Hakta adalet yok dayakta olsun bari!

Benim kafam şundan da karışıyor.

Başbakan’ın en büyük meselesi, bu telefon dinlemeleri ve “özel iletişimin kaydedilip yayını”.

Buna tedbir olarak da dinlemeleri ve kayıtları daha da kolaylaştırıyor iktidar.

Tamam, bunu geçtim.

Başbakan kimlerden yakınıyor?

Yargıda ve özellikle poliste “çete”den.

Pekiyi polis kim dövüyor, Tomalıyor, gazlıyor?

Dinleyen, bantlayan, “yutüpleyen”, teşhir eden polisi, savcıyı, hakimi, çeteyi mi?

Yoo!

Polis, dinlemelerle, , “çete”yle, kayıtlarla, bantlarla tamamen alakasız sıradan insanları, gençleri dövüyor, gazlıyor, Tomalıyor.

Yahu dinleyen, izleyen, kaydeden, sızdıran zaten polis…

Polis o zaman öteki polisi dövsün, ona gaz atsın, su sıksın diyeceğim, tabii ki yapmasın ama başka çocukları, insanları neden dövüyor, yerlerde süründürüyor?

Başbakan sürekli faiz lobisinden şikayet ediyor; faizi arttıran kendileri. Ama faiz lobisini de dövmüyorlar.

Hiçbir bankaya tekme tokat girişen polis gördünüz mü; su sıkan bir Toma?

Başbakan “dış mihraklar”dan, özellikle Almanya’dan, ABD’den şikayetçi; ama ayağına kadar gitti, Merkel’i dövmedi korumalar. Obama’yı da dövmezler. Ama vatandaşı dövüyorlar.

Yahu bu çocuklar dış mihrak değil ki.

Darbe diyorsun, çete diyorsun, hainler diyorsun…

Ama sonra onları değil, sokaktaki insanları dövüyorsun.

Zaten meselenin özü şu:

Başbakan, hükümet, iktidar… Başkalarını izlemek, dinlemek, bantlamak işinde uzman birilerini Emniyet’te yüksek mevkilere, özellikle İstihbarat’a elleriyle koymuşlar…

Ne istediler de vermedik, bu.

İstekler içinde mevki, makam kadar, dinleme, izleme, kayıt teknolojisi de var herhalde!

Sonra hepsi bir ötekini de dinlemiş.

Yani bunu yapanlar sağdan say sizin çocuklar, soldan say ötekinin çocukları.

Sayısı, hatta isimleri bile belli.

Ama siz 75 yahut 76 veya 77 milyonun hayatına, özel hayatına, özel iletişimine, haberleşmesine, düşüncesine, sosyal medyasına, internet ufkuna saldırıyorsunuz.

“Tehlikeli çete” dediklerinize tüm yapabildiğiniz oradan oraya tayin…

Sıradan insanlara ise elinizden geleni sallıyorsunuz!

***

Bir şey söyleyeyim:

Sonra sanki Pamuk Prensesim sana söylüyorum, pamuk ellerim sen anla der gibi haber çıkıyor, “İspanya Kralı’nın küçük kızı Prenses Cristina, yolsuzluk soruşturmasında ifade için mahkemeye geldi”.

Yahu burası cumhuriyet; krallık mı? Kral mı var, prens mi, prenses mi?

Sadece bizim kafamız değil, iktidarın kurucu babalarınınki de karışık.

AKP’yi kuran üç önemli isim, Erdoğan, Arınç, Gül; “Cemaat” hakkında aynı şeyi düşünüyorsa, ben yukarıdaki yazıyı da sileyim!

Bir hükümet (ve devlet) düşünün.

Birinci adam “Bunlar çete, dünya bu tehlikeyi görsün, paralel örgüt, Haşhaşi” diyor…

Hükümetteki ikinci adam, öyle dedi, şöyle dedi, ama daha yeni, Bursa’da ne dedi?

Şimdi çocuğum ne anlarsın bundan:

Arınç orada da kalmıyor:

Şimdi gel de “Biz varsak çete var… Çete varsa biz varız” diye tercüme edince yahut “Yarabbi, haramiler hayırlı hizmetler yapıyor. Onlara yardımcı ol” diye Türkkçe meali okunabilecek duadan bir şey anla.

Gel de bir ana fikir çıkart. Gel de bir şeye inan.

Allah şaşırtmasın ama gel de bu dualardan bir yere var:

Şimdi Allah yardımcı olsun mu olmasın mı?

Allah bilir de, siz biliyor musunuz?

Bu yazı bugünkü gazetede yok. Hiç yollanmadı, yarınki gazetede çıkacak.

Gördüğüm lüzum üzerine sabah erkenden yazıp Habertürk internet yayınına ilettim.

***

Bir kişi başbakan olunca “Türkiye Gazetecileri Hak ve Sorumluluk Bildirgesi”ni okumak, bilmek, uymak zorunda değil…

Ancak bir kişi bir medya kuruluşunda öyle ya da böyle “görevli” olunca, en azından duymak zorunda.

En azından, her adımında, her biat-itaat-icraat anında satır satır hangi hak ve özgürlükleri, hangi birikimleri, hangi gazetecilik namusu ölçülerini çiğnediğini bilmek zorunda.

Orada madde madde, “gazeteciliğin özüne yabancı madde olunmaması” yazar.

Yasaklayamaz elbette ama epeyce ayıplar!

***

Anlaşılan şu olmuş:

Birileri birilerinin cebine, içine, ruhuna, her adımına, her lafına böcek yerleştirmiş…

Bir böcek de bu müesseseye o şekilde sızmış.

Nasıl gazetenin, TV’nin şahsiyeti ve haysiyeti işverenlere, çalışanlara emanetse; onca gazetecinin, çalışanın hakkı, emeği, geleceği, umudu, haysiyeti de bu kuruluşlara emanet.

Daha ötesi…

Yüz binlerce, milyonlarca insanın hakkı, mağduriyetinin bilinmesi ve dile gelmesi, onların hayattan beklentisi, bir dayanak imkânı, güçlüler karşısında hor görülmemesi, un ufak olmaması için tutunacak, sarılacak bir dalı, 3 yaşında çocukların yaşam hakkı da gazetecilere, gazetelere, yayıncılara emanet.

Bir başbakan sansür arzulayabilir ama böyle kelime kelime, satır satır, A’dan Z’ye kovalıyorsa…

Zaten zayıf bir muhalefetin sesini, altyazısını bile kısmak, zaten evlatlarını kaybetmiş Uludere köylülerini medyada görünmez, görülmez kılıp “Roboski’nin sesi”ni dahi bastırmak istiyorsa…

İsimsiz, şöhretsiz muhabirlerin, sayfa sekreterlerinin peşine dahi; bir kelimenin, bir başlığın, iç sayfalardaki bir haberin intikamı için düşülüyorsa…

Başbakan’ın Meclis TV’sini susturmakla övünen milletvekili danışmanı bir yandan takma isimle bir “gazete köşesi”ne yerleşmişken; geçimi, hayatı bu meslek olanlar gazetecilik yapamıyor, hatta onun da nezaretinde işinden ediliyorsa…

Ve iktidarın, güçlülerin tüm arzuları, ihtirasları, öfkeleri, kinleri bir yana…

Ekmekler çoktan bozulmuş, emekler çoktan çürütülmüş demektir!

***

Daha önce de yazdım; gazetelerin, gazeteciliğin içine doğdum; onlarla da büyüdüm, saygıyla andığım çok kişiden çok şey öğrendim.

Yapılması gerekenleri de yapılmaması gerekenleri de.

6 yaşımdayken, gazeteci babamın ölmeden hemen önce, Samatya SSK’daki hastane yatağında kargacık burgacık yazıp geçenlerde kaybettiğimiz enişteme emanet ettiği kısa vasiyeti ilkokulda okuduğumda, anladığım şuydu:

Öğrencilikte, yatılı mektepte, gençlikte, üniversitedeyken çalıştığım sendikada, belediyeler birliğindeki günlerim ve sadece bu meslekteki 35 kadar yılım iyi kötü böyle geçti.

Yine öyle geçer.

Gerekirse yine öyle biter.

Yalnız şunu bin kez teslim etmeliyim:

Bunun için, kendi yazılarım için, o yazılarda sesleri duyulabilen herkes için tabii ki müteşekkirim.

Umarım ben de doğru bir şeylerle buradaki onca insanın büyük emeğine biraz katkıda bulunmuşumdur.

Ama yine hak teslim edeyim; çok kademesinde 16 yılımı verip bir gün kovulduğum Milliyet’te de, öteki gazetelerde de tek kelimeme dokunulmamıştı.

Bugüne kadar hiçbir yerde kimseden (bana hitaben) “Şunu yaz, şunu yazma. Bunu çıkar. Bir süre yazılara ara ver” gibi sözlerin kelimesini duymadım; en azından bana asla söylenmedi.

İnanın, bu gazeteden “ayırılanlar” için yazdığım yazılarda, akraba şirketin madenindeki kazada ölen işçiler için yazdığımda da.

28 Şubat’ın en koyu zamanı, beni kovdurmak için bastıran Çevik Bir, gazetede patron odasında onca köşe yazarına, yöneticiye mecburi brifing verdiğinde, karşı odadan kalkıp gitmediğimde, katılmayı reddettiğimde de.

Onlar söylemedi, ben de söyletmedim belki.

Medyada böyle şeylerin sessiz, yalnız, güçsüz kurbanı olan nice isimsiz, bildiğim bilmediğim insan var elbet…

Bana söylense, yapılsa zaten bir saniye durmazdım.

Bir yazımı gazeteden çıkartmak için Milliyet’in makineleri gece saatlerce durdurulup yurtdışındaki patronun kararı beklendiğinde bile, o makineler sonra aynen o yazıyla döndü.

Kimseye hakaret etmemeye, haksızlık, arsızlık ve adilik yapmamaya çok özen gösterdim elbet; ama hep söylediğim gibi derdim şuydu:

Gazetecilik ve insanlık haysiyeti sahibi olanları tenzih ederim ama tapeler üzerinde tepinen öyleleri var ki, Paşa elinden manşet almaktan, Jandarma Genel Komutanı dilinden emir uygulamaktan, telefon hatlarını Jitem’e arz eden patrona yalakalık yapmaktan, bizi kullanın diye yaltaklanmaktan, iktidarlara sansür teminatı vermekten, ihale ve iş takibi yapmaktan, bunlar için tehdit ve şantajda bulunmaktan, iç ve dış talimatlı sansüre, otosansüre boyun eğmekten, manipülasyona alet edevat olmaktan öyle kirliler ki…

Bakmayın salladıklarına; bükülmüş belleri ve çamurlu elleriyle kimseye taş atacak vaziyetleri yok aslında!

Yeter ki siz hepsini, herkesi birden görün, hiçbirini unutmayın ve kökten ikiyüzlü hiç kimse karambolda bir de özgürlük timsali kesilmesin!

Şunu da söylemeliyim:

Birileri “Uludere’yi ne gazeteden ne TV’den gördük Allah’a şükür” diye sevinir ve müjdeli haberi müessesenin sahibine bile değil, kendi “büyüğü”ne iletirken…

Elbet unuttuklarım, bilemediklerim, yetişemediklerim de olmuştur; ama kimse diyemez ki, üç maymun oldun!

***

Beni de Habertürk’e zaten bunları bilerek, söylendiği kadarıyla takdir ederek, bunları yazdığımı ve yazacağımı umarak, tabii ki bunları yazmamı da bekleyerek aldılar.

Bunun gibi yazıları da yazdığım için.

Büyüklerin, efendilerin ağzından yazı yazmayı pek bilemem zaten. Onlar rahatsız olur diye yazmamayı da.

O yüzden yazılarımda, hatta bu yazıda bile hiç sürpriz yok, ama etrafta sürpriz çok.

Şimdi bir kavşağa geldik.

Bana burada yazdıran, dediğim gibi ne yazmışsam tek kelimesine bile bir bakıma sahip çıkmış bir gazete, bir müessese ve yönetim var elbet; ama yazıları görüldüğü gibi tek başıma da yazmamışım. Her birinizin hakkı, cesareti, umudu, acısı, öfkesi de her satırının sahibi.

O yüzden birden fazla karar merciimiz var!

Hiç değilse birimiz doğru kararı verecek!

***

Gazeteler, gazeteci olmayanların gazetecilik tutkusu olmayanların tam hissedemeyeceği kadar önemli hala;, belki henüz ama hala!

İster yüz binlerce satsın, ister üç, beş kapıya atsın.

Evet öyle: Sansür ve hele gönüllü otosansür namussuzluktur.

Halkın hakkı, hakikati, hayatiyetinden; ayrıca kendi haysiyetinden çalmaktır.

Gazetecilik o yüzden, bırak gazeteci olmayanlara, gazetecilere bile terk edilemeyecek kadar önemlidir; hakikate dair tek satır bile gazetecilerin kolayca terk edemeyeceği kadar kıymetlidir.

Lakin yol kavşağı şudur:

Not: Bu yazının tek sorumlusu, her zaman olduğu gibi, ama şimdi özellikle benim. Ne bir editör, ne bir çalışan, ne bir okuyan-okumayan!