Kadınlar ne ister?

Dünyanın en çok satan yazarlarından E.L. James, HT Pazar'dan İzzet Çapa'ya konuştu

Giriş: 14.10.2012 - 15:51 Güncelleme: 16.10.2012 - 10:09

Türkçe’si Pegasus Yayınları’ndan çıkan “Grinin 50 Tonu” adlı erotizm dolu aşk kitabıyla dünyanın en çok satan yazarları arasına giren 49 yaşındaki 2 çocuk annesi E.L. James, HT Pazar ’a özel röportajıyla işte huzurlarınızda...

Merhaba Türkiye! Kitabımı aldığınız ve okuduğunuz için teşekkürler. Umarım tutkusu ve hikâyesi hoşunuza gitmiştir.” E.L. James ile yaptığımız röportaja onun söylediği bu cümleyle başlamaya karar vermemin sebebini birazdan anlayacaksınız. Önce bu tumturaklı ismin sahibinden söz edelim. Yazdığı, Türkçesi “Grinin 50 Tonu” (Fifty Shades of Grey) adlı kitapla kısa sürede dünyada kendinden en çok söz ettiren yazarlar arasına girdi. Önce internetten yayınlanan roman gördüğü ilgi nedeniyle kitap olarak basıldı. Harry Potter, Alacakaranlık gibi fenomenleri geride bırakarak kısa sürede 37 ülkede yayımlandı, bir o kadar dile çevrildi ve 40 milyondan fazla sattı... Peki neden, niçin, nasıl? Büyükler bu kadar mı açtı masallara? Yoksa “yasak meyve” cazibesini hiç mi yitirmedi? Bu soruların cevabını kitabın yazarından almak en iyisiydi. Efendim “Grinin 50 Tonu” bazılarına göre bugüne kadarki en pornografik roman. “Kitabın içeriği ne” derseniz; erotizm, seks, hayaller ve genç kız rüyaları... (Yok, o muzlu, dondurmalı tatlıdan söz etmiyorum!) Bana ilginç gelense kitaptan çok yazarın kendisi oldu. T.S. Eliot gibi havalı bir ad kullanan bu ünlü yazar, aslında tipik bir ev kadınından biraz hallice, o kadar... Hatta tonton bile diyebilirim. Tam adıyla Erika Leonard James. Aniden gelen şöhretten biraz da şaşkın aslında. Ülkeden ülkeye yolculuklar, röportajlar, televizyon programları... Anlayacağınız feleği şaşmış durumda. Her ne kadar “Tonton” dediysem de müthiş hınzır tarafları var. Mesela üçüncü kitabında yazdığı bir bölüm için, Audi R8’in arka koltuğunda seks yapılıp yapılmayacağını bizzat yerinde “tetkik etmiş”. “Nasıl” derseniz, o da röportajda artık... “Merhaba Türkiye” meselesine gelince... Kadıncağız herhalde her gittiği ülkede bu merhabayı çekiyor olmalı. Tabii ki “İstanbul çok güzel. Akdeniz mutfağına ve şiş kebaba bayılıyorum”u da ihmal etmedi. Ama bakın bu cümlelerin sonu nasıl geldi?

Orhan Pamuk’u tanıyor musun mesela? Kim?

Haaa... İnan tam çıkaramadım. Bir Türk yazarın romanını okumaya çalıştım zamanında ama çok sıkıcı kocaman bir kitaptı.

Onu da hatırlayamadım şimdi.

Ortadoğu kaynıyor... Amerika’nın planları, Arap Baharı... Suriye? Bu konular hakkında yorum yapacak kadar bilgim yok. Ne olup bittiğini pek bilmiyorum.

Kimin?

Dedim ya, fazla bilgim yok. İlgi alanımın dışında bu konular. “

(Eh, bu kadar iyi niyet çabalarımdan sonra anladım ki Erika ile kendi “dilinde” konuşmak gerekiyor. Ortamı rahatlatmak için bu konudaki ilk sorumu sordum...)

“İzlemedim” dersem yalan olur.

Tahrik oldum! (Gülüyor...) Şaka bir yana, duygularım zaman zaman değişti. Zaten bilgi edinmek için izlemiştim.

İzledim” derken yanlış anlaşılmasın, sadece birkaç kez. Eğitimde kullanılıp kullanılamayacağı hakkındaysa hiçbir fikrim yok. Eğitimci falan değilim...

Gelelim Grinin 50 Tonu’nu seks kitabı olarak değerlendirenlere...

İçinde seks de erotizm de var ama kitabım aslında bir aşk romanı.

Bütün bu önyargıların yayınevinin kitabı pazarlama stratejisinden kaynaklandığını düşünüyorum. Anlattığım hikâyede duygular, aşk ve erotizm var o kadar.

Kesinlikle var... Burada bir kahkaha atıyor Erika; “Aksiyon”dan neyi kastettiğimi anlayarak. Kitap aslında BDSM olarak adlandırılan ilişkiler üzerine kurulmuş. Cinsel dürtüleri “itaat etmek ve ettirmek” üzerine olan insanların tercih ettiği ilişki biçimi bu. Sizin anlayacağınız tam bir efendi-köle oyunu. İşte bizim masum ev hatunu Erika’nın anlattığı öykü de “hain” Christian ve “saf kız” Anastasia’nın sıradışı beraberliği üzerine kurulu.

Demek ki dünyanın hiçbir yerinde kadınlar farklı değilmiş...Yalnız olmadığımı bilmek güzel. Tek sapık ben değilmişim anlaşılan. (Gülüyor...) Tekrar söylüyorum, aslında bu, ilginç karakterleri olan, rahat okunan bir aşk hikâyesi. Ama içinde bir sertlik de var. Sanırım kadınların sevdiği şeyler bunlar...

Bunu özellikle yaptım. Erotik yazarlar seks argosu kullanıyor genelde. Her şeyden önce bir kadın olarak onlara buradan sesleniyorum: Kadınlar o tip diyalogları sevmiyor. Bence romantizmle seksi harmanlamak gerek.

Çoğu insan bu konuları değil yazmak, aklından bile geçirmemişti. BDSM hakkında hiç fikirleri yoktu. Bazılarının ilgisini aşk hikâyesi çekti ama sanırım çoğunluk erotizm konusuna takıldı.

Bu, kitap hakkında sorulan en ilginç sorulardan biri. Bir kadın olarak böylesi daha kolay olduğu için romanımı birincil ağızdan yazmayı tercih ettim. Diğer bir neden de kadınların kendilerini Anastasia yerine koymalarını istememdi.

Her kitapta Anastasia vasıtasıyla Christian’ı yavaş yavaş tanıdı okurlar. Eğer onun hakkında çok şey bilseydik gizem kaybolurdu bence. İşte bu yüzden Anastasia’nın perspektifinden yazdım romanı.

Sorular giderek zorlaşıyor. Bana hiç sorulmamış şeyleri sormaya başladın. Burada susma hakkımı kullanacağım. Kitaba Türkiye’de ne isim verildi?

İyi olmuş... Birçok insan dünyada sadece siyah ve beyazı görüyor. Ben kitaba “Grinin 50 Tonu” dedim, çünkü karakterlerim hakkındaki yargıları okurların yapmasını istiyorum. Hem Anastasia’yı hem Christian’ı seviyorum aslında. Anna, cesur ve espri anlayışı çok kuvvetli bir kadın. Ben çok cesur değilimdir ama espriden anlarım.

Öyleydim. Kitabı yazdıktan sonra biraz olsun kurtuldum bu huyumdan ama hâlâ televizyona çıkmaktan nefret ediyorum.

Bu, günden güne değişiyor. Mesela bana utangaç olup olmadığımı sordun. Bugün olabilirim, yarın bambaşka bir havada olurum. I Aşkla seksi karşılaştırsana... Sabah sabah biraz derin oldu. Çocuğunuza karşı hissettiğiniz koşulsuz bir sevgi vardır. Bu da aşktır. Ama kocanıza karşı hissettikleriniz hem aşk hem de seks... İkisine birden sahip olmak en iyisi galiba.

Pek çok mail alıyorum ama sadece İngilizce olanları okuyabiliyorum. Bana kalırsa kitabım kadınlara seksi tartışmak için bir imkân yarattı. Zaten ağızdan ağıza, kulaktan kulağa dolaşarak popüler oldu. İnsanlar okuyor, birbirleriyle, arkadaşlarıyla tartışmak istiyor. Okurların böyle mantar gibi birdenbire çoğalması inanılır gibi değil. I Kadınların bir anda gözü açıldı diyorsun? Bu fikirleri tartışmak için kitap grupları kurdular. Konuşmak istedikleri şeyleri eşlerine anlattılar. “Biz de bunları yapabilir miyiz” diye sorular sordular.

Hayır.

Hiçbir şey. Okuyabilirler de. Erotik olduğunu biliyorlar zaten. Ben onlara “Okumayın” demedim, bu kendi tercihleri. Kuşkusuz annelerinin böyle şeyler yazması onlara garip geliyor. Ama henüz çok gençler. İleride okurlarsa birkaç taktik öğrenebilirler belki.

Okuyan arkadaşları var. İlk başlarda onların tepkilerinden korktuğum için bizimkileri uyarmıştım. Zaten böyle durumlarda genellikle insanların aklına başarıdan çok işin para kısmı geliyor. Ama şimdi rahatlar, çünkü arkadaşları durumun çok “havalı“ olduğunu düşünüyormuş.

Okumaz mı. Annem 82 yaşında. Benimle gurur duyduğunu söylüyor. Kitabımın hem İngilizce’sini hem İspanyolca’sını okudu ve çok sevdi.

“Pembe dizi” diyemem çünkü içerisinde yeterli sayıda karakter yok. Sadece ben ve hayallerim var orada. (Gülüyor...)

Doğru, o bölümü yazdıktan sonra “Acaba o iş bu otomobilde yapılır mı” diye düşündüm, satış temsilcisini arayıp “Sizin otomobilde seks yapılır mı” diye sordum. Tam “Gönüller bir olunca samanlık seyran olur atasözü İngilizce’ye nasıl çevrilir” diye düşünüyordum ki içimden bir ses “Saçmalama İzzet” dedi. O sese teşekkürü bir borç bilirim.

Önce uzunca bir sessizlik oldu. Ardından “Böyle bir şey imkânsız” dedi ve kapattı telefonu. Ama düşünsene, o kadar yazmışım, çöpe gidecek onca emek. Hemen galeriye gidip otomobili gördüm ve denedim...

Yok canım, sadece gidip arabanın arka koltuğuna oturdum, “Olabilir mi olamaz mı” diye...

Olurmuş... Ben de kitaptaki bölümü değiştirmeden yayınladım.

Ama dur bir dakika! Bu sahne Fifty Shades Freed’de (üçüncü kitap) vardı...

Türkiye’de daha yayımlanmadı değil mi o?

O zaman benim de bunları anlatmam doğru olmadı, ama kaçırdım ağzımdan bir kere.

Doğrusunu söylemek gerekirse utandığım zamanlar oldu. Ama ne yapalım ki böyle bir romanı bir erkek değil, bir kadın yazdı.

Hayır, çünkü kitabımı kendim için yazdım. Üstelik yazarken de çok eğlendim... I Böyle bir başarı bekliyor muydun? Kim bekler ki böyle bir başarıyı?

Bence Time muzırlık yapmış. (Gülüyor...) Benden o kadar uzak ki bütün bunlar, ancak muzırlık diyebiliyorum.

O günlerde bu benim için hiç önemli değildi. Romanım internette çok büyük ilgiyle karşılanmıştı zaten. Benim tek amacım hikâyemin kitap olarak basılması ve onu raflarda görebilmekti. Ondan sonrası bir mucize...

Hem de nasıl... Düşünsene dünyanın her yerini geziyorum, röportajlar yapıyorum. İnanılmaz bir hayatım oldu birdenbire.

Aslına bakarsan bol seyahat etmek ve ilginç insanlar tanımaktan başka bir şey değişmedi. Evimde sürekli bir kaos hali var. Yayınevleri farklı dilde yayımlanan kitaplarımdan 4’er tane gönderiyor. Düşünebiliyor musun, yüzlerce kitap... Evde koyacak yer kalmadı.

Hiç değişmedim. Yorgunum, o kadar. 2.5 günde 21 röportaj yaptım. Dünyayı dolaşıp duruyorum.

Hiç bilmiyorum, daha doğrusu hesap yapmadım. Tek bildiğim dolar, Euro ve pound olarak kazandığım. (Gülüyor...)

Sadece bu üçünü gönderiyorlar. Başka para görmedim.

Daha harcayacak zamanım olmadı. Hâlâ aynı evde oturuyoruz. Bütün kitaplarımı koyabileceğim daha büyük bir eve geçmeyi düşünüyorum en kısa zamanda.

Galiba... Bir hikâyeyi yazarken o kadar çok kendi beyninin içine giriyorsun ki dış dünya ile ilişkin kesiliyor. Mesela ben 2 yıl insan içine çıkmadım. Oysa eskiden çok sosyal bir kadındım.

Hiç şikâyetçi değilim. Bu zorunlu seyahatlerin dışında artık benim evden çıkmam bir hayal. Yazmaya bağımlı oluyorsun. Sanırım bu yüzden yazarlar asosyal oluyor. Sadece devam etmek istiyorsun. Hayallerin, fantezilerinle birlikte sayfalar arasında yaşamak harika bir şey.

Hiçbir zaman bitmez. Ben hep hayalciydim, sonunda onları dışa vurmanın yolunu buldum. Yazarken “Sonra ne olacak” diye düşünüp duruyorum devamlı.

Kitabın çoğunu metroda yazdığım gazetecilerin uydurması. Bir kısmını orada yazmış olabilirim. Aklıma bir fikir gelirse yolda notlar alırım ama hepsi o kadar.

Bu konuda hiçbir şekilde konuşamam. Zaten henüz kesinleşmiş bir isim yok.

Hiç durmaz kaçardım. (Gülüyor...)

Sanmam, kıskanç bir insan değildir çünkü.

Her ilişkide yazılı veya sözlü bir kontrat vardır. “İlişki” dediğin zaten bir anlaşmadan ibaret...

Sence kim?

Hayır. Eşit sayılırız. O tam huysuz bir p.ç ama çok da eğlencelidir doğrusu.

Dinleyen erkek isterler ki onları bulmak çok zor. Bulaşık yıkayan erkek de fena olmaz sanki... Bence kadınların asıl istedikleri bu. Ama kitap bir hayal dünyası. Christian’a âşık olduklarını söylüyorlar ama bence Christian beraber yaşanması oldukça zor bir erkek.

Romanlarımın kadınların özgürlük savaşında onlara yardımcı olduğunu düşünüyorum. Zaten bu yönde çok olumlu tepkiler aldım. İnsanlar, özellikle de kadınlar, yeni duygular keşfettiklerini söylüyor.

İşte o kitaptan bölümler

(...) Duygusuz bir sesle “Öyle mi?” diye mırıldandı. Lanet olsun. Kendi gibi değildi sanki ve bu yeni farkındalıkla kafa derim karıncalanmaya başladı.

“Evet” diye soludum. Sonsuzluk kadar uzun süren bir sessizliğin ardından iç geçirdi.

“Seni pazar günü görecek miyim?”

“Evet, pazar” derken bedenimden bir heyecan dalgası geçip gitti.

“İyi geceler...”

“İyi geceler efendim.” Hitabımın onu hazırlıksız yakaladığını keskin nefes alışından anladım.

“Yarınki taşınma için bol şans Anastasia. “Sesi yumuşaktı. Ve ikimiz de ergenler gibi telefona yapışmıştık sanki, ikimiz de kapatmak istemiyorduk.

“Sen kapat” diye fısıldadım. Sonunda gülümsediğini hissettim.

“Hayır sen kapat.” Ve sırıttığını biliyordum... (...)

Yanaklarım kızararak “Merhaba” diye fısıldadım.

“Tam zamanında geldin. Dakikliği severim. Gel. “Elimi tutup beni kanepeye yönlendirdi. “Sana göstermek istediğim bir şey var” dedi ve oturduk. Bana Seattle Times’ı uzattı. Sekizinci sayfada, ikimizin mezuniyet töreninde çekilmiş bir fotoğraf vardı. Lanet olsun. Gazeteye çıkmıştım. Başlığa baktım. “CHRISTIAN GREY VE ARKADAŞI, WSU VANCOUVER’DA MEZUNİYET TÖRENİNDE.” Güldüm. “Demek şimdi ARKADAŞIN oldum...”

(...) “Bu pozisyonu aklında tutacak mısın Anastasia?” “Evet efendim” “İyi. Burada kal ve sakın kıpırdama.” Odadan çıktı.

Dizlerimin üstünde bekledim. Nereye gitmişti?

Bana ne yapacaktı? Zaman ilerliyordu. Beni ne kadar uzun bir süre böyle bıraktığı konusunda hiçbir fikrim yoktu. Birkaç dakika, 5, 10? Nefesim sıklaştı. Beklenti içimi kemiriyordu...