'Çocuklarıma yazık olacak'
Mülkiye Kılınç, kendi halinde bir kitap satıcısıyken başına gelenler "Burası Türkiye" dedirtecek cinsten...
HT PAZAR / Pınar ERBAŞ
2011’de müşterilerinden biri temin ettiği kitapları Van’da PKK’lı bir şüpheliye teslim ediyor. Kitaplar Kandil’e götürülürken yakalanınca Kılınç, “örgüte yardım ve yataklıktan” hapis cezası alıyor. 5 aylık ikizleri var; Özgür ve Lorin. Anne ve çocuklara cezaevi yolu görünüyor. Zaman daraldı. İş nasıl bu hale geldi, nasıl düzelecek, çocuklar ne olacak gibi bir sürü soru işareti var. Hikâyeyi, “Kendimi çoktan geçtim, çocuklarıma yazık olacak” diyen Mülkiye Kılınç anlattı...
Hikâyeyi baştan alalım...
Beyoğlu İstiklâl Caddesi’ndeki Mezopotamya Kültür Merkezi’nde hem kafeteryaya bakıyordum hem de kitap satış sorumlusuydum. Bir gün biri gelip “Beni tanıdınız mı” diye sordu. Önce çıkaramadım, sonra hayal meyal hatırladım. Kalabalık bir kitap listesi tutuşturdu elime. Piyasada baskısı olmayanları yayınevinden alacaktım. Telefonunu istedim.
Sonra...
Kitaplarını hazırlayınca aradım. Bir-iki gün sonra gelip aldı. Bir saat sonra bir arkadaşımla yürüyoruz. Ertesi gün, 17 Kasım’da nikâhım var. Keyfim yerinde, rahatım. Beyoğlu Emniyet Amirliği’nin orada durdurup kimliğimizi istediler, sonra beni tuttular, arkadaşımı yolladılar. Zaten yolumuzu da benim için kesmişler.
N’oluyor demediniz mi?
Demez miyim? Ama umursayan kim! 4 gün gözaltı...
Nikâh kaçtı!
O da ayrı komedi. Arkadaşlarıma “Gelip basın nikâhı, olmasın bu iş” diye geyik yapıyordum. Meğer telefonum dinlemedeymiş, polislere “Fazla ciddiye aldınız, ben onu demek istememiştim” dedim.
‘HİÇ ÖRGÜT ÜYESİ GİBİ DURMUYORSUN’
Sorgu nasıldı?
Polislerin biri önümde, biri yanımda, diğeri arkamda.. Her kafadan ayrı ses çıkıyor. Müşterime “Siz” demişim. “Neden çoğul konuştun, kişiye değil gruba mı sesleniyorsun” diye soruyorlar. Ardından “Kimden talimat alıyorsun, yapma böyle, gençsin, bırak bu işi hata yaptığını itiraf et, yardımcı olalım...” diyorlar. Suçsuzum ya, içim rahat. Sigara ikram ediyorlar, “Çay da var mı” diye soruyorum. Aralarından biri “Sen hiç örgüt üyesi gibi durmuyorsun. Onlar tavırlıdır, surat asar, sigaramızı almazlar” dedi.
Sonra...
İmzalamam için bir kâğıt getirdiler. İçinde PKK, Kongra-Gel gibi şeyler geçiyor. Artık o saatten sonra “Ne bunu imzalarım ne ifade veririm. Hakkım varsa beni savcıya gönderin” dedim. Bu sefer savcı beni tutuklu yargılanmak üzere mahkemeye sevk etti.
Ne yaptın?
Şok üstüne şok yaşıyorum. O dönem KCK Operasyonları, Balyoz, Ergenekon diyerek herkesi tutukluyorlar. Gidişat kötü, onu görebilme kapasitem var ama dedim ya çok eminim kendimden. Zaten kitap sattığım kişi tutuklandı, ben tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldım. “Neyse” dedim, hata düzeltildi, kurtuldum. Ve hayatıma kaldığım yerden devam ettim. Altı ay sonra, doğum günüm olan 13 Nisan’da evlendik.Mahkeme devam ediyor. Ama duruşmalara bile gitmiyorum. Derken bir sene sonra 16. Ağır Ceza Mahkemesi’nden karar çıktı; terör örgütüne yardım ve yataklıktan 2 sene 1 ay hapis...
Duyduğunda ne hissettin?
Avukatım aynı zamanda yakın arkadaşımdı; işletiyor sandım. “Tamam, burası Türkiye ama bu kadar da değil” diyoruz. “Temyize gideriz yargıtay bozar...” Ama olmadı.
Rüyadan uyanma vakti...
İsyan ettiğim ne, biliyor musun; diğer adam örgüt üyesi olarak yargılandı. Cezamı belirleyen bu. “Sen bir örgüt üyesine yardım ve yataklık ettin” diyorlar. Ama mahkeme onunkini örgüte yardım ve yataklığa çeviriyor. Ben o zaman örgüte yardım ve yataklık yapana yardım ve yataklık etmiş gibi oluyorum. Öyle bir kategori yok; aç bak. İşin kötüsü Yargıtay suçumu onadığında 4.5 aylık hamileydim. İkiz gebelik yaşıyorum, düşük riski var. Her gün iğne oluyorum.
AİHM’ye neden başvurmadın?
30 gün içinde başvurmalıymışım. Hengamede kaçırdık.
Davayı daha ciddiye alsaydım dedin mi?
Dedim. Ama gözümüze o kadar mantıksız ve komik geliyordu ki...
Sonra?
Avukatım gebelik ve düşük riski dolayısıyla erteleme talep etti. Savcının böyle bir yetkisi varmış. Gebelik öncesi 5, sonrası 6 ay olmak üzere toplam 11 ay erteleme verdi.
‘Betonda mı emekleyecekler’
Şimdi ne olacak?
Mucize bekliyorum. Ama uykularım da kaçıyor. Bana yapılan haksızlıkmış, değilmiş, bunları çoktan geçtim. Bebeklerimi düşünüyorum. Prematüre doğdular, küvezde kaldılar. Stresten sütüm gelmedi, bağışıklık sistemleri çok zayıf, beslenme problemleri var. Evde sıcaklığı 26 derecenin altına düşürmüyoruz, biberonları kaynatıyoruz. Yakında ek besinlere, kaşık mamalara başlamam lazım. Haftada bir kontrolleri aşıları var. Bu koşulların hiçbiri cezaevinde yok. Oyuncak bile vermiyorlarmış, kâbus gibi. Oğlum sürekli kusuyor, bazen günde 10 defa üstünü değiştiriyorum. Ayda sadece bir defa çamaşır yıkayabiliyormuşuz. Geceleri kolay kolay uyumuyorlar, oradaki kadınlar sesten rahatsız olur mu, bize kızarlar mı, yardımcı olan çıkar mı? Emekleme dönemleri gelecek, betona mı koyacağım onları? İçeri yürüteç sokabilir miyim? Kış gelecek, üşürler mi? Binlerce soru... Doktor, “Ağır bir hastalık geçirmedikleri sürece, yanında kalsınlar” dedi.
Senin için ne yapılabilir?
Erteleme süresi uzatılabilir. Çünkü bu, tek çocuk göz önünde bulundurularak verilmiş bir süre, oysa 2 çocuk var. Adalet Bakanlığı davanın tekrar incelenmesini isteyebilir. Cumhurbaşkanı af yetkisini kullanabilir. Ya da cezam ev hapsine çevrilebilir. En azılı katiller bile şu an etrafta elektronik kelepçeyle gezmiyor mu?
Umudun var mı?
Change.org’da bir kampanya başlatıldı. 42 bine yakın imza toplanmış. Hollanda’dan Avustralya’dan arayanlar oluyor. “Senin için ne yapabiliriz” diye. Eşim de ben de çok güzel insanlarla tanıştık. Eve gelenler oluyor, sırf destek olmak için. Pervin Buldan Adalet Bakanlığı’yla görüşecekti. Tüm bunlar aklıma gelince “Evet” diyorum, “Bitecek bu kâbus, kurtulacağım”. Bir yandan da inanılmaz karamsarım. İddianamede “Silah, peynirekmek, yeri geldiğinde de kitap örgüte yardım olarak kabul edilebilir. Çünkü bunlar örgüt üyelerinin moral motivasyonu için yapılır” yazıyor. “19 Mayıs gelecek, bebekleri battaniyeye sarıp cezaevinin yolunu tutacağım” diyorum. Nefesim kesiliyor.
Mülkiye de ilginç isim...
Kerpiçten bir evimiz varmış. 2 aylık falanım. Tepemize yıkılıyor. Dedem dahil 4 kişi altında kalıp ölüyor. Kalça çıkıklığım o günden kalma. Yüzde 43 engelli raporum var. Cumhurbaşkanı’nın af yetkisi varmış, acaba adli tıp rapor verse yetkisini kullanır mı? Her neyse, evsiz kaldığı için mal mülk önemli olmuş ya, o psikolojiyle babam adımı Mülkiye koymuş.
İstanbul’a geliş...
94’te. Yoğun çatışma vardı. Her gün baskın, her gün olay. Bir sabah yine geldiler, biz de Şivan Perwer’in kasedini dinliyoruz. Çok güzel bir parçası vardır; Xanima min diye, hanımını övdüğü... Bu parçada örgüt propagandası yapılıyor diye ağabeyimi, babamı götürdüler. 12 gün sonra eve her yerleri morarmış döndüler. Babama kasetten dava açıldı ama duruşma günü korucular tarafından çarşı ortasında vuruldu. Çok şükür, kurtardık. Artık köye dönemezdik. Eşyamızı bile toplamadan Batman’dan İstanbul’a geldik. Baba çiftçi, anne ev hanımı. Meslek yok. En küçüğümüz daha 8 yaşındaydı. 4 kardeş mecbur tekstil atölyelerinde çalışmaya başladık. Okuyamadık da. Düşün onca şey yaşamışım; geçmişe dair içimde öfke ve kin yok. Yine de düşünmeden edemiyorum: Çalıştığım Mezopotamya Kültür Merkezi, Kürt kültürü ve sanatını işleyen bir kurum olmasaydı, o adam kitapları herhangi bir kitapçıdan alsaydı satıcının başına bunlar gelir miydi? 19 Mayıs’ta cezamın ertelenme süresi doluyor. Bakalım ne olacak?
Mülkiye Kılıç’ın sattığı kitaplar arasında Elif Şafak, Noam Chomsky, Yunus emre gibi isimler var.