Şeytan taşlamak

Aylar önce söyledim “FETÖ ile mücadele bitti” diye.

Bakın şimdi FETÖ’cüleri sınıflara ayırmaya başladılar bile.

Yavaş yavaş “Barışalım, affedelim, en azından bazılarını affedelim. Nedamet getirenleri affedelim. Özür dilesin barışalım. İki gözüm kör olsun bir daha darbe yapmayacağım diyenleri hapisten çıkaralım. Fetullah’ın yerine başkasını atasınlar affedelim” tarzı söylemler başladı bile.

Bu da beni birkaç yıl önce yazdığım bir fıkraya götürdü.

Sürekli okurlar belki hatırlar ama ben yine de yeni okurlar için hatırlatayım.

“Hacı amca ile hanımı hacca gitmişler. Sıra şeytan taşlamaya geldiğinde herkes yerden aldığı minik minik taşları şeytana fırlatırken hacı amcanın hanımı her biri yumruk büyüklüğünde taşları alıp alıp büyük bir hınçla şeytana atıyormuş.

Sonunda hacı amca karısını kolundan tutmuş ve “Ne yapıyorsun hanım” diye sormuş.

Kadın büyük bir öfke ile “Allah'a isyan eden o pis şeytana layık olduğu gibi kocaman taşlar atıyorum” demiş.

Hacı amca tebessüm etmiş ve kadının kulağına eğilmiş:

“Bak hanım” demiş, “İsyan etmeden önce Allah’ın en sevgili meleğiydi o şeytan. Bu işler belli olmaz. Yarın öbür gün tövbe eder barışırlar ama şeytan senin attığın taşları unutmaz.”

Muhafazakar camiayı biraz bildiğim için söylemiştim bunu.

Haklı çıkmanın dayanılmaz utancını yaşıyorum şimdi.

Utanması olmayanlar yerine.