Yaz demek...

Çok eskiden... Sokağa çıkmaktı. Saklambaç, istop, yakartop... Bisiklete binmekti. Bahçe duvarının üstüne tünemek, çiğdem çekirdek çitlemekti. Uzun öğle uykularıydı. Şıpıdık terlikler, plastik tokyolardı. Dolapta limonata demekti, ortasından ikiye bölünmüş karpuz... Domatesin çıkması... Patlıcan, biber kızartması kokusu demekti. Faytona binmekti. Balkona çıkmak... İzmir Fuarı’ydı. Lunapark, paraşüt kulesi, sirk... Yazlık ev demekti. Deniz... Narlıdere, Çeşmealtı, Urla, Karaburun... Açık hava sinemalarıydı. Frigo, sütsan, soğuk gazoz... Uzaklardan “yatılı misafir” gelmesi, Uzaklara “yatıya” gitmek, Kış boyu görüşülmeyen akrabalara kavuşmak demekti. En çok dondurma demekti, dondurma.

Az eskiden... Sebepsiz coşku demekti. Sevgiliyle, sevgilisiz Bodrum... Deniz, güneş, yanık ten... Uzun rakı sofraları demekti. İzmir’e, baba evine koşmaktı. Fuar’dı yine. Bu defa sahneydi. Kalabalık kadro, gırgır şamata, bazen kavga gürültüydü. Topçu’da çöp şiş yemekti. Uzun sabah uykularıydı. Eve girmemekti geceleri. Yıldızlara bakmak, mehtabı seyretmek... Antalya’ydı. Bir gece vakti üstündekilerle denize atlamak... Kışın gelmesini istememekti. İyice hızlanmaktı yaz demek.

Bir zamandır... Alaçatı demek. Rüzgâr, güneş, deniz... Ağaç, çiçek, toprak... Hortum, makas, tırmık... Gazete, kitap, hamak... Bahçe sofraları demek. Sakızlı kahve keyifleri... Komşuluk... Yine sokaklar demek ama bu defa “oyuncu” değil “seyirci” olarak. Sessizliği aramak demek. Kışa kıyasla biraz yavaşlamak.

Sonra... Bir balkonda... Ya da bahçede bir ağaç gölgesinde... Belki de yalnızca bir çam önünde... “Bir koltuk, bir hırka” demek olacak. Denizden, güneşten, rüzgârdan korkmak... Ve durmak.

MIŞ/MUŞ

* Ajda Pekkan “Aşka tamamen kapalıyım” demiş. Yiğitlik bizde kalsın!

* 3G 3bin kişiye iş imkânı yaratmış. Tamam tamam, Hıncal Abi’niz affetti!

* Serdar Ortaç “Aşka ve cinselliğe açız” demiş. Evet, ağzımızı öyle tıka basa doldurduk ki çiğneyip yutamıyoruz!