Hele bir ramazan çıksın dendi ama terör bu, recep, şaban demeden şehit ederken, ramazanı mı boş geçecek!
Bu kez 10’u birden.
Aslına bakarsanız arada da boş durmuyor terör.
Her gün bir iki canımızı alıyor. 10’u birden olunca “dank” ediyor kafamıza.
Bizim işimiz de zor. Her gün şehit haberi diye manşetlere çeksek “Terör örgütünün de istediği bu zaten” diyor uzmanlar, “Silahlı propaganda bu”.
12 canımızı birden alınca manşet yapıyoruz. İçimiz sızlıyor, “Tek tek vurulup gidenlerin günahı ne? Onlar da şehit değil mi?” diye.
Terörle mücadele zor biliyoruz, ama terörü haberleştirmek de zor.
Nasıl etsek acaba.
Belli ki, terör inatlaşmak derdinde.
Selahattin Demirtaş “üzülüyor”, “Bizi terör örgütüyle bir tutuyor Başbakan” diye.
Peki bu ne Selahattin Bey kardeşim.
Emrinde olduğunuz örgüt üzerinde bu kadar mı hükmünüz yok, “Durun bir, konuşalım” diyemiyor musunuz!
“Partimiz” dediğiniz şey terör örgütünün, KCK’nın, DTK’nın “illegal bildirilerini” legalize etmek için “seçilmişin ağzından okuma” yeri mi?
10 can gitti.
Çok üzgünüz ama aslında her gün üzgünüz. Zaten her gün canlar gidiyor, teker teker.
Ve terör örgütü adına konuşanlar yine “haklarımız” falan diye konuya girip “diyalog” diyecekler.
Ulan serseriler, katiller.
Sizden çok konuşmak isteyen biziz.
Ama siz “yaşam hakkı” diye bir şey duydunuz mu?
İlk saygı onadır, ona, yaşam hakkına.
Yaşam hakkı yokken, başka hak mı konuşulur.
Yaşam hakkı derken, sadece şehitlerimizin yaşam hakkından da söz ettiğimi zannetmeyin.
Kandırıp kandırıp dağa çıkardığınız yaşamların haklarından da söz ediyorum.
Kimini kurşun önüne attığınız, kimini de dağda kendiniz infaz ettiğiniz yaşamların hakkından.