Ertuğrul Özkök, Ruanda'ya vardı
TÜRKİYE'de varolan her sorundan sorumlu olduğu artık tamamen belli olan Ertuğrul Özkök, bu defa da yurtdışında yol açtığı sorunlar için özür dileme turlarına Ruanda'dan başlamıştır.
Ruanda'da iç savaşın çıktığı yıllarda genel yayın yönetmeni olduğu gazetede yazan Serdar Turgut'un devamlı olarak Hutu ve Tutsilerle alay etmesinin bu ülkede kanlı iç savaş giden yolu açtığını kabul eden Ertuğrul Özkök, bu defa da katliama uğrayan Hutulardan özür dileme kararını aldı.
Bu yolculuk üzerine bir makale yazan Zaman Gazetesi Yayın Yönetmeni Ekrem Dumanlı, yine merkez medyadaki gazetecilere öğütlerle dolu yazısında, "Bir daha böyle kötü çocukluk yapmayın; iç savaş filan çıkarmayın; sonra kulağınızı fena çekerim" demiştir ve bu öğüt diğer yandaş medyada pek anlamlı bulunmuş ve manşetler atılmıştır.
Ayrıca Zaman Gazetesi'nin yazarı Hüseyin Gülerce de Aydın Doğan'ı uyaran bir başka yazı yazmıştır. "Bir daha iç savaş çıkaran yazar tutma gazetende" diyen Gülerce, bu işten patrondan çok yayın yönetmeninin sorumlu olduğunu belirtmiştir ve Aydın Doğan'a barış eli uzatmıştır.
Ruanda'ya ayak basar basmaz bir demeç veren Özkök, "Gerekirse Tutsilere de giderim, hatta iki grubun birlikte bulunduğu bir alanda konuşma yapmak da isterim" demiştir. Bu açıklaması ise az daha özür dileme misyonunun daha başlamadan bitmesine neden oluyordu; çünkü bu açıklaması nedeniyle Özkök'ü daha havalimanında boğazlayarak öldürmek isteyenler olmuştur. Bu olayı yorumlayan bazı Türk yazarlar, "Keşke boğazlasalar da artık biz kurtulsak" demişlerdir.
Engin Ardıç bütün bu karmaşadan aslında Atatürkçülüğün sorumlu olduğunu öne süren bir yazı yazmıştır. Hatta Atatürk'ün, "Bana Hutu doktoru yerine bir Tutsi doktoru verin" diye şimdiye kadar gizli kalmış bir sözü olduğundan da bahsetmiştir. Bu yazı Türk basınında yeni bir polemik başlatmış, basın yeni bir bölünme vesilesi bulmuş ve şiddetli polemik yazıları yazılmıştır. Perihan Mağden ile Ahmet Hakan bu konuyu bile birbirlerine çakmak için vesile etmişlerdir.
Her gittiği yerde elinde olmayan nedenlerden dolayı skandallara yol açan E.Özkök, bu defa da Kenya ile Ruanda'yı birbirine karıştırmış ve az daha iç savaştan sonra iki ülke arasında da savaş çıkmasına yol açıyordu.
Ruanda'da "Hakuna Matata" şarkısını söyleyen Özkök, bu şarkının Hutu ve Tutsilerin ortak düşman oldukları bir başka kavme ait olduğunu unutmuş ve Ruanda'da Kenya aleyhine bir nefret söyleminin başlamasına neden olmuş. Hatta bir yerel gazetede Kenyalılar için "Vay şerefsizler" başlığı atılınca iki ülke az daha birbirlerine savaş açıyorlardı. Özkök'ün arkadaşı olan ve dünyadaki hemen her gazetenin yönetim kuruluna giren Bild Gazetesi Yayın Yönetmeni Kai Diekmann'ın, "Şerefsizler" başlığını atan gazetenin de yönetim kurulunda bulunduğu ortaya çıkınca bu manşetten de Özkök'ün bir şekilde sorumlu olduğu iddiası ortaya atılmıştır.
Özkök daha sonra Tutsiler tarafından öldürülen yüz binlerce Hutu kabilesinin geride kalanlarına yaptığı konuşmada, "Bir hata oldu özür dilerim. Her insanın bazen küçük hataları olabilir. Herkes benim gibi hatasını rahat ifade etse iyi olur. Aslında o yazıları yazan Serdar Turgut da şerefsizdir" demiştir ve sonra da Hutularla birlikte ölü kabile üyeleri için saygı duruşunda bulunmuştur. Saygı duruşundan sonra Ruanda'da bir Starbucks dükkânının olup olmadığını sormaya başlayan Özkök bunun olmadığını öğrenince panik atağı geçirmiştir.
Tutsilere de "Bir daha yaramazlık yapmayın" diyen Özkök, daha sonra soğuk savaş döneminde Hürriyet'in muhabirliğini yaptığı Moskova'ya, Stalin döneminin acıları için özür dilemek üzere uçmuştur.
***
Türkçe olimpiyatları
BİLMEM hatırlar mısınız, hayli zaman önce Türk okulunu ziyaret için Can Ataklı ve Nihal Bengisu Karaca ile birlikte Senegal'e gitmiştim. Okulda Türkiye'de yapılacak yarışmalara gönderilecek ekibin seçimi için yarışmalar vardı. Çocukları seyrettik. Akşam bu faaliyetler hakkında bir sohbet toplantısı vardı.
Ben orada fikrim sorulduğunda şunları söylemiştim: "Ciddi bir eleştirim var, okunan şarkılar, şiirler hep acılı oluyor, hatta çocuklar bazen ağlıyorlar da, bu size yakışmıyor. Bu yaştaki çocukların eğlenmeleri ve hayattan duydukları mutluluğu ifade etmeleri lazım.
Okuldaki öğretmenlerin, ülkelerinden uzakta olmalarından dolayı acılı olabileceklerini kabul ediyorum ama bu ruh hali çocuklara gösterilmemeli. Bu okulda din dersi olmasa da inançlı öğretmenlerle tanışan ve onları rol modeli kabul eden çocuklar sonunda inancın acı ve üzüntü getiren bir şey olduğu gibi yanlış bir fikre kapılabilirler.
Cemaatin tarihsel kökeninde bir ağlama kültürü olduğunu da biliyorum ama bu artık değişmeli, bu ruh hali ne cemaate ne de Türkiye'ye yakışmaz." Sonra bunları dönünce aynen yazdım da. İki gazeteci arkadaşım ve orada bulunan diğer insanlar şahittir bu konuşmaya.
Şimdi İstanbul'daki yarışmalarda büyük mutlulukla gördüm ki çocuklar hep neşeli şarkılar söylüyorlar, danslar ediyorlar, suratlar gülüyor, birlikte eğleniliyor. Bunu sadece benim eleştirimin sağladığını tabii ki iddia etmiyorum ama değişimde bir katkımın olduğunu söyleyebilirim.
Bunu cemaatten insanlara da sordum, "Kesinlikle doğru" dediler. Ben de hayatının her alanında, yazıda, bire bir ilişkilerinde gülümsetici taraf olarak yaşamak isteyen bir insan olarak çocuklarda gördüğüm bu değişimden çok mutlu oldum. Cemaati, eleştiri karşısında açık fikirliliği nedeniyle kutluyorum.
***
Güncel Yorum
"TEMMUZ ayı gelmesine rağmen havaların bir türlü düzelmemesini protesto eden bir grup vatandaş, Diyanet Başkanlığı'nın önüne siyah çelenk bırakmıştır." (Bu söz Türkiye'nin en zeki sitesi olan zaytung.com'dan.)