Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin

        Son dönemlerde ne zaman karpuz yesem, geçmişe yolculuk yapar oldum.

        Mereti her ağzıma attığımda, çocukluğumda Selçuk’ta yediğim o karpuzun kokusu aklıma geliyor ve burnum sızlamaya başlıyor.

        Selçuk karpuzu da bir başkaydı hani...

        Manav tezgahlarında bile ayrı bir yeri vardı.

        Ödemiş’te de, Adana’da da karpuz yetişirdi ama bizimkisi bir başkaydı.

        Kurabiye gibi denilen cinsten anlayacağınız.

        ***

        Çocukluğumda, hatta gençliğimin ilk yıllarında Selçuk’ta karpuz eken çoktu.

        Tarlasında karpuz yetiştiren, mahsulünü toplamaya başladığında bir römork dolusu ürünü eve getirir, konu-komşuya dağıtırdı.

        Toprakla uğraşmayan esnaf, memur aileleri için de pek makbul olurdu bu iş.

        Neredeyse bir gelenek gibiydi.

        Komşusundan karpuzu alanlar, tükettikten sonra çekirdeklerini ikramda bulunana götürürdü.

        Çünkü o çekirdekler bir yıl sonraki ürünün tohumuydu.

        Bu vesile ile insanlar arasındaki ilişkiler de daha bir sıcaktı.

        ***

        Gel zaman git zaman komşular karpuz dağıtmaz oldu.

        Öğrendik ki, tohuma ihtiyaçları kalmamış.

        Zira Tarım Kooperatifi aracılığı ile bedava tohum dağıtımı başlamış.

        Hal böyle olunca kimsenin tarlasındaki karpuzdan elde edeceği tohuma ihtiyacı kalmamış...

        Gel zaman, git zaman eski alışkanlıklarına direnenler bile tarlalarına bedava tohum diker hale gelmiş.

        Bez torbalarda özenle saklanan yerli tohum suyunu çekince fark edilmiş ki, karpuzda eski bereket yok.

        Çiftçiye topraktan eski verimi alabilmesi için gübre satılmaya başlamış önce.

        Ardından da tohum paralanmış.

        Tohuma para, gübreye para.

        İyi de karşılığı nerede?

        Karpuz, karpuz olmaktan çıkmış bir kere.

        Para eder mi?

        ***

        Çiftçi de küsmüş haklı olarak karpuza.

        Başka ürünlerin peşine düşmüş.

        O günlerde bedava tohum tuzağına düşenler şimdi, iki avuç karpuz çekirdeği sayesinde edindikleri dostlukları kaçırdıklarına mı yanıyor, yoksa o güzelim lezzetten mahrum kaldıklarına mı bilinmez.

        Bildiğim çoğu kafasını duvarlara vuruyor.

        O çiftçi, toprağa bedava tohum attığını zannederken, geleceğine dinamit koyduğunu bilseydi, kandırıldığını anlasaydı bunu yapar mıydı?

        ***

        Bugün, sofralarımızın tadı kaçtıysa...

        Manav tezgahındaki sebze ve meyvelere hormon ve GDO kuşkusu ile bakıyorsak.

        Bu yüzden bu hale geldik.

        Çünkü karpuzla başlayan toprağa ihanet, topraklarımızdan fışkıran tüm ürünlere bulaştı ne yazık ki.

        Ve korunarak da varlığını sürdürüyor.

        Yoksa siz, dünyanın en zengin tarım ülkelerinden biri olan Türkiye’nin bu kafa yüzünden elaleme muhtaç duruma geldiğini hala anlamadınız mı?

        Diğer Yazılar