Manipülasyon mevsimi
Esasen pek bir mevsimi yok, ya hep yaz ya hep ayaz ama yine de “normallerin üstü” olduğu hararet zamanları var.
Seçimler gibi.
Medya marifetiyle oy, aday, lider ve benzeri imalatı.
***
Tam burada düşündüm ki…
Yahu böyle bir yazıya başladın da, artık bunun üzerinde konuşulacak bir kısmı kaldı mı?
Gazetecilik faaliyetinin (tamamı elbette ve neyse ki değil) büyük kısmı propaganda, karşı propaganda, mamul haber, montaj yazı, tuhaf ilişkiler, kuryelik, postalık, biat, inkâr, itaat, kaypaklık, tuzakçılık, hinlik, çakallık, fitne, fesat olunca, daha ne kaldı?
***
Belki şu kaldı:
İktidar medyası yaratma faaliyeti, geçmişteki merkez medyası girişimlerinin verdiği cesaret, cüret, içtihat ve neden olduğu nefretle coşmuştu.
Şimdi de “yandan çarklı, içten pazarlıklı muhalefet” yapan gazetecilik; “yandaş medya” hakimiyeti karşısında yine eski sınai günlerine dönmek üzere.
İktidar belirlemeye alışanlara, iktidar tarafından yıllar sonunda bu kez muhalefet belirlemek düştü!
Postal gazeteciliği belki bitse bile posta gazeteciliği bitmedi.
Ulaklık ile uşaklık arasında zaten çok uçurum yok!
***
Geçmişte koalisyon kurmaya koşturan; partiler, liderler arası kuryelik-postalık eden, siyasiler veya işadamlarıyla le iktidar dizaynı yapan, lider imalatına koyulan; bazen yazarlarını, özellikle Ankara temsilcilerini, muhabirlerini seferber eden ve herkesi sansüre yapıştıran “beyaz merkez” medyası vardı…
Onların güçlü mevkiini, iktidarın dizayn ettiği, temizlediği, eline haber, yazı tutuşturduğu, kısaca okuyup üflediği “ak merkez medyası” ve kâtip gazeteciliği aldı.
Şimdi eskiler muhalefet dizayn ediyor ve bu beyaz medya, beyaz sermaye ilişkilerinden, beyaz aristokrasiyle hemhalden de misal CHP “sol parti” oluyor!
***
Bir imtiyaz grubunu silahla kollayan bir düzen nasıl cumhuriyet sayılmışsa…
Bir siyasi-ideolojik-parasal tahakküm sistemi kuran ve koruyan bir düzen de demokrasi oluyor zaten!
Nasıl bir kısım halkın umuduyla geçmişin egemenlerinin armudu, hamutu aynı şey değilse…
Bir kısım halkın muhafazakârlığıyla bugünün kimi muhafızının kârı da aynı şey değil!
***
Fakat en acısı şu:
Medya maymuncukları bir ötekinin yerini, mevkiini kaparken, siz muhtemelen sadece birine takılıyor, berikini görmüyor, görmezden geliyorsunuz.
Oysa biri bir diğerinin öteki yüzü.
O yüzden bazen sataşırken bile ötekine yapışıveriyorlar.
Dünün kapıkullarını, tezgâhçılarını, manipülatörlerini bugün özgürlükçü, cesur, muhalif sayıyorsunuz belki…
Belki bugünün biat medyasını, hakikatin sureti, eski egemenlere karşı yiğitlik menkıbesi diye okuyorsunuz.
Yanlışa yanlış katıyorsunuz.
***
İnancınıza göre, Allah insanoğluna akıl ve vicdan verdi diye de başlayabilirsiniz…
İnandığınız başka türlüyse, aklınız ve vicdanınızı kendiniz de bulabilirsiniz.
Aklınız ve vicdanınız neden o ya da şu medyanın; yani özellikle manipülatörlerin, aklını esir vicdanını rehin yapanların, bin türlü takla ile kırk bin tilki oyuncaklarının oyunlarına teslim olsun!
Güç; hakikati gizler, yamultur, kanırtır, eritir.
Hakikat, aklımızın sorularında, vicdanınızın isyanlarında gizli belki de.
Sorularımızı kaybettikçe, tahakkümün biri gidiyor, biri geliyor…
İsyanımız evcilleştikçe, hakikat ve hak bizim olmaktan çıkıyor.
***
Halkın sorularının…
Kamuoyu vicdanının…
Kalabalık da olsa güçsüz kalanların…
Mağdurların…
Sesi kıstırılanların umudu, kanalı, nefes borusu, ses teli, göz bebeği, kulağı olması gereken gazetecilik daha dünden oyulmuştu… Epeydir de delik deşik.
Bugünün kâtipleri, kulları, kurulmuşları zaten dert etmiyor da…
Sanmayın ki, şimdi yeniden faaliyete geçen dünün merkez manipülatörleri de özgür, bağımsız gazetecilik umudunuzun cevabıdır.