İyiliğin erken ölümü! Rasim Öztekin'i kaybettik...

Rasim Öztekin’i kaybettik.

Sizin için çok önemli bir sanatçı idi Rasim.

Benim ise Galatasaray Lisesi’nden sınıf arkadaşım, bir dönem sıra arkadaşım.

İki berbat talebe idik Mektebi Sultani’de.

Bir yıl boyunca dönemin en felaket çocuklarının “Belki adam olurlar” deneyi yapmak için en iyi talebeleri ile bir araya getirildiği sınıfta yana yana idik.

Rasim bizden bir üst sınıfta idi ve çakmış, bize gelmişti.

Tombik cüssesine rağmen süper bir sporcu idi.

Müthiş bir basketbol oyuncusu idi.

Her sporu çok iyi kıvırırdı.

Tiyatro sevdasına o sıralarda kapıldı.

Yönünü oraya çevirdi ve Ferhan Şensoy abimizin ekibine katıldı.

Tiyatroculuğunu falan değerlendirmek bana düşmez, aşar beni.

Ama şunu söylemem lazım.

Rasim hayatımda tanıdığım en iyi insandı ya da tanıdığım en iyi üç beş insandan biri idi.

Daha iyi kalpli, daha pozitif, daha sevecen, daha dost canlısı biri olunamaz.

Limitteydi.

Dahası olmayacak bir yerde idi.

İyi insanların da başarılı olabileceklerinin, insanların kimsenin üzerine basmadan yükselebileceklerinin ve zirveye ulaşabileceklerinin kanıtı idi.

Genç sayılabilecek bir yaşta “büyük usta” oldu.

Geçen yaz İsmail Dümbüllü’nün kavuğunu Şevket Çoruh’a devredecekti.

Aradı.

“Oğlum kesin geliyorsun” dedi.

“Kafayı mı yedin corona var. Kalabalığa girme zaten risk grubundasın” dedim.

Coronaya bir küfür savurdu.

Son günlerdeki en büyük derdi maçların seyircisiz oynanması nedeni ile Galatasaray tribünlerindeki yerini alamamasıydı.

Dünden beri durup durup ağlıyorum.

Bugünün dünyasında bugünün Türkiye’sinde en çok ihtiyaç duyduğumuz şeydi Rasim.

İyiydi.

O yüzden mi erken öldü acaba.

Rasim Öztekin (soldan üçüncü) okul yıllarında. Genç Rasim Öztekin. Galatasaray tribününde.