KERTENKELE AİLESİ

Ben değil, biz değil, onlardan bahsediyorum bugün size,

onlar ki bütün bir gece kertenkelece konuştular.

Başka dil bilmediklerinden.

*

Belli ki korkmuş, kaçmış,

susmuş onca zaman.

Belki bir kovukta gizlendi, gizlensin.

Nasıl isterse öyle olsun.

Yırtıcıların ağzında kalmış kim bilir kaç defa,

yırtmış karnını içine düştüğü midelerin, kendi de acıkmış,

ne yalan söyleyeyim kimi zaman iştahımı da kabartıyor.

iyi ki doğmuş.

İç dünyanın dış dünyadan daha geniş olduğunu bilmenin ferahlığıyla,

içine ata ata güneşlenmiş koca taşların üzerinde,

içe diyorum.

*

Aşk, bir şişe tekilanın yaptığını yapamaz,

çoğu zaman.

Hayvanlar gibi alkol tüketir insanlar, bazen.

Aşk o cesareti veremeyebilir.

Telefon çalar, gece üç mü?

Üç. Doğru.

Ben derin uykuya geçtiğimde bir kertenkeleye dönüştüğümden,

kulaklarım daha iyi duyar, başka kelimelerle anlatmaya başlarım derdimi.

Ee tabi o da.

Bu birbirimize ait olduğumuzu göstermez elbette.

Ama kertenkele dilinde konuştuğumuza bir kanıttır.

Şimdi, telafuz etsem de sizin anlayamayacağınız bu dilde,

bana onca zaman sonra, sorular sordu.

Bugün bir soruya yanıt vermek ne çok şeydir şu hayatta, bilir misiniz?

Her kertenkele gibi kaçmanın asaletinden filan bahsetti,

dinledim, ben onu hep dinlerim zaten.

Dişiler yumurtaları kayaların altına bırakıyor,

ve ardından derin uyku başlıyor bahara dek.

Erkek ne yapıyor bu arada?

Hiç.

*

Biz ikimiz yaşam zincirinden çıksak,

yani kaybolsak bu dünyadan,

hiçbir şey değişmez,

o yüzden de kertenkeleyiz, kertenkele ailesiyiz.

Hatta biz, birbirimizin yaşam zincirinden çıktığımızda da bir şey değişmez.

Kertenkele olmak, can sıkıntımıza iyi geliyor.

Sadece can sıkıntımıza.

Ama bütün bunları unutmak için kuyruğumu kesmekten fazlasını yapmam lazım bir ara. Bir taşın altında bekleyeyim diyorum, nasılsa biri gelir basar.

Ve ben kalırım altında,

bir fil ya da bir zebra.