Söz konusu 'ana' olursa...

Söz konusu ‘ana’nın toprağa verilmesi ise gözyaşları ne Cumhurbaşkanı ne Başbakan ne de Bakan dinler. ‘O gün’ geldiğinde herkes ana kuzusu, sıradan bir insandır artık. Unutulmuş olan çocukluk günleri ile ana kucağındaki sorunsuz ve sorumsuz günler, gözyaşları içinde film şeridi olmuştur.

Yeri geldiğinde kendisine kızıp eleştirsem de anasını kaybettiği gün her Türk vatandaşı gibi Sayın Başbakan’ın yanında olmayı vazife bilirim.

Ailesine sabır dilemekten başka yapabileceğim bir şey olmasa da Başbakanımıza bir Aşık Veysel şiiri hediye edebilirim:

Ben yürürdüm anam bakar gülerdi

Huysuzluk edersem kalkar döverdi

Hemen kucaklayıp okşar severdi

Çirkin huylarımı soyuttu anam

Çocuğudum, anam bana ders verdi

Okumamı, çalışmamı öngördü

Milletine bağlı ol da dur derdi

Vatan sevgisini giyitti anam

Tükenmez borcum var anama benim

Onun varlığından oldu bedenim

Kimi köylü kızı, kimisi hanım

Ta ezel tarihte kayıtlı anam

Veysel der kopar mı analar bağı

Analar doğurmuş ağayı, beyi

İşte budur sözlerimin gerçeği

Okuttu, öğretti, büyüttü anam

AŞIK VEYSEL