Her gün yeniden ölen bir bahar!

Çok değil, tam iki yıl önce. Tam değil, iki yıldan 18 gün kadar da önce.

Dönemin Başbakanı, Şanlıurfa’da, “kanlı tarih”e inat, millete seslenip ufuk açıyordu:

“Ocaklar söndü, yürekler yandı, huzurumuz kaçtı. Maddi olarak da çok ağır bedeller ödedik.

Sonra her şey ne hızlı değişti, farklılaştı; ne kadar hızlı öldürüldü onca insan.

Nisan 2015’te Ağrı’da bir “Bingöl 33 er provası.” Kobani düştü düşecek beklentisi. O arada hendekler. 7 Haziran’da “Kürt siyaseti”nin Türkiyeli olma, örgütü de kırmızıçizgileri de aşarak muhalif parti olarak büyüme ihtimali.

7 Haziran seçiminden hemen sonra işte o Suruç: Işid eliyle katliam, 34 ölü. İki gün sonra o Urfa’da, Ceylanpınar’da evlerinde iki polisin (“PKK tarafından”) katli. ABD’ye Işid’i bombalasın diye üs açıp Işid’e bir, iki bombadan sonra Irak’ta PKK’ya bombardıman. “Yenilenen seçim”in tam öncesi Ankara Garı’nda Işid bombasıyla 100 ölü. Sonra seçimde “terör ve güvenlik”in ön plana çıkışı! “Kime yaradı” tartışması.

Sonra…

Yine “sönen ocaklar, yanan yürekler, sade güvenlik tedbirleri, o yolda canını kaybeden yüzlerce asker, polis, sivil ve “etkisiz hale getirilenler”, tüm Türkiye’nin acı ve korkuyla duygulanışı, sevinç değil keder gözyaşları, annelerin gözyaşları, barış-çözüm-kalıcı bahar umudunun kana gömülüşü, yine nefret, yine acı haber, kapalı kepenkler, şehir varken-şehir artık yokken boşalan kentler, enkaz ilçeler, toplu mezar bodrumlar, Diyarbakır’da muazzam felaket, eski günler, eski Türkiye, kötü şeylerle anılan Suruç’ta tarihe yazılan katliam, kendini-çocuklarını-istikbalini koruyamayan halk, herkesin derin huzursuzluğu!”

Ve işte o Ankara!

Evlerinin yolunda öldürülmüş evlatlar, babalar, anneler… Her gün vurulan, her gün yeniden ölen bir bahar! Yukarıdaki “uzun” umuttan sonra; derin, kanlı bir hayalkırıklığının upuzun cenaze alayı!

İki yıl önce bahar müjdelenmiş…

İki yıl sonra o baharın tabutu çivilenmiş!

Yurtta harp cihanda harp… Umut harap bahar harap!