Dayıoğlu

BEN Emrah Dayıoğlu.

Burası İstanbul Türkiye.

Burada 400 milyon dolarlık yeni bir yaşam merkezi kuruyoruz.

Statların %87’si tarla olacak.

İçinde Özgürcan değil, Patlıcan yetişecek.

Hep hayal ederdim, 6 tane sahada, 2 tane kulübede, 2 tane de tribünde trilyonluk yabancılar olur mu?

Yaptım olacak.

Çünkü bu ülkede herkes trene bakar gibi maç seyrediyor.

Statların etrafında güvenlik çemberi olacak.

Bir tanesi tam 130 metre.

Lig TV dışında kimse stadın yakınına sokulmayacak, masörle bile röportaj yapılmayacak.

Burada HD dayak var, slow motion küfür var, taş var, sopa var, her şey var, burada hayvani bir yaşam var.

Burası enerjisini kendi üretecek.

Daha 3. haftada elektrikler kesilecek.

Burada hakemler kartlarını soyunma odasında unutacak, kartları yardımcı hakemden ödünç alacak.

Burada hakemin kafası yarılacak, maç durmayacak. Hakem öpecek ve geçecek.

Burada Markus Merk olacak, her pozisyona “Olsa da olur, olmasa da olur” diyecek. Ernst’in pozisyonuna önce kesin faul değil diyecek, sonra o pozisyonun gol olduğunu görünce “Nayn! Ya! Faul olabilir, bu açı tam net değil” diyecek.

Burada Pazartesi maçının golleri Çarşamba izlenecek. Zaten Cuma öbür haftanın maçı geliyor, seyirci ne halt yerse yiyecek.

Görüntü olmadığı için Ahmet Çakar ve Erman Toroğlu pozisyonu ayakta kamasutra formatında anlatacak.

Burada takımlarında oynayamayanlar, Milli Takım’a seçilecek. Sakatlar primi duyunca Milli Takım’a uçarak gelecek. Burada Mesut Özil, Gökhan İnler, Eren Derdiyok, Nuri Şahin olmayacak, 50 yaşındaki Aurelio olacak.

Burada eş, dost, akraba, anam, babam herkes gününü gün edecek. Bu yeni projemizde herkes bir Milli forma sahibi olacak, üstüne 100 bin lira prim verilecek.

Maçlara başladık bile.

Burası “Dayıoğlu My Vorlt.”

100 bin prim peşin, forma senin.