Gaipten gelen sesler

Başrolünde Dr. Dolittle’ın oynadığı bir kara komedi sanki… “Sesler”, Ryan Reynolds’ın duyduğu hayvan ve ceset seslerinden gerçeküstücü bir destek alıyor. Ama türüne bağlı kalırken de iş hayatını, sanayileşmeyi taşlamaya çabalıyor. Satrapi için “Persepolis” ve “Azrail’i Beklerken” gibi estetiğiyle çığır açacak bir film değil, ama arkasındaki fikirle ve oyuncularıyla eğlendiriyor. Bizde vizyon ve festival görmeyen filmin DVD’si çıktı.

Animasyon başyapıtı “Persepolis” (2007) ile dikkat çeken Marjane Satrapi-Vincent Paronnaud ikilisi, hiç de ‘İran’dan alışık olduğumuz işlere imza atmadılar. Aksine “Azrail’i Beklerken”de (“Poulet Aux Prunes”, 2011) ‘Acem masalları’ katkılı bir başka plastik dünya vardı. İlkinde Alman dışavurumculuğu, ikincisinde Sergei Parajanov etkisi derken vizyon sahibi ikilinin yolları ayrıldı.

KARA KOMEDİNİN ETRAFINI NASIL ÖRÜYOR?

Satrapi, 2012’de tek başına, iz bırakamayan bir film çekti. 2014’te ise “Sesler”de (“The Voices”) 11 milyon dolarlık, belki de en yüksek bütçeli, ve ilk İngilizce eserine imza atıyor. Ryan Reynolds’ın başrol performansı, Michael J. Perry’nin senaryosuyla, hayvanlarla konuşabilen bir adamın ‘kara komedi’ye yatkın öyküsü var mercekte.

Film, baştan sona yürüyen bir estetik yenilikten ziyade eğlendirmek ve Hollywood’a uygun durmak hedefiyle yola çıkıyor. Karakterin bir küvet fabrikasında çalışırken eve gidip kedisiyle, köpeğiyle konuşabilmesi, sonra iş arkadaşını bir kazada öldürmesi derken birbirinden acayip olaylar birbirini izliyor. Rahatlıkla Balkan kara komedisine/taşlamasına çekilebilecek bir damar var.

FİKİR VE EĞLENCE, ÜSLUBUN ÖNÜNE GEÇİYOR

Aslında Jerry ve kadınları halini alıyor her şey. Özellikle Arterton ve Kendrick gayet başarılı. Sinemaskop formatında Satrapi, biçimci/plastik dünyasını yansıtıyor. Evin içinde, işte ve kapanış jeneriğinde gördüğümüz üç adet müzikal sahne var. Ancak yönetmen, hayali dünya ile gerçeklik algısını yerle bir ederken ‘müzikal koreografisi’ yapma çılgınlığını gösterememiş.

Aksine ilk sinema uyarlamasını 1967’de gördüğümüz “Doctor Dolittle” gibi başlayan hikayesinin Coenesk bir kara komediye, gerçeküstücü öğelerden de beslenerek kayışı, ilginç ama kalıcı değil. Çıkış noktası özgün. Hayvanlarla konuşmanın Hollywood’da gördüğümüz aileyi kutsayan çocuksu tarafı kestirilip atılmış. Bunun üzerine kan eklemesi yapılırken, müzikal bölümlerin üslup yaratması engelleniyor.

Satrapi, işin neşesini çıkarmıyor. Aksine Lionsgate’e uygun gerçeküstücü bir kara komedinin kurallarını koymak istemiş. 2012 tarihli filmi “The Gang of Jotas”da (“Le Bande des Jotas”) Paronnaud’suz bir şeyler eksikti. Siz deyin neşe, biz diyelim estetik, ama olmayan bir şeyler vardı. “Sesler” de aynı yere çıkıyor. Belki de “Benim Şeytan Karım” (“Home Sweet Hell”, 2015) gibi net bir kara komedi başarısı değil.

FİLMİN NOTU: 5.5

Künye:

Sesler (The Voices)

Yönetmen: Marjane Satrapi

Oyuncular: Ryan Reynolds, Gemma Arterton, Anna Kendrick, Jackie Weaver

Süre: 99 dk.

Yapım Yılı: 2014

KEREM AKÇA’NIN YENİ ÇIKAN DVD’LERDEN ÖNERİLERİ

1-Predestination

2-Carol

3-Polis Arabası (Cop Car)

4-Aşk ve Merhamet (Love & Mercy)

5-Mad Max: Fury Road

6-The Lobster

7-Kağıttan Kentler (Paper Towns)

8-Düşlerin Terzisi (The Dressmaker)

9-Joy

10-Şah Mat (Pawn Sacrifice)

11-Mr. Holmes ve Müthiş Sırrı (Mr. Holmes)

12-Ah Gençlik (While We’re Young)

13-Solace

14-45 Yıl (45 Years)

15-Ölümsüz Aşk (The Age of Adaline)