Delirmiş bir çağdayız

Zihnim şu aralar sessiz. Bunu arkadaşlarım ile paylaştığımda bana “depresyonda mısın?” bakışları atıyorlar. Tartışma konusu oluyor. Halbuki umutsuz olma lüksümüzün olmadığını, karamsar olmaya,depresyona girmeye vakit olmadığını onlara anlatmaya çalışıyorum. Zihnimin sessiz olması hayatı yeniden sevmeye çalışmamın bir adımı. Örneğin uzun zamandır elimde sürünen ve bitirmek için can attığım romanıma yeniden yoğunlaşmaya başladım. Yeniden romantik olmaya çalışıyorum.

Mevzu çiçek böcekten öte yani. Duygularıma, iç sesime zekamdan daha çok güvenmişimdir her zaman.

Gerçekten akıllı olan insanların da böyle yapmaları gerektiğini bilecek kadar da hayat tecrübem oldu. Gündem hepimiz için çok zorlayıcı. Sadece ülke gerçekleri ve içinden geçtiğimiz dönem zor olsa gene iyi. Resmen delirmiş bir çağdayız.

ızArtık yaşadığımız olayların üstesinden daha kolay gelir hale gelmeliyiz. Yarım yüzyıllık hayatımda sağlığım el verdiği sürece hayat felsefemi basite indirgeme kararı aldım. En sağlam direniş bence kalbi temiz tutmaktır. Bunun da en doğal yolu da arada meditasyon yapmak, zihni sessizleştirmek, benim için yazı yazmak, affetmeye çalışmak, kin tutmamak, olaylara sakince yaklaşmak, sabretmek gibi... telkinlerden geçmekte. Eskiden entelektüel olmaya çalışır, her masada ülke nasıl kurtulur, enflasyon ne olur, ne olacak bu ülkenin hali tartışmalarına girerdim. Şimdi ise bunları tartışanlardan tamamen uzak duruyorum. Çünkü anladım ki zaten her şey kurgulanmış.

Bizler evrendeki sayısız galaksilerden birinin içindeki bir gezegende, ortalama 60-70 yıl yaşayan bir canlı formuyuz. Bizlerden önce 110 milyar insan yaşayıp, ölmüş. Hayatımızda ki 20-30 kişi dışına kimsenin umurunda değiliz... Bir yerlerde lider değilsek hiçbir yaptırımımız da yok. Yaptığımız kaprislerin, egoların, hırsların, tartışmaların hepsi boşuna yani... Bilmem anlatabildim mi? Çıldırmış bu çağda yaşamı kendimize huzurlu kılmaktan başka çaremiz yok.