Otobüs - hayat
Belediye otobüsü, hayatının ta kendisidir. Yayla lezzet testi gibidir. Lezzetli olan her şeyi orada hatırlar, hayallerini orada kurarsın. Çünkü harcayabileceğin en boş vakitlerin orada karşına çıkar. Yapabileceğin tek şeydir zaten o zamanı harcamak. Kitabını orada okur, müziğini orada dinlersin. 15 dakikada bir gazete bitirirsin.
Otobüs senin hayatındır. Bir kez adım attıktan sonra, kendin durdurmadığın sürece, birileri hayatına girmek istemedikçe ya da birileri hayatından çıkmak istemedikçe durmaz hayatın. Duraklarda, aktarmalarda durur hayat. Dakikaların ömür gibi geldiği anlardır hayat.
Otobüs evin gibidir. Akşam döndüğünde seni bekliyor olduğunu bilirsin belediye otobüsünün. Konu, komşu, bakkal, çakala takılır er ya da geç ulaşırsın ya evine, o da öyledir. Geç kalır ama gelir seni alır. Kapı açılır, hikayene baştan başlarsın. Hikayenin çoğunu onda yazar, yaşar, sergiler, saklarsın.
MAZOT KOKUSU
Belediye Otobüsü, anılarındır. Babaannem ve kuşağı ‘‘Otobos’’ derdi. Gülerdik. Oysa İngilizce kökenli idi deyim. Sözlükte ‘‘Otobus’’ olarak geçtiğini ayıkma yaşlarımızda kendimize gülmeye başladık babaannem hayatın son durağında indikten sonra. ‘‘Boynuzlusu’’ da vardı çocukluğumuzda. İZBAN’ların asfaltta gideni bugün. Macar bozması mazotlular geldi sonra. Mazot kokusunun ter kokusunu bastırdığı yolculuklar yaşandı yıllarca. Konfor ‘‘Otobos’’ ile ‘‘Bonuzlu’’ zamanında kalmıştı o yıllarda da. Hayat tahtravalli gibidir ya; bir yukarıda, bir aşağıda olursun ya, öyle dibe vurmuştu otobüs yolculuğu o yıllarda.
SABIR SINAVI
Arada yeniden dönersin ya hayata, belediye otobüsü de öyle. Uzun bir aradan sonra yeniden konfor ile yer aldı hayatımızda. Hem de engellisi, yaşlısı için olanlarıyla. Uzatmayalım, hayatta hiçbir şey dört dörtlük olmuyor ya, otobüs yaşamı küçük gibi görünen büyük sıkıntılara gebe yine şu sıra. Sabır sınavı ve bacak kası yapmak için ideal ortama dönmek üzere artan nüfusa göre otobüs göz ardı olunca. Yetmiyor ilçe hatlarında normal otobüs. Genci-sağlamı geçtik, yaşlı-engelli bile ayakta. Körüklü gerekiyor buralara. Belediye Otobüsü, Türk Dil Kurumu tarafından ‘‘Çok oturgaçlı götürgeç’’ şeklinde tanımlanmıştı bir ara. Tekerlekli tımarhaneye dönmeden yine çok oturgaçlı götügeç’e konsantre olunmalı bence. Yoksa her şeye rağmen dibe vuracak gibi yine!
