Bir diva için ağıt

Afrika kökenli bir arkadaşım beyazların kültürdeki egemenliğine tepki olarak içinde siyah ana karakter olmayan hiçbir film ve diziyi izlemiyor. Bir-iki ay önce onu “The White Lotus” dizisinin ilk sezonunu izlemeye ikna ederken “İçinde hiç siyah yok, ama tam da kasıtlı olarak,” dedim. “Çünkü bu dizi tam da beyazların ayrıcalığıyla dalga geçmek için geçilmiş.” Diziyi ikinci kez baştan sona izlerken aslında bir siyah karakter olduğunu fark ettim, ama ona şifa verdiği sırada bağımlısı olup bir erkek bulduğunda yüzüstü bırakan Tanya gibi ben de masaj terapistini unutmuşum.

İkinci sezon daha da beyaz, bembeyaz. Farklı ırk ve kültürler Taormina’daki lüks otelin kapısından sadece belli ayrıcalıklara sahip olduktan sonra girebiliyorlar. Alt sınıftan gelen asistan kız patronu, Japon-İngiliz karışımı erkekse yarı Porto Rikolu eşiyle parasıyla burada konaklayabiliyor. Zengin insanların para kazanırken hayatın pek çok zevkinden mahrum olduğunu vurgularcasına hemen hepsi de akşamları mönüsünü ezbere bildikleri otel restoranında piyanist şantör eşliğinde yemek yiyor. Para sahibi olmak ne trajik, değil mi?

Dizinin başyapıt seviyesindeki ilk sezonu o kadar beğenildi ki, bir anda mini diziden yeni sezonunu merakla beklediğimiz bir antolojiye dönüştü. Çoğul kullanıyorum, çünkü son yıllarda hiçbir dizinin toplu halde “White Lotus” kadar gürültü kopardığını hatırlamıyorum.

Dün bir başka arkadaşım telefonunu kapattığını, çünkü hiç kimsenin son bölümde ne olduğuna dair sürprizi bozmasını istemediğini söyledi. Bir başkası Türkiye’de Pazartesi gecesi yayımlanan finaline kadar eve kapanıp altı bölümü izledi, çünkü İnternet’e girdiği an hayranların teorileri, yorumlarıyla sürprizin kaçacağını biliyordu. Benim için hayat bir haftadır durdu diyebilirim. Günlerdir “Kim öldü” başlıklı hayran teorilerine maruz kaldım, arkadaşlarımla bu konuyu konuştum, okumadığım yazı kalmadı, hayatım son bölüme kadar durdu. Bu yazıyı da final bölümü yayınlanana kadar beklettim, çünkü kapanış jeneriğinden sonra bu hepimizde bu diziyi konuşma iştahının kabardığını biliyorum.

Nihayet Sicilya’daki lüks otelde karaya vuran cesedin kimin olduğunu öğrendik. Ve toplu halde rahat bir nefes aldık. Artık hayatımıza devam edebiliriz.

(Spoiler içerir)

“White Lotus”un ikinci sezonunun ahlaki mesajı hakkında çok fazla üstten yorum yapılıyor. Bu sezonun seks, paranın ilişkilere etkisi, çiftlerin karşılıklı güven teması üzerine olduğu genel kanı. Dizideki çiftlerin yaşadığı güven bunalımı çok bariz.

Teknoloji ve finans milyarderi çiftlerin evlilikleri garip bir denge üzerine kurulu mesela. Ethan (Will Sharpe) ve Harper’ın (Aubrey Plaza) evliliğinde hemen hemen hiç seks yok. Daha doğrusu birlikte seks yok. Erkek sabah koşusundan sonra porno izleyip kendi kendisini tatmin etmeyi tercih ediyor. Yan odadaki yakın arkadaşlarında ise bol bol seks var, ama hem birlikte hem de başkalarıyla oluyorlar. Dünyanın en mutlu çifti rolünü oynarlarken erkek kendisini ilk boş bulduğunda seks işçileriyle birlikte oluyor. Kadının bu aldatmaya karşı “Benim de bir spor hocam var, sarışın ve mavi gözlü,” deyip sarışın mavi gözlü kendi çocuklarının fotoğrafını göstermesinden aralarında alışılmışın dışında bir sözleşme olduğu anlaşılıyor.

Çocuklar spor hocasının mı?

“Babaları” da bu durumu biliyor olmalı, çünkü son bölümde onlarla zoraki FaceTime yapıyor.

Oy vermeyen, dünyada ne olup bittiğinden bihaber, “aptal sarışın” rolündeki eşi Daphne—Meghann Fany bu rolle yıldız oldu—ne göründüğü kadar aptal ne de kurban. Bir ara sahilde Ethan’la ortadan kaybolup ne yaptı? Tıpkı kocasının beraber tatil yaptıkları okul arkadaşının eşiyle o kayıp 10 dakikası gibi bir muamma bu.

Ancak başkalarının ilişkilerini bitirebilecek bu kuşku her iki çift için de cinsel enerjilerinin yeniden yüklenmesi anlamına geliyor. Aldatma şüphesi, eşinin bir başkasıyla birlikte olma ihtimali bir anda porno bağımlısını bilgisayarını kapatıp eşiyle nihayet kendi porno filmini çekecek kadar ateşli bir sevişmeye itiyor.

Seks otelin diğer konukları Di Grasso ailesinin erkeklerinin de ortak bağımlısı. Babası gibi kadınlara kötü davranmamaya yeminli Adam babasının tuttuğu seks işçisine aşık oluyor. Ailenin büyüyü Bert ise yıllarca başka kadınlarla ilişki yaşayan, üstelik ayyuka çıkan aldatmalarının hiç kimse tarafından fark edilmeyeceğini düşünecek kadar şuursuz bir eski toprak. O kadar eski ki her gördüğü kadına sarkmayı—arada da sık sık gaz çıkarmayı—erkekliğinin varoluşsak hakkı olarak görüyor.

KÖTÜLER ÖLMEZ

“White Lotus” oteldeki konuklardan birinin öleceğini daha ilk bölümden net olarak söylüyor, altı bölüm boyunca bunlardan biri ortadan kalksa dünyanın aslında daha iyi bir yer olabileceğini adeta kafamıza kazıyor. Dizide ahlaki pusula olarak konumlanan iki karakter, Harper ve Adam, bile yeteri kadar masum değil. Ya da bulundukları düzene uyarak kendilerini de çürümekten kurtulamıyorlar. Gerçi Adam söz konusu olduğunda insan aptallığın bir cezası olmalı diye düşünüyor.

Ama “White Lotus” hiçbir zaman ölümü ahlaki olarak sorunlulara, aşağılık tiplere, dolandırıcılara layık görmedi. İlk sezonda izleyicilerin favorisi otel müdürü Armond’ı bu dünyadan alarak şoke etti. Armond’suz bir “White Lotus”u ne izlerim ne de o otelde kalırım derken bu sefer de piyango yine bir başka popüler karaktere çıktı. Çünkü ayrıcalıklı beyazların dünyasında, tıpkı gerçek hayatta olduğu gibi, kötülerin başına bir felaket gelmiyor.