Çoğu eleştirmen için yılın en kötüsü ama bu sene izlediğim filmler arasında en çok eğlendiğim olabilir “Rosebush Pruning.” Berlinale’deki gösteriminin ardından basın toplantısında oyuncularını da görme fırsatı buldum. Salondaki bütün gazeteciler gibi benim de gözüm kadroda tek bir kişinin üzerindeydi ve ona da sorulacak tek bir soru vardı. Yeri mi, sırası mı, derken elini kaldırıp mikrofonu eline alan ilk gazeteci hiç vakit kaybetmedi: “Yeni Bond olacağınız söyleniyor, ne diyeceksiniz?”
Callum Turner en azından bu soruya muhatap olduğu Şubat ayında James Bond rolünü üstlenecek yeni oyuncu gibi görünüyordu. Ve en diplomatik yanıtı verdi: “Yorum yok.” En azından kapıyı kapatmadı.
Berlinale’yi takip eden aylarda Turner’ın adı bahis sitelerinde sık sık garanti oyuncu olarak gösterildi. Bu işin de bir borsası var, bir ara onun adı inişe geçti. Onun yerine Josh O’Connor ve “Slow Horses” dizisinde yine ajan rolünü oynayan Jack Lowden ön plana çıktı.
Yeni Bond’un özellikle genç olmasını, 007 olmayı öğreneceği konuşuluyordu. Üçü de yeni James Bond için idealdi: Genç, yakışıklı, fiziksel olarak üstün ama en önemlisi yeteri kadar ünlü değil.
Turner ve Lowden’ın kendilerinden çok daha ünlü eşleri var hatta, sırasıyla Dua Lipa ve Saoirse Ronan.
Benim de duam Callum Turner içindi. “Rosebush Pruning”in bir Bond filmiyle alakası yok, Turner de bir İngiliz istihbarat ajanından olabilecek en uzak karakteri canlandırıyor. Ama bir-iki sahnede duvardan atlaması, sırıtması, o pis bakışları daha ilk sahneden bana onun bu rol için doğmuş olabileceğini düşünürdü. Filmlerde konuşmam normalde, ama yanımdaki arkadaşımı sürekli dürterek “Tam Bond… Tam Bond…” deyip durdum. Bu arada “Rosebush Pruning” konuşularak izlenecek bir film.
Olmadı ama, biliyoruz. Robert Pattinson’ın adı dolaşmaya başladığı anda bütün bahisler kapandı. Bu kadar büyük bir star bu rol için düşünülüyorsa, adı özellikle sızdırıldıysa başkalarının hiçbir şansı olmadığı belliydi.
R-Patz iyi hoş da biraz fazla mı iyi hoş? Benim için büyük hayal kırıklığı oldu. Belki kendimi Turner’a fazla hazırladığımdan.
Bond karakterine milyarlar yatıran Amazon işini garantiye almak istiyor. Genç insanların bu karakterle önceki kuşaklara göre duygusal bir bağı yok. Dahası çok fazla alternatifi var. Jason Bourne ve “Mission: Impossible” serisinin Tom Cruise yorumu gibi Bond kendi türevlerini yarattı yıllar içinde. “Tenet” bile Christopher Nolan’ın Bond filmi değil mi? Al sana siyah Bond işte.
Pattinson o filmde de vardı, harikaydı ve nasıl bir Bond olabileceğinin belki de biz fark etmeden sinyallerini o sırada verdi. Zaten kendi kuşağının en iyilerinden. “The Drama”daki şapşal kocadan “Batman”e, vampir Edward’a kadar her türlü rolün altın kalkabileceğini kanıtladı.
Pattinson kendisini en iyi çökmüş, dağılmış, hayattan bezmiş karakterlerde gösteriyor. “Good Time” en iyi örneklerden biri. İzlemediğim “The Lighthouse” ise yapılan yorumlara bakılırsa kendisini en çok parçaladığı film.
Kendisine özgü avantajları, özellikle de tanınırlığı, bugüne kadar her türlü rolün nasıl altından kalktığını bilmemiz Bond için bir dezavantaj. Hiçbirimiz Daniel Craig’in – üstelik sarışın! – nasıl bir Bond olacağını bilmiyorduk. Hepimize sürpriz oldu ama Silikon Vadisi’nin kontrolündeki ilk Bond’da sürprize yer yok. Bir Amazon paketi gibi adrese teslim dakikliğinde ve güvenilirliğinde seçtiler Bond’u.
Bond’un en güzel tarafıysa kusurlu bir kahraman olması. Daniel Craig’in yorumu belki de kitaptakine en yakındı. Dünyayı kurtaran adam, bir yandan, ama diğer yandan da bunun bedelini kendi içinde ödeyen, her türlü duygudan arındırılmış bir alkolik Ian Fleming’in Bond’u. Tabii kitaptaki gibi kabalık, kadın düşmanlığı, abartılı içki ve sigara kullanımı gibi günümüze pek uymuyor.
Bond’un içindeki fırtınaları görmeye en yaklaştığımız onun öksüz çocukluğunun açtığı travmaları işleyen film “Skyfall”dı. 25 filmlik serinin belki en şahsisi, en sürüden ayrılanıydı. Aynı zamanda da en gerçekçisi. Sadece birkaç cümlede, sadece İngilizlerin değil dünyanın tüm istihbarat servislerinin yıkık dökük geçmişlerden gelen çocukları bulup, devşirip sisteme katmalarını, robota, veya bir öldürme makinesine dönüştürmelerini gözümüzün içine sokuyordu.
R-Patz acaba Pierce Brosnan gibi abartılı derecede yakışıklı ve kusursuz bir Bond mu olacak, yoksa Craig gibi içinde fırtınalar esen hasarlı bir ürün olarak mı yorumlayacak bu kahramanı? O bir bukalemun, her türlü renge bürünebiliyor. Yapımcılar karanlık tarafını ortaya çıkarmazlar, işlemezlerse onca emeğe haksızlık etmiş olurlar. Doğrusu bir Bond filminde kötü adam karakterini oynamaya daha uygun bile olabilirdi.
Tam da bu yüzden aslında onu Callum Turner’la karşı karşıya bir Bond filminde görmek isterdim. Muazzam bir ikili olabilirlerdi, sırf bu ikiliden apayrı bir düşmanlık, yepyeni bir seri bile çıkabilirdi.
Turner’da olan ve Pattinson’da olmayan bir… bir şey… bir özelik… var. Tam olarak nasıl açıklayacağımı bilmiyorum, aklıma sadece sokak terimleri geliyor, o yüzden hiç süslemeden sadece “piçlik” diye tarif edebilirim Turner’ın farkını.
“Rosebush Pruning” sırf Turner’ın bu halini görmek için bile mükemmel deneme kaydı olarak bile izlenebilir. Film boyunca iğrenç insanlar iğrenç şeyler ama bir şekilde Turner’a sempati duymaya engel olunamıyor. Bazen öyle bir sırıtıyor ki yaptığı bütün çirkinlikler yanına kar kalıyor.
James Bond da yaşadığı o şaşalı hayatın ötesinde berbat biri. Özünde başkaları tarafından programlanan ve kullanılan bir ölüm makinesi. Onu eğlenceli filmlerin ötesinde cazibeli kılansa karakteri canlandıran aktörler. Turner’ı da bir dolu kötü adamı öldürdükten sonra hafif sırıtırken görmeyi isterdim. Tabii ona buna “James Bond’la aynı ortamda bulundum,” diye hava atmayı da. Kim bilir, belki Pierce Brosnan’ın sırasının gecikmeli gelmesi gibi o da belki gerçekten bir sonraki Bond oluverir.