Hata payı yüksek dış politika
Türkiye’de gündemi sahici kılma çabası gerçekten nafile. Akıllara ziyan konuları tartışma ve bununla kendimizi meşgul etme konusunda eşsiz (!) bir maharete sahibiz.
Bunu iki şekilde yapıyoruz. Ya gerçekten üzerinde durmamız gereken bir konuyu alabildiğine sulandırıyoruz. Ya da aklımıza eseni gündeme taşıyıp bildiğimizi okuyoruz.
Bu konfor esasen çoğumuzun işine geliyor. Zorlu okumalara ve anlama çabalarına gerek kalmıyor. Geleceğe dair öngörüde bulunma zahmeti de ortadan kalkıyor.
Kendim başta olmak üzere herkesi naçizane uyarmak istiyorum.
Bu anlamsız tartışmaların, içi boş gündem başlıklarının bedeli düşünmediğimiz kadar ağır olabilir.
Dünya yeniden kuruluyor, bu şaka filan değil. Küresel ölçekte bir savaş var. Etkileri, sonuçları bu savaşı başlatıp sürdürenleri bile aşacak bir yere doğru ilerliyor.
Yaşadığımız ülkenin bu süreçte nerede durduğuna, durması gerektiğine, Doğu ve Batı arasındaki varlığına, kafa karışıklığına eğilmemiz gerekmiyor mu?
Ancak böyle bir çabanın sonunda NATO’nun genişlemesi, ABD ve Birleşik Krallık tarafından yeni adaylar icad edilerek Rusya’nın daha geniş bir alanda çatışma üretmesine zemin sağlanması ve Türkiye’nin bu tartışmadaki yeri üzerine fikir yürütebiliriz.
YER KAYBETME KORKUSU
Kimileri için bu konularda yer tutmak ve görüş ifade etmek zor değil. Yer tutmak ifadesini özellikle kullandım, çünkü asıl dertleri ne pahasına olursa olsun onu korumak.
Türkiye, Finlandiya ve İsveç’in NATO üyeliğine tartışmasız evet deseydi, bunu teslimiyet olarak göreceklerdi. Barış konusunda bu kadar çaba gösteren bir ülkenin, bu üyeliklere neden itiraz etmediğini de söyleyeceklerdi.
Şimdi yaptıkları ise şu. Ankara’nın sonuna kadar haklı olan itirazlarını, “pazarlık yapıyorsun, taviz koparmak istiyorsun” diyerek küçümsemek, ben haklı çıktım diyebileceği kusurlar aramak ve meseleyi her zaman “Erdoğan kişisel hırsları için politika yapıyor” noktasına taşımak.
Bunların ciddiye alınacak yanı yok. İdeolojik hastalıkları, içi boş egoları yüzünden bundan başkasını zaten yapamazlar.
NATO’DAN ÇIKMAK?
Türkiye’nin bu alandaki politikalarını konuşmaya gelince.
NATO’nun Rusya’ya göstere göstere iki yeni üye ihalesine çıkması, devam eden savaşa yeni boyutlar kazandıracak. Hatta çoktan sonuç üretmeye başladı bile.
Rusya için de, bu senaryoyu satın almakta tereddüt ediyor diyemeyiz. Günün sonunda bir şekilde ABD ile masaya oturacaklarını, “bir bana, iki sana” hesabının olacağını daha işgalin başında dile getirdiler.
Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın İsveç ve Finlandiya konusundaki çıkışı, bir önceki bölümdeki tarife uyanlar eliyle, ayaküstü açıklama yapmaktan ucuz pazarlığa kadar derinlikli (!) eleştirilere konu oldu.
“Türkiye NATO’dan kopacak, bizi atmaları için bahane yarattık” diyenleri de unutmayalım.
Zor, riskli ve hata payı yüksek bir politika izliyor Türkiye. NATO’dan çıkmak gibi bir arayışı da yok.
Ayrıca evet, yanlış okumadınız. Hata payı yüksek bu politikaların.
Tıpkı yolun başında hızlı ve sarsıcı zaferler peşinde olan Rusya’nın, geldiğimiz noktada onlarca hatadan oluşan bir zincire sahip olması gibi.
Yahut Rusya’yı ve daha geride Çin’i terbiye etme adına ilan edilen yaptırımlarla küresel ölçekte gıdadan enerjiye kadar muazzam kaos alanları tetikleyen Batı ittifakının durumu gibi.
Burada kolay politika yok. Ezberlerle ortaya konulan sözde stratejilerin de hiçbir karşılığı yok.
Bu süreçten hasar görmeden, zarara uğramadan çıkabilecek kimse de yok.
“Türkiye tutarlı olmalıymış, ama neredeymiş o siyaset, neredeymiş o liderlik.”
Bunları söyleyenler, dünyada hangi ülkeye, hangi güç merkezine tutarlılık penceresinden bakıyor.
Kim hangi çizgide dosdoğru ilerliyor.
Bunca iki yüzlü ve çelişkili politika ve hepsinden önemlisi züccaciye dükkanına girmiş fil misali kırıp dökerek ilerleyen ülke arasında hedef tahtasına kendi ülkesini oturtmak niye!
Üstelik barış konusunda en büyük çabayı ortaya koyarken.
Türkiye pazarlık yapıyor, yapacak. Taviz koparmak istiyor, koparacak.
Bazen istediğini alacak, bazen hayal kırıklığına uğrayacak.
Bunu oturduğu yerden çok bilmiş edalarla eleştirenler için Suriye örneği yeterince açıklayıcı. Sınır komşumuz olan bu ülkede, ABD’nin, Rusya’nın ve İran’ın emperyal arzularını tatmin etme çabalarına, hangi cephede duruyorsa oradan meşruiyet atfedenler, alkışlayanlar, bir tek ülkeye bunu “haram” sayıyor.
Türkiye’ye.
Biraz insaf, hiç olmazsa birazcık aidiyet…