'Islık sesinden bombanın yerini tahmin edebiliyoruz'

BUGÜN 24 Kasım Öğretmenler Günü. Protesto da var, kutlama da. Ancak bazı öğretmenler var ki onlar bu günü "sınırda, bomba ve kurşun sesleri" altında geçirecek. Tıpkı Şanlıurfa'nın Ceylanpınar ve Akçakale ilçelerindeki öğretmenler gibi. Onlar son 1.5 aydır Suriye'nin Türkiye sınırındaki Resulayn İlçesi'nde çatışan muhalifler ile PYD güçlerinin silahlarından çıkan kurşunlara 3 öğrencilerini kurban verdi, önceki gün de bir öğrencileriyle birlikte okul bahçesine çıkan meslektaşları Yunus Tosun yaralandı. Şimdi "Ne zaman kurşun ya da bomba bize de denk gelecek" endişesi yaşıyorlar.

BOMBA SESİ UZMANLARI

İki günü bu öğretmenlerle geçirdim. Aralarında henüz 3 aylık öğretmen de var, tecrübelisi 20 yıllık çalışan da. Korktuklarını ve tedirginlik içinde olduklarını söyleseler de asıl endişeleri öğrencileri. "Yoldan geçen otomobil seslerinden bile etkilenen, ağlamaya başlayan, tek başına tuvalete gidemeyen çocuklar var. Onları daha fazla tedirgin etmemek için kendi korkularımızı saklıyoruz. Korktuğumuzu görürlerse, daha çok korkarlar. Aileler çocukları bize emanet etti" diyorlar. Mesleklerinde olduğu gibi bomba sesinde de uzmanlaşmışlar: "Bomba atıldıktan sonra bir ıslık sesi geliyor. O ıslığın şiddetine bakarak, yakınımıza düşüp düşmeyeceğini artık tahmin eder hale geldik" diye konuşuyorlar.

İşte Ceylanpınar ve Akçakale'nin vefakar öğretmenleri ve yaşadıkları:

ÇOCUKLAR BİZE EMANET, KORUYACAĞIZ

Şanlıurfa'ya 150 kilometre uzaklıkta 27 okulda 23 bin 500 öğrencinin öğrenim gördüğü Ceylanpınar'da 1190 öğretmen görevli. 8 Kasım'dan bu yana ilçede eğitim Suriye tarafından gelen bomba ve mermiler yüzünden bölünüyor. 19 Kasım'da okullar açıldı ama geçtiğimiz çarşamba günü yine bombaların düşmesiyle tatil oldu. Ceylanpınar İlçe Milli Eğitim Müdürü Mehmet Emin Dağlı, öğretmenlerin de öğrencilerin de can güvenliğini sağlamak için okulları tatil ettiklerini ancak çatışmalar durduktan sonra telafi eğitimine başlayacaklarını söylüyor. Öğrencilerin de öğretmenlerin de ortamdan olumsuz etkilendiğini ve çocuklar için rehber öğretmenlerin program hazırladıklarını anlatıyor.

SINIRA 50 METRE UZAKLIKTA GÖREV

İlk olarak sınara 50 metre uzaklıktaki Mevlana İlköğretim Okulu'na gidiyoruz. Müdür Mustafa Çaça 27 yıllık eğitimci. Çaça, "21 öğretmen, 500 öğrenci var. Öğrenciler bahçeye düşen mermileri topluyorlar. Çatışmalar başladığında ve jetler uçtuğunda korktuk.Evim sınıra 5 metre. Karşıda bomba düşünce evim sallanıyor. Öğretmenleri de öğrencileri de bu ortam olumsuz etkiliyor" diyor.

ARABA SESİNİ FÜZE SANIYORLAR

Mustafa Mustafa Ömer Aydoğan: (beyaz gömlekli) 5 yıllık öğretmenim. Korkuyoruz elbette ama çocuklar çok korkuyor. Psikolojileri bozuldu, ağlıyorlar, seslere aşırı duyarlılar. Araba geçse bile 'füze geliyor' diyorlar. Aileler de tedirgin. Korumamız için bize emanet ediyorlar.

YATAKLARIMIZDAN FIRLADIK

Merve Diveli: (beyaz t-shirt) 24 yaşındayım, 2 yıllık öğretmenim, Ceylanpınar ilk görev yerim. Çocukların da bizim de psikolojimiz bozuldu. Ama korkularımızı, kaygılarımızı bastırıyoruz, çünkü öğrenciler daha fazla korkar. Yataklarımızdan fırlıyoruz.

ÇOCUKLAR ÇOK KORKUYOR

Fatma Genç: (Karışık elbisesi var.) 3 yıllık öğretmenim. Ceylanpınarlıyım, yani çatışmalardan kaçacak yerim yok. Jetler uçtuğunda, bombalar düştüğünde evin duvarları sarsıldı, camlar kırıldı.

KIZIM OKULA GİTMEK İSTEMİYOR

Ramazan Genç (Lacivert ceketli) 6 yıllık öğretmenim. Evim 3. katta. Oğlum Emir 1.5 yaşında. En ufak seste ağlıyor. Öğrencilerimiz olumsuz etkileniyor. Birinci sınıfa giden kızım Esma evden çıkmak, okula gitmek istemiyor. 'Silahlar, bombalar sussun sonra okula gideriz' diyor.

BU SAVAŞ BİZİ ETKİLİYOR

Ayşegül Keskin. Beden eğitimi öğretmeniyim. 3 ay önce atandım. Biz de çok etkilendik ama asıl çocuklar kötü. Sürekli savaştan bahsediyorlar. Teneffüse çıkmaktan tedirgin oluyorlar. Geceleri silah sesleri geliyor. Bilmediğimiz bir savaş bizi etkiliyor. Başka ülkede yaşanan sıkıntıyı biz de yaşıyoruz.

BURAYA GELENE KADAR SİLAH SESİ DUYMAMIŞTIK

Bu kez yine Ceylanpınar'da İMKB İlköğretim Okulu öğretmenlerini ziyaret ediyoruz. Müdür Abdülgani Akın 17 yıllık eğitimci. Akın, "Yanı başımızda insanlar birbirini öldürüyor. Bunu bilmek hepimizin moralini bozuyor. Ama öğrencilerimizin morali, psikolojisi bizden de bozuk. Evinde tek başına tuvalete gidemeyen çocuklar var" diyor

HİÇ SİLAH SESİ DUYMAMIŞTIM

Müge Akbulut: (Mavi çizgili gömlekli) Şubat'ta atandım. Sınıf öğretmeniyim. Bursa'dan geldim. Hiç silah sesi duymamış, mermi görmemiştim. Hepimizi olumsuz etkiliyor. Ama öğrencilerimiz daha kötü durumda.

KAPI SESİNDEN KORKUYORLAR

Ayşegül Çam: 3 ay önce atandım. Anaokulu öğretmeniyim. Korkuyorum elbette hayatımda hiç silah sesi duyadım, burada etrafımızda mermiler, bombalar uçuşuyor. Benim korkumdan daha önemli olan çocukların korkuları. Bütün seslerden korkuyorlar. Yüksek ses duyunca ağlıyorlar. Kapı sesinden bile korkan çocuklar var. Tuvalete tek başlarına gidemiyorlar. Hep yanlarında olmamızı istiyorlar. Bu çocukların psikolojik desteğe ihtiyacı var.

EN ÇOK ÖĞRENCİLERİMİZ İÇİN KORKTUK

Şanlıurfa'ya 52 kilometre uzaklıktaki Akçakale'de 101 okulda, 30 bin 600 öğrenci, 1034 öğretmen görev yapıyor. Suriye sınırındaki ilçeye geçen ay bombalar, havan topları düşüyordu. Bu patlamalarda yaşamını yitiren 5 kişiden 3'ü öğrenciydi. Okullar 19 Eylül'den başlayarak, kısmı tatil edildi. Kimi okulda 14 işgünü tatil oldu.10 Ekim'de eğitim başladı. Ancak sınıra 50 metre uzaklıktaki iki okul öğretmen ve öğrencilerin can güvenliği nedeniyle açılmadı. Yapılamayan dersler için cumartesi günleri telafi eğitimi var. İlçe Ceylanpınar'a göre sakin. Ancak "Tekrar silahlar ne zaman başlayacak?" tedirginliği yaşanıyor, çocuklar ise sürekli savaş hakkında konuşuyor. Bu kez Akçakale'de görev yapan öğretmenleri dinliyorum.

GÜVENDE HİSSEDİLMİYOR

Emine Esin (yeşil hırka) Atanalı bir yıl olmadı. Kendinizi güvende hissetmiyorsunuz. Ama asıl sorun çocuklar. Defresifler. Şu anda çatışmalar bizim bölgede değil ama ne zaman yeniden bombalar patlayacak diye düşünüyorsunuz.

MAYTAP PATLAYINCA AĞLIYOR

Fatma Könibeyci: 8 yıllık öğretmenim. Savaş başladığında hepimiz okuldaydık. Gerilim ve korku vardı. En çok da öğrencilerimiz için korktuk. Üstelik benim evde 2 yaşında kızım vardı. Patlamalarda yanımda değildi ve onun için de çok korktum. Daha önce de silah ve bomba sesleri geliyordu. Ama asıl tehlikeyi bomba ve kurşunlar bizim üzerimize düşünce de gördüm. Korku çocuklarda sürüyor. Kızım sesten korkuyor, sokakta maytap patlayınca ağlıyor.

EVİMİN DUVARI YIKILDI

Ebru Kırıt: (şallı) 1.5 yıllık öğretmenim. Bomba benim evimin yanına düştü ve duvarımı yıktı. Okulda olmam şanstı, evde olsaydım ne olurdu bilmiyorum. Televizyonda gördüğümüz sahneleri yaşadık.

BOMBA SESİNDE UZMANLAŞTIK

Ayşegül Aybek (Beyaz tshirtli): Şubat atamasında Kocaeli'nden geldim. Bomba seslerini ayırt etmekte hepimiz uzmanlaştık. Bomba atıldıktan sonra ıslık sesi çıkıyor. Bu ıslıktan yakınımıza düşüp düşmeyeceğini anlamaya başladık. O sesi duyunca evdeysen en güvenli köşeye gidiyorsun. Bir süre her gün Urfa'ya gidip geldim, öğretmen evinde kaldım ama kolay olmuyor. Çocuklar da biz de en ufak seste tedirgin oluyoruz ve tepki veriyoruz. Ama öğrenciler korkmasın diye kendi tepkimizi saklamaya çalışıyoruz.

EVLERİN CEPHESİNİ SEÇİYORUZ

Fatih Mutlu: Bombalar patladığında hepimiz Urfa'ya gidiyorduk. Çok şiddetli patlamalar oluyordu. Kendimizce evin cephesine göre güvenli alan oluşturmaya çalışıyoruz. Benim ev kuzeye sınıra baktığı için o günlerde evi güneye bakan ve biraz daha sınıra uzak olan arkadaşların evine gittik.

TEDİRGİNLİĞİMİZ SÜRÜYOR

Hakan Murat Gülgen: 3 yıllık öğretmenim. Hepimiz olumsuz etkileniyoruz. Kurşun ve bomba seslerinden durulmuyordu. Kendimizi güvende hissetmiyorduk, halen aynı tedirginliği yaşıyoruz.