Otobüslerimiz de mi ayrılacak?
Kamil Koç'ta namaz polemiğini Rahşan Gülşan yazdı
BİRİLERİ birbirimizden kopmamız, daha da yabancılaşmamız ve her şeyimizi ayırmamız için elinden geleni yapıyor.
Bulabildiği her yarayı kaşıyor.
Şimdilerde Kamil Koç otobüs firmasının adının karıştığı bir haber tartışılıyor.
Söz konusu habere göre, bir Kamil Koç seferinde yola çeşitli nedenlerle geç çıktıktan sonra molaların kısa tutulması nedeniyle namaz kılmak için uzun bir mola isteyen bir öğretmene izin verilmeyişi, namaz skandalı olarak nitelendiriliyor.
SONUMUZ OLACAK
Söz konusu namaz olunca da tartışma, toplumun ikiye bölünüp her tartışmada olduğu gibi tüm acımasızlık ve prensipsizlikle karşılıklı lince dönüşüyor.
Ben kendi adıma bu karşılıklı yabancılaşma ve giderek büyüyen hınçtan çok korkuyorum.
Öğrencilik hayatım 5 yıl boyunca Mersin-İstanbul otobüslerinde geçti.
Ayda bir, hatta bazen 15 günde bir gider gelirdim otobüsle.
Bir kere bile otobüsün namaz için mola verdiğini görmedim.
Mola zamanları, ramazan ayında iftar ve sahura göre düzenlenirdi, ama hiçbir seferde böyle bir tartışma yaşandığını hatırlamıyorum.
Seferilik meselesine girmek bile istemem.
Ama dedim ya birileri "Koşun linç var" diyor ve hepimiz arkasına takılıp birbirimizi ölesiye hırpalıyoruz.
Sonra da ayrılıyoruz.
Ayrı iskeleler, ayrı okullar, ayrı siteler, şimdi de ayrı otobüsler geliyor galiba.
Bu ayrı gayrılık sonumuz olacak, oralı bile değiliz...
Yadırgadım o yazıyı
DÜN gazetelerde birçok köşe yazarı arkadaşımın, dün toprağa verdiğimiz Yurtsan Atakan arkadaşımızın ölümünün ardından hisleri yer aldı köşelerde.
Herkes iyi kötü, dilinin döndüğünce yazmış bir şeyler.
Ama ben, Hürriyet yazarı Vahap Munyar'ın yazısını yadırgadım biraz.
Munyar, Yurtsan'ın ilk ameliyatının Amerika'da yapılmasına parasının nasıl yetmediğini ve kendisinin Ertuğrul Özkök'e aracılık edip parayı Aydın Doğan'ın ödediğini yazmış.
Başkasının işlediği ve hayli mahrem bir hayrı muhataplardan birinin toprağa verileceği gün köşesinden herkesle paylaşmayı Vahap Munyar'a yakıştıramadım.
Bizim kültürümüzde hayrı başa kakmak ve bundan kahramanlık payesi çıkarmak yok ki.
Tecavüzcüsünün kafasını kesemeyen ne yapacak?
E bizde böyle bu işler. Tecavüze uğrayan bir kadının, toplumun dikkatini çekebilmesi için sıra dışı şeyler yapması gerekir. N.Y. için de bu değişmedi. Uzun süre tecavüze uğramış N.Y. Yaşadığı toplum kurallarını da iyi sindirmiş olmalı ki 3.5 aylık hamileyken kendi başına çözüm aramaya girişmiş; hastaneye gitmiş çocuğu almamışlar. İnsan “Hiçbir doktor bu kadının halinden anlamadı mı? Biri bile şüphelenip ‘Gel hemşerim, senin başka bir derdin mi var?’ demedi mi?” diye düşünüyor ama artık ne çare...
ÇIĞLIĞI DUYUN
N.Y., bu olay ortaya çıkarsa toplum tarafından dışlanacak, her türlü hakareti görecek olanın tecavüzcü değil kendisi olduğunu çok iyi bildiğinden etrafından yardım isteyememiş belli ki. Bir kadının bir erkeği tüfekle öldürüp, sonra da kafasını kesip bir meydana atması hiç de öyle bir anlık öfkeyle açıklanabilecek bir şiddet veya cinnet anı değildir. Vücut bütünlüğüne, namusuna karşı işlenen bir suça küçük bir köyde yaşayan başı bağlı muhafazakâr bir kadının içinde oluşan öfkenin patlamasına şahit olduğumuz andır bu. Yapayalnız bırakılmış ve başına gelen şeyde kendi masumiyetine kimsenin inanmayacağı, hayatı boyunca huzur bulamayacak bir kadından bahsediyoruz. Önceki gün gördük işte, erkek analarının, aynısı kendi başlarına gelse ne hale düşeceklerini, kendilerine ne gözle bakılacağını çok iyi bilen erkek analarının, 14 yaşındaki bir kız çocuğuna tecavüz suçundan yargılanan evlatlarını nasıl da alkışlarla muzaffer bir edayla karşıladığını. Buradan bakınca toplumsal ikiyüzlülüğümüz, zalimliğimiz ve her yerinden kanlar fışkıran acımasızlığımız o kadar net ve parlak görünüyor ki hiçbirimizin dönüp bakmaya cesareti yok! Çok değil 2 ay önce “Tecavüz bebeğine devlet bakar” diyenlerin bu kadının, kendine tecavüz eden adamı öldürüp kafasını köy meydanına atan ve karnındaki çocuğu aldırmak için canını bile vereceğinden şüphemiz olmayan N.Y.’nin fotoğrafına dikkatle bakmaları, bu haberin çığlık çığlığa bağıran satır aralarını çok iyi okumaları gerek.
GÖZLERİ ÜZERİMİZDE
Ne yazık ki günlük hayat hiç de bakan beylerin oturdukları yerden, kadın vücudu üzerinde devlet adına hak iddia etmesinin konforuna sahip değil. Kolaysa N.Y.’nin karşısına çıksın, aynı cümleyi söylesin devlet! Tecavüze yasanın, yargının, toplumun bakışını değiştirmek için acilen çalışmaya başlamamız gerek. Ne yazık ki bu gerçekten mahkeme oturumlarını gizli yaparak, kafamızı başka yöne çevirerek kaçamayız. Oradan N.Y., Ö.C., N.Ç. ve adını bilmediğimiz binlerce kadın gözlerini dikmiş bize bakıyor!