Ummadık taş baş yarar

Maç başlar başlamaz oyunun gidişatını hemen anlamak mümkündü. Ev sahibi defansif, İspanya ofansif oynamayı planlamıştı. Rusya tam takım kendi alanına yerleşince, oyun da adeta tek yarı alanda oynanmaya başlandı.

İlk 45 dakikada ve hatta oyunun genelinde topla oynama oranlarında rakibine büyük üstünlük sağlayan İspanya’nın pozisyon fakiri oluşu akılalmaz bir işti. İlk 15 dakika dolarken bir duran top sonrasında Ramos’un kale önünde Ignashevich’i zorlaması ve bu oyuncunun ayağına çarpan topun ağlara gitmesi, İspanya adına şanstı.

Yenik duruma düşen Rusya’da fazla bir kıpırdanma olmadı. İspanya, üzerine gelemeyen rakibi karşısında ‘al gülüm, ver gülüm’ oynuyordu. Sürekli yan pas yapan İspanya, ikinci golü düşünmeyince hem devre biterken hem de oyun sonunda büyük bir sürprizle karşılaşıverdi. Golü sadece duran ve yan toplardan arayan Rusya’ya bir hava topu mücadelesinde piyango vurdu. Pique kafaya çıkarken voleybolcu gibi ellerini havaya kaldırınca penaltıya sebebiyet verdi.

Artem Dzyuba’nın golüyle de oyuna eşitlik geldi. Gol, ev sahibini biraz cesaretlendirdi. Ama ne ilk yarının sonlarına kadar ne de ikinci yarı uzatma dakiklarında oyunun gidişatı değişmedi.

Hırvatistan ve Danimarka kupaların kıdemli takımlarıdır. Avrupa Şampiyonası olsun, Dünya Kupası olsun mutlaka bu organizasyonların içinde olurlar. Ancak büyük hedeflere pek varamazlar. Dün gece oyun iki taraf için de gitti geldi. Modric’in uzatma dakikalarının sonundaki penaltı atışını kurtaran Schmeichel, gecenin oyuncusu ve maçı penaltılara taşıyan isimdi. Penaltı işi biraz beceri biraz da şans gerektirir. Schmeichel direndi, Subasic direndi. Ama dediğim gibi şans, Rakitic’in son penaltısıyla Hırvatistan’a güldü. Elenen Danimarka da en az eleyen kadar alkış aldı. Futbol bu; sadece bir takımı güldürüyor.