Peki, ya mutluluk?

“Sonunda, aklımın düzensizliğini kutsal buldum” diyen (1854-1891) (Arthur) Rimbaudkıvamındayım, kıvamındayız! (Es notu: 1800’lerin ortasından 2000’lerin başlarına, çok manidar oldu, haybin yaşamak talih(s)i(zliği)! Sustum.) O yüzden, girişe pek havalı merhabamı sarkıtamayacağım, direkt gelişme bölümüne yaslıyorum mevzuyu ama öncesinde fona İsveçli şükelaMissLi’den ‘ForeverDrunk’u yerleştiriyorum. Gelelim bugünün kelamına; 2002’de Ve Diğer Şeyler Topluluğu’nu kuran ve 2003’te de GalataPerform’u açarak tiyatro seyircisinin algısında şahsına münhasır metinlerle endam eden Yeşim Özsoy ve GalataPerform Genel Sanat Yönetmen Yardımcısı, oyun yazarı Ahmet Sami Özbudak ile bir araya geldik. Muhabbete düşme sebebimiz de; yeni oyun yazarlarının seyirciyle buluşacağı ‘5. Yeni Metin Yeni Tiyatro Festivali’. 29 Eylül - 3 Ekim arasında gerçekleşecek olan festivalin ayrıntıları ve daha fazlası söyleşimizde…

Yeşim Özsoy:2006’da, Türkiye’deki oyun yazarlarının gelişimini sağlamak ve alan açmak üzerine oluşturulan Yeni Metin Yeni Tiyatro projesinin bir modülü bu festival. Her yıl, yazan veya yazmak isteyenlere çağrıda bulunuyoruz. Başladığımızda daha serbest ve daha dağınık bir şekilde yapıyorduk fakat zamanla kendi içinde bir disiplin oluştu, festivalle de bunu pekiştirdik. Atölyeler kapsamında, yurt dışından çok farklı dilde yazarlar getiriyoruz, bu da yerli yazar ve adaylara iyi bir deneyimleme hali yaratıyor. Bir dönem atölyeleri bütçe oluşturabildiğimiz için ücretsiz yapabiliyorduk, artık ne yazık ki yapamıyoruz. Bu yüzden de ücretlendirmek zorunda kaldık.

Y. Özsoy:2012’den itibaren bütçeler kısıldı. Bu alanda bulabildiğimiz belediye ve Kültür Bakanlığı giderek desteklerini çekmeye başladılar ki 2000’lerin başlarında daha umutluyduk ama 2010’dan sonra -2012 de milattır- yokuş aşağı bir bütçe kesilmesi yaşadık. Bunu yaşadığımız sırada da ilk festivalimizi kendi olanaklarımızla yaptık. Olanak dediğim de; artık atölyeleri düzenli bir formata oturtmuş ve sekiz aylık ücretli hale getirmiştik. Her ne kadar yetenek avlamaya, yarım ve tam gibi burslar yapmaya çalışsak da, bir çıkış yolu olarak böyle bir şey bulduk.

Y. Özsoy: Beşincisini yapıyoruz, ‘var mı bütçe’ dersen, yok! Bir tek Fransız Kültür Merkezi’nde yapacağımız oyun okuması var. Bütün bütçeyi oradan çekiyoruz ve geçen yıl atölyeden gelenlerden. Şimdi bu denklem içerisinde ‘ne yapabilirsek’ kafasındayım. Bu yıl madem bütçe yok, biz de şöyle düşündük. Bir süredir kurmaya çalıştığımız ‘bağımsız tiyatrolar birliği’ne dedik ki: ‘Bize destek olun, hepiniz birer tane oyun alın, okumaları kendi mekanınızda yapın.’ Kimse de ‘hayır’ demedi.