Babama "Bir Mansur Yavaş gibi olamadın, kendinden utanmalısın" dedim... Cevabını yazamayacağım kusura bakmayın

Babam Hamit yaşlanmayı 90’da durdurduğu hatta geriye çekmeye başladığından yakında onunla aynı yaşta olacağız. Yaşlarımız gibi fikirlerimiz de denk geliyor.

Benim gördüğüm tek farkımız onun 20 ila 40 yaş arası kadınlar tarafından çok hoşlanılması. Aynı yaş grubu kadınlar bana pislik muamelesi yapıyorlar.

Bunun dışında hayat tarzımız görüşlerimiz aynı baba-oğul olarak.

Prensiplerimiz fazla yok sadece her gün düzenli içki içme prensibine sahibiz.

O pipo ben sigarillo içiyorum. O pipo doldurmalar arası boş kalmasın diye sigarilloya da başladı. Ben de ondan bir pipo istedim balkonda oturabilecek havalar gelince pipoya başlayacağım o zamana kadar evde doldurma boşaltma ve temizleme egzersizleri yapacağım. Babam ağzından pipoyu çıkarmadan aynı zamanda rakı da içebiliyor. Bakalım bunu da becerebilecek miyim; bu konuda bayağı endişeliyim de. Çünkü babam bunu yaparken bazen uyumayı da denediğinden birkaç kez alev de aldı. Acı çekmeyi de 90 yaşında durdurduğundan normal insanı acil servise götürecek bu olayı o sadece üç duble viski içerek atlatabildi.

Mansur Yavaş

Bütün bunlar dışında babamla anlaştığımız bir konu daha var. O da Mansur Yavaş’tan fazla hoşlanmıyoruz. Onu tanımıyoruz, hayatımızda hiç konuşmuşluğumuz yok. Fikirlerini de bilmiyoruz. Fikirlerini öğrenmemeye de kararlıyız.

Sadece adamın dünyada yaşayan her insan tarafından sevilip istenmesine gıcık kapıyoruz.

Hamit ile ben başka insanlar tarafından sevilmemek istiyoruz. Hatta babam onlardan tiksindiğini göstermek için elinden geleni her şeyi yapıyor sürekli olarak. Ben de tiksiniyorum onlardan ama sokağa çıkmayı bıraktığımdan bu duygularımı göstermek imkanından mahrumum maalesef.

O ölmeden önce yani önümüzdeki 40-50 yılda cebinde sürekli taşımakta olduğu sustalıyı mutlaka kullanarak birisini öldürecek. İnşallah bu ben olmam.

Kimse onaylamasın bizi. Babamı kadınlar nedense onaylıyorlar. Bu onun elinde olan bir şey değil. Bir tek annem onaylamıyordu onu.

Mansur Yavaş’ın hayatı bizi fena halde bunaltıyor. Dünyada yaşayan her insan tarafından sevilmek, onaylanmak korkunç bir duygu olmalı. Korku filmi gibi bir hayat bu.

Hiç bir insan tarafından sevilmemenin özel keyif verdiği insanlar olarak Mansur Yavaş için üzülüyoruz. Hayatı cehennem gibi olmalı onun.

Dalai Lama bile Tibet'te herkes tarafından sevilememişti.

Mansur Yavaş’a buradan bir çağrı yapmak istiyorum. Mansur Beycim eğer sevgi ve onayla dolu hayatından sıkılırsan, bir değişiklik istersen babamın her cumartesi gittiği bir kafe var. Onu bul ve iki dakika geçir onunla özlediğin duyguları o sana bolca gösterir. Buna emin ol ve bu kıyağımı da unutma.