Farkı görüyor musunuz?

MEİRELES, Cristian oynamazsa, "Neden oynamıyor" diye soran yok. Holmen, Kadlec takıma girer mi, bilen yok. "VVebo banko oynar mı" diyen yok. Yobo gitti, arayan yok.

Kısacası Ersun Yanal'ın Fenerbahçesi yabancılara değil, yerli oyunculara dayalı bir takım. Bruno Alves'i çıkar, koy Egemen'i farketmez. Kaldı mı sahada 3 yabancı (Sow, Emenike, Kuyt). işte Fenerbahçe'nin farkı, üstünlüğü burada. Yerli oyuncuları çok kaliteli ve de maça ağırlık koyacak ayaklar (Volkan Demirel, Gökhan Gönül, Caner Erkin, Mehmet Topal, Alper Potuk ve Emre Belözoğlu).

Kadıköy'e gelen takımlar genelde geriye yaslanıp maça başlarlar. Hikmet Karaman, "Korkunun ecele faydası yok" düşüncesiyle takımını sahaya farklı sürmüştü. Kayseri Erciyesspor oyunu önde kabul edip, baskı yiyeceğine baskı kurarak maça başladı, ilk dakikalarda pozisyon da buldu. Rakibin sürpriz oyun planı Fenerbahçe'yi ilk yarım saatte bocalattı. Erciyesspor'un katı defans yapmayışı oyunu da renklendirdi, hareketlendirdi. Fenerbahçe bocalarken Kuyt'ın nefis golü geldi. Bu gol Sarı-Lacivertliler'i rahatlattı, rakibi endişelendirdi. Fenerbahçe'nin çok silahlı takımı öne geçtikten sonra oyunun kontrolünü de ele aldı. Ancak Kadıköy'e kolay teslim olmamaya niyetli bir takım gelmişti. Kayseri Erciyesspor oyunun ikinci bölümünde de direndi, hatta haklı bir penaltı ile eşitliği de yakaladı. Rakibin direnci artmadan gelen Emenike golü Fenerbahçe'yi pek sıkıntıya sokmadı. Maçın son bölümünde ise karşılıklı pozisyonlar ve Fenerbahçe'nin gol kaçırma yarışıyla zevkli bir mücadele seyrettik. Kazanan kadar oyunu güzelleştiren Kayseri Erciyesspor'u da kutlamak gerek.

Hep söylüyorum, söylemeye de devam edeceğim: Fenerbahçe'nin yerli oyuncuları kaliteli. Bu kalite hem sahada hem de puan cetvelinde fark yaratıyor.

Fenerbahçe'de şimdilik eleştirebileceğimiz tek şey antipatiklik.

Sarı-Lacivertli bazı futbolcular (Onlar kendilerini bilir) biraz daha sempatik olurlarsa kendi tribünleri kadar rakip tribünlerden de alkış alırlar, haberleri olsun.