Bir ilericilik sembolü olarak 'çamaşır ipi'
AMERİKA'da küçük ölçekli bir "sembol" tartışması yaşanıyor. Çamaşırların doğal yoldan kurutulması gerektiğini düşünen ev kadınlarının kullandığı çamaşır ipi; sınıfsal kaygı ve kapitalist bagajlarla düşünen kişi ve dernekler ile çevreci ve özgürlükçü iyi mahalle sakinlerinin arasında gerilime neden oldu ve hızla sembole dönüştü.
Ev sahibi ve mahalle dernekleri ile em-lakçılar, "Bahçelerinde çamaşırların kurutulduğu bir mahalle, oradan satın almak için ev bakmaya gelen birini olumsuz etkiler; bu semtin kurutma makinesi bile alamayacak olanların oturduğu semt olduğunu düşünür ve giderek emlak fiyatları düşer" diyorlar.
Çamaşır ipi savunucuları ise "eğer her üç Amerikalı'dan biri, yılın beş ayı boyunca çamaşırlarını ipte kurutursa, 2020'ye kadar 2.2 milyon ton karbon tasarrufu yapılabileceğini" söylüyorlar. Daha da ileri giderek, "Enerji tasarrufu vatanseverliğin gereğidir, Beyaz Saray'da da çamaşır ipi asılmalı" diyorlar. (h ttp //www. bbc.co.uk/turkce/haber-ler/2010/10/101008_clothes_line.shtml)
Karşıtlar, ipe asılmış çamaşırların mahalleyi kötü gösterdiğini, "tutumluluğun" İkinci Dünya Savaşı'nın öncesine kalmış olmayı ima ettiğini düşünmekte ve ipe asılmış çamaşırları "gericiliğin" "sembolü" olarak kodlamakta ısrar ediyor.
Bu mücadele küresel ısınma, çevre kirliliği, enerji israfı gibi konularda önlem ve tedbir almanın neden zor olduğunu gösteren bir turnusol kâğıdı aynı zamanda. Çünkü dünyanın geleceğini önemsemek "Torunumuza güzel bir dünya bırakmalıyız" gibi cümleler kurmakla olmuyor; gündelik hayattaki önceliklerini yeniden belirlemekle oluyor. Kır evine şehir lüksü getirmenin ne pahasına olduğunu sorgulamakla. Kış günü yaz meyvesi yiyebilmenin bedelinin kimin başına patladığını dert etmekle... "Zor olacak ama çamaşırlarımı kendim asarak enerji tasarrufuna katkıda bulunabilirim" diyebilmekle.
Ancak zorluklar insanın kendisi konfor arzusunu yenmesiyle de sınırlı değil. Bu sorgulamalar sonucunda bazı kararlar vermişseniz, "öncelikleri" sizinki gibi "insani" olmayan, ticari olan dernek, kurum, kuruluş ve zihniyetlerin menfaat çarkıyla mücadeleye geliyor sıra.
Çamaşır ipi olayında da olduğu gibi, arkaik denilebilecek bir "ilerleme" tarifinin ipine tutunmuş açgözlü konformist ve hedonistleri ikna etmek zorunda kalacaksınız. Enerji tüketiminin devletlerarası enerji krizlerine, savaşlara, çevre sorunlarına, iklim değişikliklerine neden olduğunu görmezden gelmekte ısrar edecekler, size sistemin önkabul-lerini ve yasaları hatırlatacaklar. Mahalle Dernekleri Enstitüsü Başkanı Frank Rath-bun'un, özel mülkiyetin geçiş üstünlüğünü, yasaların "emlak fiyatlarının korunması"ndan yana olduğunu ve çamaşır ipi savunucularının mahallenin görünümünü/fiyatını düşürecek çabalarının çok da fazla şansı olmadığını münasip bir dille hatırlatması gibi. Fakat bu argüman hakkaniyet miadını doldurdu.
'YENİ GERİCİLER'-'YENİ İLERİCİLER'
Çünkü derebeylerine, kiliseye ya da devlete karşı özel mülkiyeti savunmanın özgürlük mücadelesi olarak görüldüğü ve moral üstünlük temin ettiği çağlar artık geride kaldı.
Bundan böyle "yeni gericiler" "Özel mülkiyet, emlak fiyatları" diyerek dünyanın aşındırılmasını tolere edilebilir bir bedel gibi göstermeye çalışanlardır. "Yeni ilericiler" ise şehirlerindeki doğal yaşamı korumak, gezegenin geleceğiyle ilgili olumlu tedbirler almak adına "fakir" gibi görünmeyi/yaşamayı göze alanlar...
"Yeni gericiler"in ve onların sisteminin işi bu kez zor. Komünistleri ve alt sınıfı püskürtmek kolaydı. Ama aralarında milliyetçi, liberal, entelektüel, ev kadınları ve dindarların olduğu "çevreci"lerden oluşan ort-üst sınıf ittifakını püskürtmeye çalışmak zor olacak.
Yoksulları ve onlar adına ortaya çıkanları "sermaye düşmanı", "zengin düşmanı" olarak kodlamak kolaydı. Ama kendisinin "iklim düşmanı, doğa düşmanı, savurganlığını ikame edebilecek enerji için işgalden ve savaştan çekinmeyen barış düşmanı" durumuna düşmekle baş etmek zor olacak.