Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin

        Kalabalık ortamlarda, birçok davet veya buluşma sırasında yeni tanıştığım herkes büyük bir şaşkınlıkla karşılıyor üç çocuklu olmamı. Evlenmemiş ve çocuk sahibi olmamış olanlar çok ayrımın farkında olmuyorlar. Henüz çocuk sahibi olmayan bir insan için çocuğun 1, 2 veya 3 adet olması çok fark etmiyor. Çünkü bilmiyorlar zaten böyle bir durumu. Ancak tek çocuklu olanlar genelde bu şaşkınlığı yaşıyorlar. “Nasıl ya?” “Şaka mı bu?” “Yani okuyorum yazıları ama çok anlayamıyorum gerçekten mi 3 çocuk var sizde ve nasıl baş ediyorsunuz?” Sorular genelde bu şekilde.

        HAYATINIZ KAOS OLMASIN

        Anlıyorum onları ama. Bir zamanlar ben de tek çocuklu bir anneydim çünkü. Ve o zamanlarda ben de çok çocuklu kimle tanışsam bir araya gelsem “Ah nasıl başarıyorsunuz kuzum çok zor değil mi?” şeklinde sorular soruyordum çok çocuklu analara...

        İnsan yaşamadan anlamıyor tabii... O nedenle 3 çocukla yaşamayı hayal bile edemeyen tek çocuklu annelerin sorularını ve şaşkınlıklarını anlamakla kalmıyor bana bunu her sorana onların hayatlarının aslında şu anda ne kolay ve basitçe yönetilebilir olduğunu anlatıyor bir nevi terapi yapıyorum kendilerine.

        Çünkü tek çocuklu anne sahip olduğu o şahane varlığı mutlu etme ve iyi bakma saplantısı yüzünden genelde hayatını kâbusa çeviriyor. Nereden mi biliyorum? Ben de bir zamanlar tek çocuklu anneydim dedim ya, oradan biliyorum.

        Bakın bana şaşıran ve soru soranlara ben neler söylüyorum. Tek çocuklu anneler dikkatle okuyun ve hayatlarınızı lütfen kaos haline getimeyin diye bunu anlatıyorum.

        ÇOCUK TEKSE ANNE SAPLANTILI

        İlk çocuğum ile ikincisi arasında tam 7 yıl var. Kızımı oğlum Emre 7 yaşını bitirdiğinde doğurdum. Ve kızım doğduktan sonra uzun süre kendime şu soruyu sordum “Ben daha önce neler yapıyordum da kendimi bu kadar ihmal ettim hem de tek çocukla”... Burada kritik olan bölüm şu “hem de tek çocukla” bölümü. Çocuk tek iken anne doğal olarak ona saplantılı oluyor. Yediği, içtiği, uykusu, temel ihtiyaçları ve benzer her şeyi olağan üstü bir çabayla karşılamaya ve o çocuğu mükemmel yetiştirmeye çalışıyor. Kendini ihmal ediyor, çocuğu oradan oraya aktivitelere taşıyor ve asıl konuyu unutuyor. Asıl konu insanın önce kendisini düşünmesi gerektiği...

        Çocuk sayısı arttıkça bir bakıyorsun ki geçmiş zamanlarda ne rahatmışsın. Ve o zamanların kıymetini asla anlamamışsın. Şikâyet etmişsin, yakınmışsın, dertlenmişsin... Oysa tek çocuklu anneler diğerlerine göre eğer yapabilirlerse şu anlamda daha şanslı. Çocukla mesafeyi doğru koruyup, sevgiyi tümüyle verirken kendine de dilediği gibi zaman ayırabilir tek çocuklu anne ve böylece daha sağlıklı bir ilişkileri olur haliyle. Ancak dediğim gibi tek çocuk anneyi bir çeşit hastalığa sokuyor. Hayat gayeniz o üzerine yapıştığınız çocuk oluyor. Bunu yapmamak gerekiyor.

        İŞ ÇOK AMA KAFALAR RAHAT

        Çocuklar çoğaldıkça, işiniz ağır yük açısından daha yorucu oluyor ama kafanız biraz rahatlıyor. Sizin bu rahatlama duygunuz inanın çocuklara da yansıyor. Şimdi belki peş peşe birkaç çocuk yıkama bir sürü çamaşır bir sürü ütü gibi temel sorunlarım var, daha çok et ve kıyma tüketiyor, eve meyveyi yetiştiremiyor ve market alışverişlerine neredeyse servet ödüyoruz ama şu gerçek var üç çocuklu halimde daha çok vakit ayırıyorum kendime. Ve çok daha fazla kızıyorum kendime. Çocuğum tek iken o 7 yıl boyunca nasıl da ihmal etmişim kendimi diye. İspanyolca öğrenebilirdim, daha çok gezebilirdim, pasta kursunu bitirebilirdim ama yapmadım işte.

        İşte bu nedenle tek çocuklu annelere tavsiyem şudur bugün; çok ama çok güzel bir fırsat elinizde, yapışmayın çocuğunuza, sıkı sıkı tutunun hayatınıza.

        İşiniz tek çocukla benden daha zor; işte bu nedenle vakit ayırmalısınız aynaya baktığınızda gördüğünüz surata...

        Diğer Yazılar