Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin

        Yine bir yaz, yeni bir yaz... Haziran ayının ikinci haftasında, oldukça sıcak bir İzmir gününde yazıyorum bu yazıyı. Her sene olduğu gibi bu sene de mevsim, Türkiye'nin en güzel sahil şehrine hızlı ve iddialı bir giriş yaptı. Sıcaklık 35 derecelerde seyrediyor. Yer yer bunaltıcı olsa da, İzmir’in tatlı esintileri, kimi köşe başından sürpriz bir biçimde karşımıza çıkıp, gönlümüzü alıyor. Haziran ayında doğmuş birisi olarak yaz mevsimine bayılıyorum. Mevsimi; havaya, suya, etrafa ve bünyeme getirdiği farklılıklarla kabul ediyorum. Ve düşünüyorum; yaz mevsiminin pek çoğumuz için bir milat olduğunu... İlkbaharın da kışın da sonbaharın da şahsına münhasır özellikleri vardır ama yaz bir başkadır. Yılı yazdan önce ve yazdan sonra diye ayırmak mümkündür. Yazın tadı bambaşkadır. Zaten yılın diğer hiçbir döneminde başımıza gelmeyen, yapmak aklımızın ucundan geçmeyen şeyleri bu aylarda yapmamız da bundandır.

        n Hiç duydunuz mu “Kış Aşkı” diye bir kavram? Duymadınız, duyamazsınız, neden bilmiyorum ama aşk yaz mevsiminin ürünüdür, sanki bir tek onun hakkıdır.

        Her şey o kadar güzel, güneş o kadar parlaktır ki, aşık olmanın tam zamanıdır. Reklamlara bakacak olursak, dondurma yerken bile aşık olmamız mümkündür. Sanki Eros yaz aylarında fazla mesaiye kalır; plajda, denizde, gündüzde, gecede herkese okunu fırlatır.

        Yazın herkes zayıftır. En azından yılın en az kiloya sahip olunduğu mevsimi yazdır. Kışın paltolarla saklananlar, yazın ortaya çıkacağı için marttan tezi yok herkesin sporcu damarları kabarır, yılların diyetisyeni olunur, en büyük hedef form tutmaktır. Bir sonraki emre kadar boğazlar mümkünse tutulur. Üstüne üstlük herkes güzeldir. Güneşin yaktığı, adeta cilalayarak parlattığı, sağlık kazandırdığı ciltler, insanı olduğundan genç ve güzel gösterir. Saçlar salınır, elbiseler kimi yerde kısalır, ayakkabıların topukları uzar.

        Yaz mevsimini ülke çapında genellemek pek doğru değildir aslında. Mesela İzmir'in yazında, zaten genlerden gelen “keyif insanı” pik yapar. Durmadan denize yakın durmak ona uzun uzun bakmak, kadeh kaldırmak ister insan. Yapar da... Haftada en az üç gün, bir bahanesi vardır; denize sıfır yenilenlerin ve içilenlerin...

        Takvimler haziranı gösterdi mi, sanki her şey pratikleşir. Banyo yaptıktan sonra saçlar kurutulmak istemez, giyinmek 3 dakika sürer, yemekler hafiftir; pişirmesi de yemesi de basittir. Çalışanlar için yıllık izin kullanma, okuyanlar için yan gelip yatma vaktidir.

        Birçoğu için, kışın dönüp bakmadığı doğa oldukça önemli bir kavram haline gelir. Güneş battıktan sonra çimleri sulamak, çiçeklere bakmak ve toprakta yalınayak yürümek bünyeye iyi gelir.

        Adına mangal yapmak denilen -ki bana göre geniş bir ailenin sosyalleşmesi için yazın en başarılı aktivitesi olan- kavram hayatımıza girer. Aileden biri kendini feda edip etleri pişirir. Aslında durum feda etmekten ziyade kontrolü ele almaktır; ailenin önümüzdeki saatlerdeki açlık durumu onun elindedir.

        Mahrem adını verdiğimiz ve kış boyunca bizim için en önemli kavrammış gibi davrandığımız kavram yazın değişir. Apartman dairelerinde kimsenin kimseyi görmediği düzen gider, yazlık evlerde, komşunun ocağında pişen yemeğin dahi salona sindiği, 3 ev ötedeki kahkahanın sizin bahçenizde yankılandığı bir düzen gelir. Adı yaz ya, kimse de rahatsız olmaz. Dedim ya, yaz mevsimibir milattır; hayatın değişmesi, insanların ruhen gelişmesi için iyi bir fırsattır.

        Diğer Yazılar