Hatalar mükemmeldir

Bil ki, hataların yüzünden sevdim seni. Seni mükemmellikten alıkoyan, bir başkasına benzeme diye, bilinçsizce yaptıkların için sevdim. Öyle bir farklılıkla yapıyordun ki hatalarını, ben de onları sevmeden edemedim. Yeri geldi çok kızdım, bazen de ağladım. Fakat seni neden sevdiğimi düşündüğümde, hatalarından başka bir şey bulamadım. Tam işini en iyi bilir gibi görünürken, tam muhteşem bir şeye dönüşmek üzere olduğun anda yaptığın haylazlıkları sevdim. Elindeki fincanı nasıl tuttuğunla değil, onu nasıl kırdığınla ilgilendim. İpe sapa gelmez şeyler söylediğinde beni deli etmeni sevdim. Hoşlanmadığım bir şey yaptığında, küçük bir çocuk gibi onu benden saklamanı sevdim. Beni sinirlendireceğini bile bile, kendi doğrularının arkasından gitmeni sevdim. Ve bunlar için sana hep kızdım. Sen de bir gün seni sevdiğim sebeplerden ötürü terk edip gideceğimden korktun. Sana yalan söyledim. Gerçeği kabullenişim zor oldu. Nasıl itiraf edebilir ki insan bunu kendine? En sinir olduğu özelliklerinden dolayı bir insanı bu kadar sevmeyi nasıl başarırsın? Hataları severiz çünkü. Bir insanı bir diğerinden farklı kılan, meziyetlerinden çok hatalarıdır. Hatayı yapış şeklin ve hangi konuda hata yaptığın ele verir seni. Karakterini de bu hatalar oluşturur. Bu yüzden seversin karşındakini. O mahcup suratı için, seni kırmamak için debelendiği için, hata yapmaktan ölesiye korkup da her seferinde yeniden hata yaptığı için. Ve işin en görkemli kısmı da, bütün bunları ne kendimize ne de birbirimize asla söyleyemediğimiz için.

GÖRÜNMEZ KAZALARI SEVİYORUM

Dilediği özürler kadar kızıp, dilediği özür kadar seversin karşındakini. “Elimden gelenin en iyisini yaptım, yine de olmadı” gibi bir cümleyi kabul etmiyorum ben. Hatalarını gizleyen insanların, kendilerini aşktan da sevgiden de uzaklaştırdıklarına inanıyorum. Mükemmel olmak adına çabalamanın, gereksiz ve manasız olduğuna inanıyorum. İnsanın hatalarının her şeyden daha görkemli olduğunu düşünüyorum. Bizi insan yapan, sevimli gösteren, affedilmeyi gerektiren, yeri geldiğinde aciz hale düşüren fakat bütün bunları bizim içimizde büyük bir sevgiye dönüştürenin yine o hatalar olduğuna inanıyorum. Kafamda sevdiğim adamı canlandırdığımda onun güçlü kolları, güzel suratı, karizmatik duruşu gelmiyor aklıma. Bunları da düşünüyorum elbet. Beni asıl kalbimden vuran, kahvaltı masasında çay fincanını kırmış olması, çikolata yerken ağzına yüzüne bulaştırmış olması, yolda yürürken bana baktığı için önüne bakmadan yere kapaklanması, beni sürekli olarak kızdırması, “Bir daha yapmayacağım” dediğinde suratında beliren o hınzır ifade, yalan söylediğinde daha fazla dayanamayıp kendini ele vermesi, protest tavırlar takınıp yeri göğü inletmesi. Ufak hataları, görünmez kazaları...

İNSANA ŞEKLİNİ HATALARI VERİR

Kimse mükemmel insanı sevmez fakat herkes onun hayalini kurar. Mükemmellik sıkıcıdır, olağandır, durağandır. Hiçbir şey hayalde kurduğun gibi olmaz. O yüzden mükemmeli arama. Mükemmel olan plastik cerrahlarından elinden çıkma burunlara benzer. Hepsi aynıdır. Karakteristik bir özelliği olmadığından suni durur. Hatası olmayan her şey sunidir, yapaydır. Çekici olan her şey ise sadece sana has olan hatalarındır. Bir insana şeklini veren hatalarıdır. Bu yüzden siz kendinize en uygun hatayı bulun. Bırakın mükemmellik peşinde koşmayı, herkesçe uygun olanı aramayı... En güzel şekilde hata yapanı bulun. Hataları için insanları eleştirmeden önce, onları gerçekten ne için sevdiğinizin farkına varın. Ben sevdiğimi sevmemin nedenini sonunda anladım. Güzel anılarımın hatalardan oluştuğunu fark ettim. Hiçbiri matematiksel olgulara, toplumsal görülere, bilimsel verilere göre mükemmel değildi belki. Üzerimiz yamuk yumuktu, havanın dünden pek bir farkı yoktu, daha önce gidilmemiş bir yerde değildik. Fakat, birbirimize muhteşem hatalar yapıyorduk. Bu da bizi mükemmel kılıyordu.