Habertürk
    Takipte Kalın!
      Günlük gelişmeleri takip edebilmek için habertürk uygulamasını indirin
        Sesli Dinle
        0:00 / 0:00

        Dün Macaristan’da seçimler yapıldı.

        Türkiye’de özellikle muhalefet cephesindeki siyasetçilerin ve okur-yazarların yakından takip ettiği bir seçimdi.

        Mevcut Victor Orban iktidarı karşısındaki muhalefet ittifakının muhtemel başarısı üzerinden, Türkiye’ye göndermeler yapılıyordu.

        Orban’ın alacağı yenilgi üzerinden, “Türkiye’de neden olmasın”a giden tuhaf bir yakınlık kuruldu seçimlerle.

        Tuhaf kısmına geleceğim.

        Öncelikle şunu söyleyeyim. Macaristan seçimlerine dair şu ana kadar hiç yazmadım. İki sebeple.

        Birincisi yakından takip ettiğim bir ülke değildi. Biraz okumaya ihtiyacım oldu.

        İkincisi, okudukça Türkiye ile Macaristan arasında kurulan ilişki abartılı geldi bana.

        ORBAN KAZANDI

        Türkiye’de muhalefet cephesinin beklediği sonuç gelmedi Macaristan’dan.

        Tam tersine, mevcut Başbakan ve partisi resmi olmayan sonuçlara göre seçimi hayli büyük farkla kazandı.

        Bu sonucu Ukrayna krizi üzerinden okuyanlar, Orban’ın başarısını Rusya’nın hanesine yazma eğiliminde.

        İşgalin başından beri bu ülkenin gerek yaptırımlar, gerekse savaşın gidişatına dair duruşu, bunu haklı çıkarır özellikte.

        Macaristan için kolay bir dönem değil elbette. Seçtiği tarafta kendisi için avantajlar olduğu kadar, Batı ittifakı içindeki yerine (NATO ve AB) bakınca ciddi sıkıntılar yaşaması da muhtemel.

        Şimdilik bu kadarıyla yetineyim.

        Türkiye’den seçimi ve muhalefet ittifakını takip edenlere dönelim tekrar.

        Meslektaşlarımı üzmek istemem, fakat birkaç istisna dışında Orban’ın kaybedeceğini ya da oylarının düşeceğini öngördüler. Yanıldılar.

        Ama asıl sorunlu yanı burası değil. Her zaman yanılabilirsiniz bu tür seçimlerde.

        DEMOKRAT-OTOKRAT

        Aslında her şey “Biden doktrini” kapsamında ortaya atılan bir sınıflandırma üzerinden başlıyor.

        Demokratlar ve otokratlar.

        Macaristan’a bakış da böyle. Kibar olanlar “otoriter”, diğerleri diktatör gibi ifadelerle Orban yönetimini tanımlıyor.

        Dolayısıyla ona karşı seçime giren muhalefet bloğu, "demokrasi cephesi"nin umuduna dönüştü bir anda.

        Türkiye’den bu seçime ilgi gösterenlerin de aynı sınıflandırmayla hareket ettikleri açık.

        Orada bir “otoriter” lider, muhalefetin birleşmesiyle yenilirse, Türkiye’ye örnek olacak bir sonuç çıkabilirdi.

        Ülkemize ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’a yönelik böyle bir tanımın ve benzetmenin anlamsızlığı ve saçmalığı konuşmaya bile değmez.

        Fakat şurası daha hazin.

        Çok farklı dinamiklere sahip iki ülkenin kolayca aynı teraziye konulup, buradan siyasi çıkış aranması.

        Seçim sisteminden tutun jeopolitik özelliklerine kadar bunca farklılığı görmezden gelip iki ülkeyi karşılaştırmak; birinden diğerine örnek ya da model çıkarmak.

        Dünyayı takip etmek, başka ülkelerdeki seçimleri, ittifakları incelemek ve bunlar üzerinden değerlendirme yapmak elbette yadırganacak bir şey değil.

        Ama buradan moral, model ve gelecek aramak.

        Türkiye’nin demokratik tecrübesine, itibarına ve gücüne asla yakışmayan bir kıyasla hareket etmek.

        Türkiye’de ne iktidarın ne de muhalefetin başarı için bunlara ihtiyacı var.

        HELE Bİ GİTSİN STRATEJİSİ!

        Sorun aslında şurada.

        Siyasette başarının yolu, topluma ne yapmak istediğinizi anlatmaktan geçiyor.

        Dün gece Habertürk ekranında muhalefet cephesine esprili bir slogan önerdim.

        “Hele bi gitsin.”

        Halen muhalefetin ortaya koyduğu ana stratejinin, “Cumhurbaşkanı Erdoğan gitsin, gerisine bakarız”ın ötesine geçtiğini söylemek mümkün değil.

        Tercihleri bu da olabilir. Fakat siyasetin pratiği şu soruya cevap vermenizi zorunlu kılıyor: Nasıl yöneteceksin?

        Hala anketlerde toplumun üçte birinden fazlasının AK Parti’yi desteklediğinin ortaya çıkması boşuna değil.

        Ekonomik sıkıntılar ve hayat pahalılığı mevcut haliyle gerçekten çok can yakıcı. Hiçbir siyasetçi bunun aksini söylemiyor, söyleyemez de zaten. Ukrayna’nın işgaliyle başlayan ve pek çok ülkede kısa sürede yeni krizler oluşturan sürecin getirdiği etkiler ve endişeler de ortada.

        Fakat bunlara dair ciddi öneriler yerine “manda yoğurdu” tartışması yürütmek, işte orada toplumun bir başka sorusu geliyor.

        Böyle mi yöneteceksin?

        Dış politikadaki başarı üzerinden iç politikada çıkış yakalanamaz diyenler, farkında olmadan toplumsal sağduyuyu hafife alıyorlar.

        Ekonomik krizin dinamikleri farklı elbette. Çözümü de hiç kolay değil.

        Belli rahatlamaların sağlanması bile çok önemli.

        Ancak insanlar şunu görüyor. Mevcut savaş ve krizde gösterilen başarı, Türkiye’ye yatırım ve sermaye olarak dönebilecek kapıları aralayabilir.

        Pergelin bir ayağını Ankara’da sabit tutup, dünyanın yeni mimarisinde geniş bir alana dokunan Cumhurbaşkanı Erdoğan, çıtayı çok farklı bir yerde tutuyor.

        Macaristan üzerinden veya manda yoğurdu tartışmasıyla kolay değil bu çıtayı görmek.

        Diğer Yazılar