Bünyemiz trajediye alışmış bir kere
Birkaç gün önce küçük bir salonda, biraz ilerimde oturan birisi, cep telefonundan haber bültenini izliyordu. Ekranı görmüyorum ama sesi oldukça açık olduğu için, ister istemez ben de dinliyorum.
Spiker cümleye şöyle başladı; “Amerika’da bir üniversitede, belden aşağısı felç olan hastaya...” Ya şarjı bitti, ya haber bitti, ya internet paketi bitti, ya da sabrı bitti, haberin geri kalanını duyamadık. Spikerin vurgusunu zaten beğenmemiştim, emindim; haber trajik bir sonla bitiyordu.
Tamamlamak bana düştü. Amerika’da bir üniversitede, belden aşağısı felç olan hastaya tecavüz ettiler. Yok yok bu yeterince trajik olmadı hele ki Türkiye’de haber olacaksa katiyen iddialı bir senaryo değil.
Şöyle deneyelim; Amerika’da bir üniversitede, belden aşağısı felç olan hastaya silahlı saldırı düzenlediler, baktı ölmedi bir de 37 yerinden bıçakladılar. Yok dedim, bu kadarı ne beni, ne de katili tatmin etmez.
AŞAĞI ATTILAR
Haber kesin şöyle; Amerika’da bir üniversitede, belden aşağısı felç olan hastaya önce tecavüz ettiler, sonra silahla saldırdılar sonra bıçakladılar hızlarını alamadılar bir de yönetim binasının çatısından aşağı attılar.
Hah dedim şimdi oldu. Merak ettim, kendi telefonumdan habere baktım. Öğrendim ki, Amerika’da bir üniversitede, yıllardır belden aşağısı felç olan hastaya, robotik bir aygıt bağlamış ve yürütmeyi başarmışlar. Kendimden ve pesimistliğimden utandım. Sonra da vazgeçtim, ben neden utanıyorum, beni bu hale getirenler utansın!
HABERLER EKSİK OLSUN
Bir süredir ana haber bülteni izleyemiyorum.
Hoş gazete okuyasım da yok, ama malum, gündemden uzak kalmamak adına, mecburiyetten göz gezdiriyorum.
Ama açıkça söyleyeyim, hani ana gazeteyi bir kenara kaldırıp, bulmacasını alan ya da sadece magazin haberleri okuyan tipler vardır ya, artık eleştirmiyorum.
Hatta onlardan biri olmak istiyorum. Ben galiba artık ülkede ve dünyada ne olup bitiyor, bilmek istemiyorum.
Her sabah eve gazete geldiğinde midem bulansın, anne, baba, eş, çocuk ama illa ki gözleri ağlamaktan kan çanağına dönmüş insanları manşette görmek istemiyorum. Hele ki ölü çocuk görmeye tahammül dahi edemiyorum. Sonra da böyle düşündüğüm için kendimden utanıyorum, pişman oluyorum, sen görme, ben görmeyeyim, olup biteni kim görecek de müdahale edecek diyorum. Elimizi taşın altına koyalım desek, taş taş üstünde bile kalmadı. Kaldı ki birey olarak bir yerinden tutsak, oturmakla kalmasak, sessizce ağlamayı bırakıp, bağırsak diyorum ama açıkça söyleyeyim elimizden bir şey gelir mi, işe yarar mı onu bile bilmiyorum.
Kaldı ki, trajik olaylar, politika ya da malesef figürandan öteye geçemediğimiz bilimum ciddi gündem maddeleri üzerine yazmayı katiyen istemiyorum.
Ama işler zıvanadan çıktı, bu şartlar altında başka bir şey de yazamıyorum. Hadi yazacak konu bulduk buluşturduk diyelim, bozulan psikolojimizi ne yapacağız onu da bilmiyorum.
Adamlar Amerika’da mucizeye imza atmış, yatalak adama can vermiş, yürütmüş, hayata döndürmüş. Ama ben ve benim gibiler ümidimizi kesmişiz, iyi gündemden geçmişiz. Bünyemiz trajedi istiyor.
Bu ruh haliyle ne yapmamız gerekiyor, bir bilene danışmak istiyorum. Hani antidepresan alıp kolayına kaçmak istemiyorum ama haberlerde ne zaman sağ salim günü tamamlamış insanların haberi yapılacak inanın merak ediyorum.
İşin ilginç tarafı bunu yaparken kendimi aşırıya kaçmış, sınırı aşmış, arsızlaşmış hissediyorum. Melankoli dedikleri bu olsa gerek, bir süredir mutluluğu haketmiyormuşuz gibi düşünüyorum.