Hayyam gibi yarım somunla yaşamak

“Yarım somunun var mı? Bir ufak da evin?

Kimselerin kulu kölesi değil misin?

Kimsenin sırtından geçindiğin de yok ya?

Keyfine bak: En hoş dünyası olan sensin.”

Nişaburlu Ömer Hayyam…

Dünyaya eyvallahı olmayan adam.

Ne kendinden öncekilerin kurallarına, düşüncelerine, ne yaşadığı çağın geleneklerine, tabularına, saltanatına, nizamına…

Hiçbir şeye eyvallahı yok.

Yarım somunla hayatını sürmeye aday çünkü.

Beni büyüleyen kısmı burası olsa gerek...

Kendi başına, kendi gibi, kendi düşünceleri, kendi doğrusunun peşinde...

Ve kimseye, dünyaya ait hiçbir kıymetli şeye boyun eğmedi, bel bükmedi…

Dini de, dünyayı da, evreni de, yaratıcıyı da, hayatı da anladığı gibi yaşadı, inandı, yazdı…

Bir matematikçi, filozof, felsefeci ve astronom olarak, sanırım ondan daha iyi anlayan da olmazdı yaşamı.

Ve Hayyam varlığın kaynağını şöyle tarif eder:

Hayyam ömrünün sonuna doğru tüm öğrendiklerini, bildiklerini, idrak ettiklerini ve yaşadıklarını bir imbikten süzer gibi rubailerine dökmüştür.

Bize bıraktığı bu rubailer; muhteşem zekası olan bir ilim adamının, bilimde yeni ufuklar açan bir dehanın ve uzayı keşfeden sıra dışı bir zihnin ürünü olmakla kalmıyor.

Hayyam hayatı başka bir gözle, başka bir gönülle derinden kavramış bir rinttir(*) aynı zamanda.

Hayatı ıskalama…

Hayyam en çok bunu öğütlüyor sanırım.

Hayatın güzelliğini, mutluluğunu, sevincini kaçırma…

Makam için, para için, güç için, zenginlik için; ne kaygılanmaya değer, ne üzülmeye…

Yaşamın sırrını kavramış bir adamın inci gibi dizilmiş cümleleri, aynı zamanda bir hayat tarzını öğretiyor bize.

Eğilmeden, bükülmeden, geçici dünya malına tapmadan, mutluluğu kaçırmadan, kaygılanmadan ve hayatı ıskalamadan yaşamak...

Ve elbette aşkla yaşamak…

(*) Rint: Dünyadan vazgeçmiş, gönül eri, alçak gönüllü, her şeye hoşgörüyle yaklaşan kişi