, Gümüşhaneli, Trabzonlu olsaydı” diye zaman zaman geçirmişimdir. Bugün hak ettiği yerde olmamasını ben buna bağlarım.

ERGUN BABAHAN: Zavallı Trakyalı muhacir Ciguli'yi Türk kültür hayatının yozlaşmasının ana sebebi olarak manşet yapınca, birkaç ay sonra da evlerin çatılarındaki zavallı televizyon çanaklarını uçakların düşme sebebi gösterdiği günden beri benim için yarı İzmirli, yarı Haymanalıdır. Fikri vardır ama zikir’i yoktur. Gerçi İzmirli olduğu için hep düzelme imkânı bulabileceğini düşünürdüm, ama SABAH’a tekrar yayın müdürü olmadan önce Turgay Ciner ile aralarındaki duygusal konuşma bende emanette olduğu için “artık bu çocuktan cacık olmaz” “diye düşünmeye başladım. Onu biraz Çağatay Yolda ya da Mithat Bereket gibi yıllardır tepelerde olup fare tutamayan loserlara benzetirim. Ama böyle bir editoryal loserin nasıl olup da bu kadar güzel köşe yazısı yazabildiğine şaşırırım. Kâinatın her sırrını da ben çözecek değilim ya…

ERDAL ŞAFAK: Sabah’ın genel yayın müdürüyken gece yarısı telefon çaldı tuvaletteydim. Arayan yazı işleri müdürlerimden İzmirli Erdal Şafak’tı. “efendim” dedi “üst makamlar ANAP grup haberinin birinci sayfadan verilmesini, Tayfun Devecioğlunun Bülent Ecevit ile Afyon seyahatinin 1. sayfadan anonslanmasını istiyor. “Yahu kardeşim “ dedim “bu gazetenin en üst editoryal makamı benim. Benim üstümde patron Dinç Bilgin ve murahhas aza Zafer Mutlu var. Eğer bu onların talebiyse hemen yapayım. Ama yok bana 28 Şubat bacak araları yapıyorsan hiçbir şey yapmam. Şimdi hemen bu talimatı veren kişinin adını söyle” dedim “söyleyemem efendim” dedi. Ben de sifonu çektim. Ertesi gün öğrendim ki o zamanlar ANAP milletvekili olan Kenan Sönmez’miş üst makam” Sabah Dinç Bey geldi, “ bugün gazetemle gurur duydum komutan “ dedi. Akşam Zafer geldi” üzgünüm ama yollarımızı ayırıyoruz diyerek istifamı istedi”

KORCAN KARAR. Asıl işi çelloculuktur. Roma’da konservatuarda okumuştur. Ama en güzel “düdük” çalar. Önay'la Önay’ın düdüğünü, Turgay Ciner'le tulum havaları, Yılmaz’la buzuki. Fatoş ile evlenerek biraz düdük çalmaktan kurtulduğunu umut ediyorum. Fatoş eminim ona Türki değerler aşılıyordur. Aslında biraz sütun gibi dursa iyi gazetecidir. Ama o düdüğün sesi o kadar kıvrak gelir ki, gazeteciliğini maalesef gölgeler. Korcan’ı yeni patronuna 1 yıllığına Diyarbakır büro şefi yapmasını öneriyorum. .

İşte benim İzmir’im de bu….