Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin

        Ekonomi; rakamlarla açıklanan ancak, rakamların dili çözüldüğünde her görüntü karesinde insan profilinin oluştuğu, matematik tabanlı ve birey odaklı bir sosyal bilimdir. Ekonomik uygulamaların temel amacı da; insanların mutluluğunu, huzurunu, beden ve ruh sağlığını temin etmek olmalıdır.

        Bu bağlamda; vatandaşın beslenmesinden aldığı sağlık hizmetinin kalitesine, kentsel yaşamın kolaylaştırılmasından konut ihtiyacının karşılanmasına, haberleşme ve seyahat özgürlüğünden kültürel gereksinmesinin giderilmesine kadar çok geniş bir sosyal ve insani alan, ekonominin ana konusunu oluşturmaktadır.

        Bu nedenle; ekonomi politikaları insanı göz ardı etmemeli, tam tersine odağına almalıdır.

        Odağında insan olmayan ekonomi uygulamaları topluma huzur, barış ve refah getiremez.

        Ekonomi politikasının amacı; gelir dağılımı adaletsizliğini gidermek, işsize iş olanağı sağlamak, refahı tabana yayarak bireyin ve toplumun yaşam kalitesini yükseltmektir.

        Ekonomik politika ve uygulamalar, vatandaşın sofrasına fazladan bir dilim ekmek ilave etmiyorsa; o uygulama ve politikalar toplumsal zemin bulamazlar.

        GELİR DAĞILIMI UÇURUMU

        Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) verilerine göre; Türkiye’nin en yoksul %10’u ile en zengin % 10’u arasındaki gelir farkı 14.2 kat olarak şekillenmiştir. Türkiye’nin en varlıklı % 10’luk kesimi milli gelirin % 31,1’ini alırken, en yoksul % 10‘unun milli gelirden aldığı pay % 2,2’de kalıyor.

        Aynı şekilde; 2012 yılı milli gelir rakamları, “sürekli yoksulluk dilimi”nde bulunanların oranının bir önceki yıla göre değişmediğini göstermektedir.

        Bunun anlamı; yıllar geçiyor, ancak “fakirin kaderi” değişmiyor; fakir, fakirliğini sürdürüyor.

        Birey yoksulsa, yaşam kalitesi ve refah düzeyi düşükse; ekonomi iyiye gitmiyor özellikle de ekonominin “sosyal ayağı” aksıyor demektir.

        Refah düzeyi düşük, yaşamı kalitesiz, eğitimsiz, işsiz ve çaresiz insanların çoğunlukta olduğu bir toplumda iç barışı, huzuru ve güveni sağlamak, çoğulcu, kalıtımcı ve özgürlükçü demokrasiyi sağlıklı bir şekilde sürdürebilir kılmak giderek zorlaşır.

        Açıklanan rakamlar iç açıcı değildir. Bilindiği gibi; rakamlar, ekonomide insanın yerini, refahtan aldığı payı ve ülkeyi yönetenlerin insana bakışını anlatmaktadır.

        Ülkeyi yönetenlerin vatandaşına “şaşı” bakıp bakmadığını rakamlardan, ekonomik göstergelerden anlıyoruz.

        SOSYAL Mİ, SADAKA DEVLETİ Mİ?

        Sosyal devletle “sadaka” devleti arasındaki en önemli ayrım; sosyal devletin evsize ev, işsize iş, aş’ı olmayana aş, okumak isteyene okul vererek refah içinde kaliteli ve mutlu bir şekilde yaşayacakları koşulları ve ortamı hazırlayıp sürdürebilir kılmasıdır.

        Buna karşılık; bayramdan bayrama, seçimden seçime yiyecek paketi, kömür dağıtmak; sosyal devlet uygulaması değil; “sadaka” devleti uygulamasıdır.

        Son 11 yılda, sosyal yardım adı altında vatandaşlara 110 milyar liralık yiyecek ve yakacak yardımı yapıldı.

        Bu arada; yapılan araştırma sonuçları, ekonomideki büyümeden yoksul kesimin yararlanamadığını, “maddi yoksun nüfus”un sayısında azalma olmadığını göstermektedir.

        Araştırma sonuçlarına göre; nüfusun % 40,6’sının “oturduğu evin çatısının sızdırdığı”, %61’inin “taksit ve borçlarını ödemede zorlandığı”, %85’inin “bir haftalık tatile çıkamadığı”, %78,8’inin de “eski mobilyalarını değiştiremediği” anlaşılmaktadır.

        Bu tablo; yoksulluğu ve gelir dağılımı adaletsizliğini göstermektedir.

        Sonuç olarak: Yoksulluk ve gelir dağılımı uçurumu; sosyal dokuyu zedeliyor, demokrasiyi zehirliyor.

        Diğer Yazılar