Klasik Karşıyaka filmi

Umudunu, kendi içinde kaybetmiş bir takıma ne desen, ne yapsan nafile...

Az da olsa var olan bir şansa bizler tutunmak istedik ancak futbolcu kardeşlerimiz "Sizler hesap yapmasını bilmiyorsunuz" dercesine tekzip ettiler... "Kapı aralığı kadar umudumuz olsa dahi biz umudumuzu kaybetmeyiz" dedik, futbolcu dostlarımız o kapıyı da yüzümüze kapattılar...

“Hedefi, heyecanı olmayan futbolcu olur mu, bu mesleğinize yaptığınız işe uymaz" dedik, "Yoo biz hayatımızdan memnunuz" dediler... Bu kadar laftan sonra da bizlere daha fazla söyleyecek söz kalmadı. Ne diyelim, sağlık olsun... Senelerdir, dilimize pelesenk olmuş iki kelime... Sene başı şampiyon KSK, sezon sonu sağlık olsun.

Değerli camia yıllardır aynı filmi görmekten, izlemekten sıkılmadınız mı? Radikal değişim zamanının geldiğine hala inanmayanlar var mı? Biz de her şey var, herkesden daha da fazla...

Kaynak, koskoca bir holding, akıl, tecrübe, enerji, vizyon ve taraftarın kralı... Peki neden olmuyor? Çünkü, bunları kullanmasını bilmiyoruz. Camiayı kucaklayacak, yükü taşıyacak, kulübe yol ve yön verecek homojen bir yapıyı oluşturamıyoruz.

Kulüpçülük felsefemiz yok. Hepsinden de öte temeli oluşturacak mali ve idari bir yapılanmamız yok.

Her yönden kabuk değiştiremezsek, bizler hala 25 yıl evvelki başarıları kutlamaya devam ederiz.

Dünkü maçla ilgili söylenecek çok fazla bir şey yok. Gününde olmayan bir takıma dahi teslim olduk.

Bir parladık, pir söndük. Bazen oynadık, bazen de oynuyormuş gibi yaptık. Futbolda yalancı pehlivanlık bu olsa gerek.