Şaka mı gerçek mi?

Maçtan önce F.Bahçe’nin deplasmanda olmasına rağmen rahat bir galibiyet alacağını düşünüyordum. Önce neden böyle düşünmüştüm onu açayım. Kadrolara baktığımda iki taraf arasında dağlar kadar fark vardı. Torku Konyaspor, Süper Lig’e çıktığından biraz heyecanlı biraz da tedirgindi.

Oyun başladı ilk 10 dakika içinde maçın gidişatı da belli dedik. Ev sahibinin sahada ne yapmak istediğini belli değildi. Ne defansif ne de ofansif oyunu becerebiliyordu. Sahaya yayılamıyor, doğru dürüst iki pas yapamıyor ve pozisyon üretemiyordu. Böyle bir rakip karşısında kaliteli ve tecrübeli ayaklara sahip F.Bahçe için maç çok çabuk çözüldü hatta idman oyununa döndü. Önce Yobo, ardından Emre’nin penaltısı ile F.Bahçe farkı 2’ye çıkarıp devreyi bitirdi. Maç adeta ilk yarıda koptu görüntüsü verdi. İkinci yarı F.Bahçe için daha kolay geçer diye düşünüyordum. Bu yarıda F.Bahçe’nin maçı hafife ve rölantiye aldığını gördük. Bu görüntü karşısında rakip kendini göstermeye başladı. Net pozisyonlar buldu ardından bir de penaltı kazandı. Penaltıyı kaçırdı morali de bozuldu. Böyle bir takımın böyle bir maçı artık döndüremeyeceğini düşünüyorduk. F.Bahçe’de Alper Potuk-Salih Uçan, Kuyt-Webo değişiklikleri takımı ileriye değil geriye götürdü. Son 15 dakikaya girilirken F.Bahçe 2-0 öndeydi. Maç bittiğinde ise kazanan Torku Konyaspor olmuştu. Şaka değil gerçekdi. Maçı seyredenler de sahada olup bitenlere inanamıyorlardı. Ev sahibi son 15 dakika 3 gol bulmuştu hem de hepsi aynı yerden. Torku Konyaspor bir futbol mucizesine imza atarken; F.Bahçe ve Ersun Yanal’ı da ciddi bir şekilde uyardı.

Evet, Emenike transfer etmek demek; şampiyon olmak için yeterli değil. Bu ruh meselesi, inanç meselesi, sahada giydiğin formanın hakkını verme meselesi. Süper Lig’e skandal bir başlangıç yapan F.Bahçe’nin bundan sonra hem ligde hem de Arsenal maçında işi artık daha zor. Maç bitti ama inanıyorum ki taraflı tarafsız herkes hala birbirine bu maçı soruyordu. Şaka mı gerçek mi?