Nasıl da özlemişiz

Kupa 1’miş, 2’ymiş, 3’müş hiç ama hiç farketmez!.. Gerek kulüp gerekse milli takım düzeyinde Avrupa kupasına nasıl da susadığımızı, tarihte sadece bir kez 1996’da Efes Pilsen’le yaşadığımız şampiyonluktan sonra nasıl da böylesi bir başarıya hasret kaldığımızı dün Beşiktaş Milangaz sayesinde bir kez daha hatırladık. Kara Kartallar, favori olarak geldiği Macaristan’ın Debrecen kentinde kupayı kaldırarak yüreğimizdeki “yaraya” su serperken, belki de yukarılara tırmanma yolunda “kronikleşmeye” hatta “tabulaşmaya” yüz tutan, “Türkler nasıl olsa finalde takılır” düşüncesini de sona erdirdiler.

Aslında Siyah-Beyazlılar, teknik anlamda direksiyonu coach Ergin Ataman’a teslim ettikten sonra Milangaz’ın da sponsor olarak yıllardır yaşanan maddi olumsuzlukları sona erdirmesiyle bu “mantıklı oluşumun” ilk meyvesini tarihindeki ilk Türkiye Kupası’nı kazanarak toplamıştı. Düzgün bir organizasyonla neler yapılabileceğini Ataman ve ekibi “kısa sürede de olsa” ispat etme şansı bulurken, bu Avrupa kupasıyla “süreklilik” adına da önemli bir adım atmış oldular. Her ne kadar yeni yönetime bayrağı teslim etmiş olsa da bu sürece şubenin başında önderlik eden Şeref Yalçın’ın da hakkını teslim etmek gerekiyor.

Gelelim şampiyonlukta sahada emek veren, özveriyi hiç ihmal etmeden Türkiye’deki diğer üst düzey kulüplerimizde “burunlarından kıl aldırmayan” diğer yıldızlara örnek olacak düzeyde “profesyonel” ve fedakar yıldızlara... Bu noktada Pops Mensah Bonsu ile Zoran Erceg’e ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Her ikisi de “büyük oyuncu” sıfatını hak ettiklerini sıradışı performanslarıyla kanıtladılar. Carlos Arroyo, son çeyrekte kırılma anlarında sorumluluk alıp takımını rahatlatırken, David Hawkins savunma adına tüm “pis işleri” yaptı. Kemp’i, Arroyo’su, Serhat’ı, Mehmet’i, oynayanı, oynamayanı bu zincirin bir parçası olarak başarıya dahil olan tümüne gönülden tebrikler... Beşiktaş Milangaz’a şampiyonluk çok ama çok yakıştı, darısı diğer kulüplerimizin başına...