Ege TV

LCD TV yoktu ama EGE TV vardı. Zehir gibi çay, zehir gibi muhabirler, geceleyin kedilerin üzerine araba süren çılgın şoförler, depresif kurgucular, underground kameramanlar ve hafif çatlak teknikçiler, ilginçtir bir işhanının 1.5 katına sıkışmıştı.

Televizyon kanalları, kanalizasyona dönüşmemiş; Araplar, "Ananı Türk televizyonunda görmüşler" lafını henüz etmemişti.

Patronlar işe meraklı, yöneticiler hevesli, çalışanlar daha umutlu idi.

Ben, bugün satışı gündemde olan o televizyonun polis muhabiri idim.

Selam verseniz haber değildir diye almazken, bir teklif aldım.

Şoförler dahil hemen her şeyin aynı olduğu bir başka TV'ye geçtim.

1.5 yıl kadar sonra televizyon binasına girerken de İbrahim Tatlıses'le karşılaştım.

Sabah yine gördüm onu, öğle vakti tekrar.

Haberi televoleler verdi: "İbo İzmir'de TV aldı."

Tatlıses, derhal mini bir toplantı yapıp tatlı tatlı konuştu iş ciddiye binince.

Reklam Müdürü'ne, "Kardeşim, çıkar o karo reklamını. Ne kadarsa parası ben cebimden vereceğim" diye çıkıştı.

Radyo Sorumlusu'na "Senin elinde hiç o.... yok mu? Yani dili o.....

olacak. Kendi değil" diye takıldı.

İlk değişim de akşamları canlı yayınlanan tartışma programının, şarkılı türkülü Sıra Gecesi'ne dönüşmesiyle oldu.

Halkla İlişkiler Müdürü'nün masasında bir anda Tatlıses'in gelmiş geçmiş tüm diskografisi belirdi.

Ortalığı kesif bir lahmacun kokusu kapladı.

Gözlerinden yaşlar aka aka, "Daha önce hiç yemedim. Çok güzelmiş" diye acılı çiğ köfteye yumulan reklam müdürü, yaşanan kültür devrimini tamamladı.

İzmir, büyük emeklerle yaratılan bu değere sahip çıkamadı.

Şimdi Ege TV'nin satışı gündemde.

Tv'nin sahibi Cem Bakioğlu, "Ben Don Kişot muyum? Yoruldum artık. Ege, medyasına sahip çıkmıyor. Televizyonu kendi çıkarlarım için kullanmadım. Bundan sonra kimin alıp nasıl kullanacağı beni ilgilendirmez" diyor.