Not: Bu yazı “You Can See Everything” hakkında pek çok ‘spoiler’ içerir.
Mutfak teknikleri ustası Jacques Pepin’e göre çırpılmış yumurtanın en önemli püf noktası akı tamamen yok olana kadar iyice karıştırmak. Çırpmadan önce kaseye kırılan yumurtalara sadece bir tutam tuz ekleyip çatalla sağdan sola hamleler şeklinde çırpmak proteinlerin dağılmasına, kısık ateşte sıkça karıştırıp pişirmek de tercih edilen kremamsı kıvama ulaşmasına yarıyor. Pepin geleneksele bağlı bir aşçı ve “œufs brouillés” tarifi de kitabına uygun.
Billy Evans’ın da bir yerlerde Pepin’in tarifine denk geldiğini, ya da alışkanlığı üzere 2X hızla yemek tarifi video’larını izlediğini tahmin ediyorum. Elizabeth Holmes’un doğru teknikle çırpamadığı yumurtaları görüp kaseyi elinden alış hızında, kendi bilek hareketinde, genel olarak bu pasif agresif tepkide Pepin’i izleyerek büyümüş bir amatör aşçının izleri var sanki.
Açıkçası, iyi bir Pepin takipçisi ve mutfak reçetelerinin kelimesi kelimesine takip edilmesine gerektiğine inanan bir amatör aşçı adayı olarak Evans’a sadece bu konuda hak veriyorum. Aynı sahnenin pek çoklarını irkilttiğini biliyorum; mükemmeliyetçilikten neden bu kadar nefret ediyoruz? Belki mükemmeliyetçilik ardına agresyon, yalan, manipülasyon saklandığı için.
“You Can See Everything”in hemen başlarındaki bu sahnenin amacı Holmes ve Evans arasındaki ilişki dinamiğini ilk anda gözümüzün içine sokmak elbette. Zaten tam da o yüzden ustaca seçilmiş. Yarattığı algı evliliklerinin sinir bozucu derecede baskın bir erkek ve ona teslim olmuş zavallı, ezik bir kadın arasında olduğu.
Takip eden üç saatte ise bu kadar kolay yargıya ulaşmak mümkün değil. Önce ortada bir asimetri olduğunu düşünüyoruz; sonradan ipleri kimin tuttuğunu, kimin aptal, kimin usta, kimin şeytan, kimin melek olduğunu kestirmek zorlaşıyor.
Aynı durum filmin yapımcıları için de geçerli. Nathan Fielder ve Lance Oppenheim’ın belgesel türünün gelenekselleşmiş sınırlarını epey zorlayan filmi sadece bu yılın değil, belki de yaşadığımız çağın en önemli görsel yapıtı olabilir. Muazzam bir karakter analizi, gözlem ve sorgulama içeriyor. Karakterlerin hemen hepsi çağımızın birer kahramanı; bu çağda doğmaları tesadüf değil, bizzat bu çağın, içinden geçtiğimiz garip ve henüz nerede başlayıp biteceği henüz anlaşılmayan dönemin ürünleri.
Kim haklı kim haksız, karar vermek çok zor. Kime güvenip kime güvenmemenin de bir o kadar zor olduğu gibi. Fielder ve Oppenheim güvenilir anlatıcılar mı yoksa bu ikisi de en az filmin ana karakterleri kadar manipülatif, güvenilmez, arkadan vuran tipler mi?
Belki de günümüzde iyi ve kötü arasındaki çizgiler bu kadar net değil. Belki herkes bir şekilde kendini olmadığını gibi gösteriyor; sosyal medya hepimize olduğumuzdan daha farklı, çoğu zaman daha renkli, biri olma imkânı tanıyor sonuçta.
MUAZZAM BİR ÖZGÜVEN
Bu insanlar kim? Ne iş yaparlar? Eserleri nedir? Neden bu isimleri konuşuyoruz? Kuşkusuz bu sorular önemli ama bu insanlar hakkında herhangi bir fikri olmayan biri için bile “YCSE” muazzam bir insan tanıma fırsatı. Kuşkusuz, bu insanların kim olduğunu anlayınca filmin zevki daha da artıyor. Ama “YCSE” asıl başarıyı hayatımıza artık yön veren Silikon Vadisi’nin nasıl insanlardan oluştuğunu iki örnek üzerinden göstererek yakalıyor.
Elizabeth Holmes ve Nathan Fielder adları pek çok kişi için bir anlam ifade etmiyor. Oysa özellikle pandemi sırasında patlayan Theranos skandalı ABD’yi epey meşgul etti. O aralar hepimiz evde aynı şeyleri izlediğimiz için de Holmes’un hikayesine aşağı yukarı hakimdik.
Özetle, tek bir kan damlasıyla pek çok tıbbi test sonucuna varılabileceğini iddia eden bir makine icat etti. Ya da icat ettiğini iddia etti. Holmes’un icadının çalışmadığı ortaya çıktı, hatta pek çok kullanıcının kan örnekleri geleneksel laboratuvarlarda test yöntemleriyle analiz edilip Theranos’un kendi bulgusuymuş gibi sunuldu. Ancak Holmes hiç kırpmadığı mavi gözleri, sarı saçları, Steve Jobs’un üniformasından kendisine uyarladığı boğazlı kazaklarıyla yarattığı karakteri ve derinleştirdiği ses tonuyla kendisini bir dahi olarak Silikon Vadisi’nde pazarlamayı başardı.
“YCSE” bu konuya girmiyor ama Theranos skandalının bir özelliği Holmes’un yaşlı zengin adamları nasıl kendisine yatırım yapmaya ikna ettiğiydi. Rupert Murdoch, Carlos Slim, Larry Ellison gibi dünyanın en kuvvetli zenginleri Holmes’un cazibesine kapılıp ona yüklü miktarlarda yatırım yaptılar. Bu kadar servete ulaşmış birilerinin insan sarrafı olması beklenir; onları bile nasıl ikna etmeyi başardığı Holmes’un karakteriyle ilgili en önemli ipuçlarından biri.
Theranos’un bir balon, Holmes’un da kronik bir yalancı olduğu ortaya çıkınca soruşturma başladı, yatırımcıları kandırmaktan dolayı hapis yolu göründü. Holmes hâlâ hapiste ama önümüzdeki sene cezaeviyle serbest hayat arasındaki bir tür ara durak anlamına gelen “halfway house”a geçmesi bekleniyor.
Tabii bu arada “YCSE”de gördüğümüz gibi kocası Billy Evans’la birlikte Theranos’u yeniden diriltmeye çalışıyor. İkisi de çalışmayan makinelerinin çalıştığına, kendilerinin hiç kimseyi kandırmadığına hâlâ ikna olmuş halde. Ya kendilerini kandırıyorlar, ya da gerçeklikle ilişkileri ciddi anlamda problemli.
İkili aynı zamanda Holmes’un masumiyetinin bir PR çalışmasıyla da kamuoyuna duyurulacağından çok emin. Bu yüzden önce New York Times’ın kapısını çalıyorlar, sonra da Fielder’ın. Ancak kendisine fazla güvenen iki kişinin yapacağı bir tercih bu: Times ve Fielder’ın kolayca şişirme tanıtım haberi yapacağını düşünmüş olmalılar. Ya da kendi karizmalarıyla iki tarafı da kendi PR’larını yapmaya ikna edeceklerinden emin olmuş olmalılar.
NATHAN FIELDER’A GÜVENİLİR Mİ
Belli ki Fielder’ı tanımıyorlar; zaten Evans sadece İnternet’te birkaç skecini izlediğini söylüyor. O kadar. Ben de Nathan Fielder’ın birkaç skecini izledim. Önceleri. Jimmy Kimmel’ın talk show’una konuk olduğu bir skeçti ilki. Bu programa katılmadan önce bütün talk show’larda ünlülerin nasıl davrandığını araştırıyor, konukların mutlaka içinde havalimanı geçen bir anekdot anlattığını fark ediyor, kendisinin de böyle bir hikayeye ihtiyacı olduğunu düşünüyor.
Kim olduğunu bilmiyordum ama talk show’a konuk olduğunda anlatmak için aklından geçen anekdotun yalan olmaması için harcadığı çaba o ana kadar televizyonda izlediğim hiçbir skece benzemiyordu. Fielder kolaylıkla yalan bir hikaye anlatabilirdi programda, ama yalan olmasın diye anekdotu baştan yarattı. Havalimanı, valizlerin karışması, bu karışıklığın yol açtığı yasal sorunlar vs. Sonunda da Kimmel’a çıkıp “Geçenlerde başıma ne geldi,” diye kendi kurgulayıp kendi başından geçirdiği hikayeyi anlattı.
Sacha Baron Cohen’le çalıştığı için onun bazı yöntemlerini benimseyen ama başka bir yere taşıyan bir tarzı var Fielder’ın. HBO’daki “The Rehersal”da da en büyük silahı tıpkı talk show skecinin olduğu “Nathan For You”da olduğu gibi yeniden canlandırma, yeniden yaratma. Mesela “Aptal Starbucks” adıyla kahve zincirinin geçmişini inşa etmişti eskiden, “The Rehersal”da ise insanların hayatını sıfırdan inşa etmeye kalkıştı.
Çocuk sahibi olmayı düşünen bir kadın mı söz konusu? Çeşitli yaşlarda bebek ve çocuk oyuncular tutarak, kadını bir eve yerleştirip annelik provası yaptırdı. Baba adayı bile buldu. Evi sıfırdan inşa etti.
En iyi arkadaşına söylediği yalanın içini kemirdiği bir adam mı var? Ona açıklamayı nasıl yapması gerektiğinin provasını yaptırdı, gerçekliğe birebir uysun diye bu sefer de buluşmanın yaşanacağı barı inşa etti, hatta gecenin bütün değişkenlerini (oyun soruları, pizza tezgâhı, çalınan müzik…) önceden kontrol etti. Normal çalışan bir beyinden bahsetmediğim anlaşılmıştır herhalde.
Fielder bu serüveninde sadece durumları değil inanları da manipüle etti. Hatta izleyiciyi de. Kimin profesyonel oyuncu, kimin sıradan insan olduğunu ayırt etmek mümkün değil çoğu zaman. Hâlâ “The Rehersal”ın ilk sezonundaki karakterlerin – özellikle ultra Siyonist kadının – kurgu mu gerçek mi olduğunu bilemiyorum.
Uçuş güvenliğini konu alan ikinci sezon ise ilkinin bile üzerine çıkan apayrı bir başyapıttı, zaten zamanında uzun uzun zamanında anlattım.
Fielder’ın canlandırma, gerçekliği yeniden yaratma tarzını biliyordum ama “YCSE”in de bu yola sapacağını tahmin etmiyordum. Pek çokları gibi filmin ortasında Amanda Seyfied’in girmesiyle birlikte ağzım açık kaldı ama hemen nereye gideceğini anladım. Fielder ve Oppenheim bir anlamda “iki film birden” yaptı bize.
DİNSİZİN HAKKINDAN İMANSIZ
Elizabeth Holmes ve Nathan Fielder’ın yan yana gelişi, İngilizceden doğrudan kötü bir çeviriyle aktarırsam, cennetten çıkma bir eşleşme. Ya da cehennemden çıkma. Televizyonun en büyük manipülatörü, Silikon Vadisi’nin en gizemli manipülatörüyle karşı karşıya geliyor. “YCSE”de Türkçe harika bir ifadeyle tarif edersem dinsizin hakkından imansız geliyor.
Hemen herkesin ilk düşündüğü Fielder’ın Holmes’a tutulduğu, karşılıksız bir aşk beslediği, onun fazlasıyla etki alanına girip objektifliğini kaybettiği. Tartışılan bir diğer konu Holmes’un gerçekten salaklık derecesinde saf mı yoksa eşi benzeri olmayan bir manipülatör, hatta sosyopat mı olduğu. Cinsel organını sergileyecek kadar kendine güvenen eşi Billy Evans’ın berbat biri olmadığını düşünen tek kişiyse Evans’ın kendisiydi büyük ihtimalle. (Evans geçenlerde o meşhur duş sahnesinin kendi rızası dışında çekildiğini söyledi.)
Üç saatin sonunda bile film izleyicinin kafasındaki soruların tamamını çözemiyor.
BİRKAÇ BÜYÜK SORU
Birincisi, güvenilir bir anlatıcı olmayan Fielder’ın Holmes’a gerçekten sempati duyup duymadığı.
İkincisi, Holmes’un gerçekten masum olduğuna inandığı mı yoksa kendisini bir an bile ele vermeyen bir ruh hastası mı olduğu.
Üçüncüsü, filmin kendisini üzerine inşa ettiği iki temel meselede kimin haklı olduğu. Holmes ve Evans çifti kendilerini konu alan bu belgeselden para kazanmayı hak ediyor mu? Ve Holmes’un New York Times’a gerçekten yazıda yer aldığı gibi “Benim yarattığım bir karakteri canlandırıyorlar,” diye bir demeci oldu mu? Yoksa iddia ettiği gibi medyada yer alışı hakkında “Kendi yarattıkları bir karakteri canlandırıyorlar mı,” dedi?
Binlerce alt soru da var tabii ki filmle ilgili. Mesela Amanda Seyfried filmde Amanda Seyfiried’i mi canlandırıyor, yoksa kendisi olarak mı yer alıyor? Yoksa Elizabeth Holmes’u canlandıran Amanda Seyfried’i mi canlandırıyor? Bu tünele dalmamıza gerek yok, çünkü çıkış yok. Ama, evet, bütün Oscar’lar ona.
Sadece laf arasında bir cümleyle Fielder sevgilisinden ayrıldığı için New York’ta olduğunu söylüyor. Doğru mu, gerçekten böyle bir sevgili var mı? O ana kadar Fielder’ın özel hayatı hakkında hiçbir şey bilmiyoruz, nerden çıktı bu sevgili ve ayrılık, neden durup dururken bu konuyu gündeme getiriyor? Benzer şekilde babası Holmes’un tecavüze uğradığını söylüyor. Bu kadar önemli bir olay da yine tek bir sahnede, tek bir cümleyle geçiyor. Filmciler neden bu konunun üzerine gitmiyor, neden bu iki konu kucağımıza bırakılıyor ve devamı getirilmiyor? Adeta özellikle kafamızı kurcalasın, günlerce tartışalım diye yanıtsız bırakılıyor. Ve tartışıyoruz, İnternet haftalardır bu filmi sahne sahne kurcalıyor.
Herkes gibi benim de kafamı kurcalayan bir sahne Holmes’un kendisine izlettirilmesine ve espri açıklanmasına rağmen Amerikan komedisinin en bilinen skeci “Who’s on first?” rutinini anlamaması. Bu espriyi anlamaması Levent Kırca’nın İSKİ skecinindeki espriyi anlamamaya eşdeğer.
Açıkçası o kadar zor da değil. “Birinci kalede kim var,” diyor biri. Karşısındaki “Kim?” diyor. Diğeri de “Kim!” diyor. Holmes’a anlatır gibi açıklayayım, birinci kalede duran kişinin adı Kim. Skeç devam ediyor.
“İkinci kalede ne var,” diyor bu sefer. Karşısındaki “Ne?” diyor. İkinci kaledeki kişinin adı Ne.
Dünyanın en prestijli üniversitelerinden mezun bir Silikon Vadisi dâhisi olduğu iddia edilen Holmes bu şakayı gerçekten anlamamış olabilir mi? Peki HERKESİN bildiği bu espriyi ilk defa duymuş olabilme ihtimali var mı?
Gerçekten ilk kez duyduğunu ve anlamadığını iddia ediyor. Karşımızdaki ya çok saf biri ya da gerçek bir ruh hastası. İkisinin arası yok.
GAZETECİNİN NOT DEFTERİ
New York Times için Holmes’la söyleşi yapan Amy Chozick yazısında yer alan Holmes’un “Benim yarattığım bir karakteri canlandırıyorlar,” cümlesini gerçekten söylediğini savunuyor. Ancak ortada bir kaset yok. Yazılı bir kanıt da yok.
Holmes sahilde yürürken bu cümleyi söylüyor, Chozick de yürüyüş bitince koşa koşa defterine yazıyor. Yazı yayımlandıktan sonra gelen şikayet üzerine editörleriyle bu konuyu masaya yatırıyorlar, notlarını gösteriyor ve ortada düzeltme gerektirecek bir durum olmadığına karar veriyor. Konu kapandıktan yıllar sonra defterler kayboluyor / yok ediliyor.
Bu bölüm filmde yok, çünkü Chozick kendisiyle görüşmek isteyen Fielder’ı korktuğu için reddediyor. Birçokları onu Fielder’a karşı uyarmış, kendisine tuzak kurabileceği endişesiyle. Ama bu sayede de tarihi bir fırsat kaçmış.
Gazetecilikte kayıtlı ses kadar not defteri de kanıttır. Karşıki kişi açık açık “off the record” demediği sürece gazeteciyle geçirilen her süre, ister duşta, ister saunada, ister mutfakta, ister sahilde yürüyüşte olsun, demeç anlamına gelir ve yayımlanması meşrudur.
Kötü gazeteciler çoğu zaman karşılarındaki kişinin – ister Türkan Şoray olsun ister Elizabeth Holmes – arkadaşları olduğunu düşünür ve altın fırsatları harcarlar. Söyleşi yapılan kişi de karşısındaki gazetecinin zayıflıkları görebilecek kadar ustaysa onu kolaylıkla kandırabilir, yanlış yönlendirebilir. Çok basit bir tuzaktır, çömezken düşmek çoğu zaman kaçınılmazdır.
Bu durumu çok iyi biliyorum, çünkü mesleğin ilk yıllarında kendilerine karşı zaafım olduğunu anlayan birkaç kişi tarafından kullanıldım veya kullanmaya çalışıldım.
Gazetecinin öznesi üzerinde kontrol edilmesi zor bir gücü var. Karşımızdaki kişi kısa süreliğine de olsa dünyasını bize açıyor, ama sonra nasıl yansıtılacağı tamamen gazetecinin kendi yargısına ve vicdanına kalıyor. Büyük şöhretler Vanity Fair gibi dergilere söyleşi yaparken neyin konuşulup konuşulmayacağını kontratlarla belirliyor, ama usta yazarlar imzalanan belgelerin etrafından dolanarak, gerekirse lafı dolandırarak da söyleyebileceğini söylüyor.
Çıkış noktamız her zaman karşımızdakinin babamızın oğlu olmadığını aklımızda tutmak olmalı. Hiçbirine onları olduklarından daha iyi, daha olumlu, veya kendi istedikleri gibi göstermek gibi bir borcumuz yok. Olmadıkları kadar kötü ya da olumsuz göstermek de gazetecilik değil, kötülük. Gazetecinin görevi gerçeği olabildiğinde olduğuna yakın yansıtabilmek. Çoğu zaman tartışmalı bir alan bu.
Benzer şekilde belgeselcinin de işlediği konu üzerinde çok fazla gücü var. Kamera açısı, montaj masasında yapılan tercihler, seslendirme, seçilen kareler algıyı kolaylıkla değiştirebiliyor.
GERÇEKLİK NEREDE BAŞLAR
“YCSE” bütün bunların farkında ve verité’nin sınırları bile bile zorluyor. Seyfried filme girdikten sonra başlayan canlandırmalar bilerek belgesel formunun sınırlarını esnetmek, bozmak, gerçekliğin nasıl kolaylıkla eğilip bükülüp göstermek için yapılmış kasti tercihler.
Nathan Fielder’ın yaptığı işlere aşina olanlar onun külyutmaz bir gazeteci olmadığını, ama tuzağa düşmeyecek kadar şeytani bir zekası olduğunu bilir. O yüzden kendisini Holmes’a zaafı varmış gibi göstermesi, okyanusta oynarken aralarında bir kıvılcımlanma olduğunu düşündürmesi de yakın plan çekimler kadar planlı. Bizim de, belki Holmes’un da, onun zayıf noktasını yakaladığımızı düşünmemizi istiyor. Son ana kadar kontrolü bırakmıyor oysa.
Evans’ın filmden gelir elde etme ısrarının üzerinde bu kadar çok durması da önemli. Belgesel geleneğine aykırı, ama bu filme de tam anlamıyla bir belgesel denemez. Holmes’un haberi yokmuş gibi davrandığı para meselesiyse evliliklerinin dinamiği hakkında çırpılmış yumurta kasesi sahnesi kadar açıklayıcı. Gerçekten habersiz ve pasif bir taraf mı var, yoksa ikisi rollerini çok mu iyi oynuyorlar?
Herhangi bir konuda maddi çıkarı olan birinin davranışı ister istemez değişir. Filmin yapımcıları Evans’a önce para vermeye mecburen teslim oluyor, ama sonra da bu paradan vazgeçmesi için ellerinden geleni yapıyorlar. Hatta bu konu üzerine haddinden fazla enerji harcadıkları bile söylenebilir. Bu çabanın nedeni de yine kendi kontrollerini kaybetmemek. Belgeselci parayı verdiği anda öznesi üzerindeki bütün gücünden vazgeçer çünkü. Aslında izlediğimiz çok çarpıcı bir iktidar mücadelesi bir yandan da. Kamera sahibinin orantısız iktidarına karşı, kamera karşısındaki özne güç gösterisi yapıyor.
Sonunda, belli ki Holmes’un da yönlendirmesiyle, Evans maddi taleplerinden vazgeçiyor ve izlediğimiz film Fielder ve Oppenheim’ın eseri olarak karşımıza geliyor. En azından biz izleyici olarak Evans ve Holmes’un kendi çıkarları olmadan objektif bir şekilde yansıtıldığına ikna oluyoruz. Bu savaşı Fielder’ın kazandığına gerçekten memnun oluyor muyuz peki, tartışılır.
Elde ettiği güce rağmen Fielder bile Holmes ve Evans’ın yarattığı çarpıklık karşısında, tıpkı biz izleyici gibi, tam kararını veremiyor. Görünürde kötü insanlara benzemiyor ikisi; kuşkusuz kusurlu tipler ama bir Bond filmi kötü adamı da değiller. “YCSE”in en büyük başarısı belki de üç saatin sonunda hepimizi “Gerçekten söylendiği kadar yalancı mı?” diye bir an tereddüt etmemizi sağlaması.
YALAN DOLAN DOLU BİR VADİ
Steve Jobs’un çevresine bir “gerçekliği çarpıtma alanı” (reality distortion field) yarattığı söylenir. Karşısındakine olmayan bir şey sunup, ona ikna etme konusunda çok becerili olduğuna şüphe yok. Ancak bir süre sonra bu yanılgının bedelini kendisi de ödedi; modern tıbbı reddedip kendi zekasıyla bulduğunu düşündüğü alternatif çözümlerle, beslenme alışkanlıklarını değiştirerek mesela, kanseri yenebileceğini düşündü. Tedavi olmaya karar verdiğinde, yani kendi gerçekliği çarpıtma alanının yanılgı olduğunu kabul ettiğinde, artık çok geçti.
Bugün gerçekliği çarpıtmak Silikon Vadisi’de artık normal kabul ediliyor. Herkes ama herkes bize yalan satıyor, karşılığında da para topluyor.
Elon Musk güya Mars’ta koloni kuracak, şehirlerin altına tüneller inşa edecekti. Tesla’nın spor modelini bile kaç sene önce anons etmesine rağmen hala üretemedi, üstelik paralarını peşin aldı. Tıpkı kendi kendine sürebilen otomobiller gibi.
Anthropic geçen hafta dünyanın en büyük halka açılımı gerçekleştirdi ve şirketin kurucuları hisse fiyatını bile bile olması gerektiğinden daha yükseğe çekti. Küçük yatırımcı zarar ederken ilk gün fırlayan fiyatıyla kendileri hisselerini satarak zengin oldu.
Mark Zuckerberg hepimizin “Metaverse” adını verdiği sanal bir evrende yaşayacağını iddia ediyordu. Tanıdığım çok zeki insanlar bile oradan arazi kaptı. Zuck’ın asıl yaptığı dikkati başındaki soruşturmalardan başka bir yere çekebilmekti, başarılı oldu.
Kickstarter gibi platformlarda para toplayarak icat vaat eden girişimci adaylarında hiç farkı yok Silikon Vadisi’nin dev patronlarının. Hepsi yalanla para kazanma peşinde. Atış serbest: Uçan otomobili seneye piyasaya sürüyorum, hesabıma şu kadar yatırır mısınız?
Billy Evans ve Elizabeth Holmes bu dünyanın içinde küçük birer tip, ama geneli temsil ediyorlar. Filmi bu kadar çarpıcı kılan, belgeselin sınırlarını epey zorlasa bile bu döneme, bugünlerde nasıl yaşadığımızı yansıtan bir belge seviyesine yükselten de bu tarafı. Holmes, Evans ve Fielder’ın kim olduğunu hiç bilmesek bile bu davranış biçimine, bu tiplere fazlasıyla aşinayız. Kimsenin hatasını kabul etmediği, yanılmanın zayıflık göstergesi olduğu, özür dilenmediği, özgüvenin pek çok sorunu örtebileceğine inanıldığı, bir iki hoş bakış ve bir çift mavi gözle hemen herkesin kandırılabileceği bir döneminde yaşıyoruz zamanın.