Tıka basa şüpheyle doldurulmuş bir kuyudan çıkmak için

Burası, onca karamsarlıklarına, kara haberlerine, kara yazılarına, karanlıklarına rağmen, esasta bir umut kuyusudur; karasevdası inadına umut olan.

Yazdığım her şey, ne kadar kötü olursa olsun, değişebileceğine, değiştirilebileceğine dair benim de umudumdur.

Acılarından nice umut doğuranların dalculuklarına dairdir.

Öğrendiğim, anlamaya çalıştığım, anlatmaya uğraştım her insan; kendisinin, bazen hayalinin ya da bir başkasının umuduna, bir başkasında umuda kapı açsın diyedir.

Bir sürü şeyi duyamam…

Bir sürü şeyi göremem…

Bir sürü şeyi bilemem, anlayamam, kavrayamam…

Ama iki soru, bir sorgu, üç cümle, beş kelime bir hakikate, hakkaniyete hizmet etsin isterim.

Fakat inancım bir de şu oldu:

Bazen içimde yorucu oldu.

Bazen başkasına kırıcı oldu.

Bazen hayal kırıklıklarıma sebep, bazen tereddütlerime neden, bazen tanıdıklıklara dahi son oldu.

İnsan…

Özgürlük meselesini, kendisinin muktedir, güçlü, hakim olduğu anlarda; kendi ruhunun, vicdanının, eyleminin hürriyetinde halledememişse; onun kovaladığı, talep ettiği, arz ettiği, üstüne bir araba laf ettiği özgürlük; biraz lüklük oluyor!

İnsan…

Demokrasi meselesini, kendisinin muktedir, güçlü, hakim olduğu anlarda; kendi ruhunun, vicdanının, eyleminin her hattında sindirememişse; onun anladığı, anlattığı, bahsettiği, bahşettiği, bir araba laf ettiği demokrasi; biraz mokmok kalıyor!

İnsan…

Hakkaniyet ve adalet meselesini, kendisinin muktedir, güçlü, hakim olduğu anlarda; kendi ruhunun, vicdanının, eyleminin her sathında hatırlayamamışsa; onun lütfettiği, üflettiği, püflettiği, niyet vazettiği hakkaniyet ve adalet; biraz kül, biraz duman, biraz kan kokuyor!

İnsan…

Uzatmayayım…

“Hakikat”i de Leylâ Erbil’in “Kalan”ından yazayım:

***

“gerçi insanın hakikatinin bulunabileceğini sanmasam da pek

onu aramaya çıktığımı itiraf etmeliyim size sevgili okurlar

günah çıkartır gibi

bir insanın günah çıkartırken bile söylediklerine inananlardan değilken

yazmak böyle bir şey belki de

hakikat diye bir şey olamayacağının bilinciyle

hakikatin öznellikte mi olduğunu

sorumlulukta mı

insanın en temel varlığının kayboluşuyla yitip gittiğini mi

toplumla senin yaratılışın oluşun arasındaki ipliklerde mi gerili durduğunu

düpedüz özgürlükte mi olduğunu bilmeden

sözcüklerden örülü bir metin

hakikati ne olabilir bu metnin

metnin içeriği

metnin içeriği

metnin içeriği

yazarın yakıştırmasıyla

hakikati ele geçirme çabasından başka

ne olabilir

ele geçirilemez olduğunun bilinci

yazarın hakikati

yazdığı metin mi

metnin hakikati

yazarın özü mü

tözü mü

hakikatin metni

yazarınki mi

ne olursa olsun

bu şimdiden

tıka basa şüpheyle doldurulmuş kuyudan çıkmak için

çocukluğa

daha da dibe

toprağın altına inip binip göreceğim”